Steek die maar in je zak!

Ja mensen, ik haal hem nog maar eens een keertje aan! Een blog ooit geschreven door ene meneer Ligter....over de Nederlandse zeer succesvolle zangeres Caro Emerald.

Ik citeer o.a.:
- "Caro is gewoon een vals nep schaap die niets anders is dan een marketing tool van een platenmaatschappij"

- "Wat blijkt is dat Caro al jaren probeert door te breken met liedjes die niet van haar zijn en in alle mogelijke hippe genres. Nu heeft ze de mazzel gehad en mag ze worden gehoereerd door de maatschappij. Deze zorgt er namelijk voor dat Caro in een fifties look wordt gestoken,er een band klaarstaat met allemaal liedjes die mevrouw niet zelf heeft gemaakt en krijgt mevrouw een wurgcontract, een roos in haar haar en ja hoor; stom lachen en kijk mij eens origineel zijn met en simpel marketingplan!"

- "deze Caro Emerald is nep"

- ...."het is zielloze kutmuziek gebracht door en huisvrouw die net zo goed in Tiel had kunnen wonen en die zich elk jaar op Appelpop op de plee liet dekken door een echte Tielenaar! Deze muziek is zielloos"....

-..."Eigenlijk kun je deze mevrouw die gewoon uit Amsterdm komt van het fucking zielloze conservatorium ook niets kwalijk nemen, ze krijgt een jaar (misschien 2) alle aandacht die ze wil en ze hoeft niet meer in haar ellendige bestaan te vechten voor wat herkenning".....

Tja...mensen, ik heb deze teksten hierboven echt niet zelf verzonnen!
Ze zijn echter wel toch echt door iemand anders opgeschreven. Mensen mogen natuurlijk een eigen mening hebben, daar is op zich niets mis mee, maar.....als het tekst is dat werkelijk nergens op slaat, dan irriteert het wel degelijk. Mateloos eigenlijk zelfs!
Vooral als je weet dat iemand als Caro Emerald wel dégelijk iets kan!
Als je weet dat iemand jaren lang geknokt heeft voor succes en het dan op een gegeven moment ook daadwerkelijk voor elkaar krijgt, dat is toch geweldig?

Ik heb in een vorig blogbericht al uitgebreid uitgemeten wat ik van de blog van die meneer vond (en vind), dus ik hoef dat nu niet nog eens allemaal te gaan herhalen, maar....de reden dat ik de blog van die meneer nog eens aanhaal is.....het feit dat vandaag via de pers naar buiten kwam dat Caro Emerald een record heeft gevestigd, namelijk....zij heeft het record van langst genoteerde nummer 1-album aller tijden verbroken!
Caro's debuutalbum Deleted scenes from the cutting room floor staat deze week namelijk voor de 27ste week op de eerste plek in de album top 100 en daarmee verbreekt ze nota bene zelfs Michael Jackson's record van het album "Thriller" uit de jaren tachtig!!

Dus tja...meneer Ligter....waar hebben we het eigenlijk over? Als Caro daadwerkelijk een "nep artiest" was geweest, dan zou ze inmiddels al keihard door de mand gevallen zijn. Ja toch, niet dan? Nou dan! Zo niet, dan toch! ;-)
Maar...gezien haar record is dat dus duidelijk niet het geval! Dus ik zou zeggen...steek die maar in je zak!!

Brandon Flowers

Hebben jullie ook wel eens van die liedjes, die ineens vanuit het "niets" op de radio lijken te verschijnen, maar wel vanaf de 1e keer dat je zulke nummers hoort, constant in je hoofd blijven hangen? Ik vind het altijd wel heel knap als componisten de kunst verstaan om dergelijke nummers te maken. Zo'n liedje dat je maar 1 keer hoeft te horen en zich meteen op 1 of andere manier diep in je onderbewuste boort.

De afgelopen vakantieweken had ik dat direct met het nummer "Crossfire" van zanger Brandon Flowers.



Voor zover mensen er nog niet van op de hoogte waren: Brandon Flowers is leadzanger van The Killers (een post-punkband uit de V.S. -Las Vegas, Nevada - opgericht in 2002). Deze band heeft inmiddels 3 succesvolle albums op hun naam staan.
In 2008 werd het refrein van het nummer All These Things That I've Done gebruikt bij de wereldwijde Nike-reclame voor de Olympische Spelen in Peking (I got soul, but I'm not a soldier...). Onlangs hadden ze nog een grote het met het nummer "Human" (zie clip geheel onder dit blog bericht).



Hoewel de band dus uit Amerika komt, klinkt de band voor mijn gevoel eigenlijk heel erg Europees op 1 of andere manier. Als men gezegd had dat de band uit Engeland kwam, had ik het ook geloofd, bij wijze van spreken.

Ik heb de band overigens toevallig een aantal jaartjes terug gezien in het voorprogramma van het concert van U2, dat ik samen met iemand heb bijgewoond in de Amsterdamse Arena, ik meen in 2005, als ik me niet vergis, tijdens de "Elevation tour". Het voorprogramma werd dus verzorgd door The Killers, maar ook "The Kaiser Chiefs". Die laatste band was qua muziek overigens niet zo heel erg mijn smaak en ook de presentatie van de band irriteerde mij op een gegeven moment enigszins (als je na ieder liedje het stadion toeschreeuwt "We're the Kaiser Chiefs", dan weet ik dat zolangzamerhand wel....nou ja, het was niet zo heel erg "mijn ding", zeg maar).

Maar "The Killers" (toen nog niet zo heel erg bekend en ervaren zoals dat nu het geval is) vond ik wel iets hebben. Voor een stel van die "jonge gasten" vond ik persoonlijk dat ze heel goed naar het geluid van "de jaren 80" geluisterd hadden en dit ook heel goed toepasten in hun eigen "hedendaagse" muziek. Ik vond ook dat de muziek van The Killers die avond ook wat beter in het verlengde lang van hoofdact U2, dan "The Kaiser Chiefs". Het sloot iets beter op elkaar aan op 1 of andere manier.
Maar....ookal had ik toen nog nooit eerder van The Killers gehoord, het was me toen al wel duidelijk dat de leadzanger een hele belangrijke rol...of misschien zelfs wel de belangrijkste rol binnen die band vervulde. Dat merkte je aan hoe hij zich op het podium bewoog, hoe hij zich presenteerde, hoe hij "met gemak" afwisselde tussen zingen voor de microfoon en het spelen van keyboards, op 1 of andere manier had hij wel een bepaalde charisma of zo, ik weet niet precies wat het was, maar het intrigeerde me wel. Ik had wel het gevoel dat dit bandje "verder" zou komen dan louter supportact spelen voor U2....maar of zo'n band het dan ook daadwerkelijk waarmaakt, kun je natuurlijk nooit met zekerheid voorspellen. Maar blijkbaar zat ik met mijn gevoel redelijk goed, want The Killers zijn afgelopen jaren toch wel redelijk succesvol gebleken als band.

Nu blijkt dus dat zanger Brandon Flowers naast zijn band nu ook een solo carrière ambieert. Iets van 2 weken geleden hoorde ik het nummer "Crossfire" voor het eerst op de radio. Het was alsof ik een soort van teruggezogen werd naar de jaren 80. Het refrein van het nummer heeft die uitwerking heel sterk. Het nummer heeft iets in zich dat je "optilt en ergens mee naartoe neemt", zoals ik dat ook vaak heb met nummers van U2. Dat kun je niet uitleggen waarom, zoiets moet je gewoon op 1 of andere manier aanvoelen als je de muziek hoort.

Ik zag van de week pas voor het eerst de bijbehorende videoclip op tv, maar....daarover weet ik eigenlijk nog niet precies wat ik daarvan moet vinden. Ik ben er eigenlijk nog steeds niet over uit of ik de clip wel bij het liedje vind passen. Ik vind het nummer veel te opzwepend/meeslepend, veel te veel jaren 80, het heeft af en toe ook iets jaren 80 U2 achtigs, te sprankelend of zo.....en dan zo'n, in principe, "donker getinte" videoclip erbij. Het klopt voor mijn gevoel op 1 of andere manier niet, het "matcht" niet met elkaar of zo. Maar...dat is mijn persoonlijke gevoel dat ik erbij heb. Misschien dat andere mensen er wel anders over denken, dat weet ik dus niet.
Of...misschien voel ik het nummer wel heel anders aan dan dat het oorspronkelijk bedoeld is en interpreteer ik het misschien wel verkeerd? Zou allemaal prima kunnen hoor. Maar....ik had liever een wat "positiever" getinte videoclip gezien, maar misschien is dat een kwestie van persoonlijke smaak?

Evengoed....heb ik weer zo'n soort "onderbuikgevoel" dat dit wel eens een grote hit voor Brandon Flowers zou kunnen worden. Misschien zelfs nummer 1??? Of in ieder geval vrij hoog in de hitlijsten (maar ik kan er ook heel ver naast zitten natuurlijk). Eigenlijk klinkt het nummer beter zonder videoclip....het is soms net of het nummer zonder videoclip beter tot je doordringt of zo....op de radio klinkt het nummer als een dijk! Het is zo'n nummer dat, hoe vaker je het hoort, hoe nog beter je hem gaat vinden of zo....dat is een beetje wat ik met het nummer heb.

In september komt, als het goed is, het bijbehorende solo album van Brandon Flowers uit, genaamd "Flamingo". Voor de opnames werden 3 grote producers ingehuurd: Stuart Price (die ook jongste Killers-plaat Day & Age produceerde), Daniel Lanois (Bob Dylan, U2) en Brendan O’Brien (Pearl Jam, Bruce Springsteen).

Ik kan eigenlijk bijna niet wachten op dat album, omdat ik reuze benieuwd ben naar het resultaat en of ik de rest van het album net zo interessant vind als deze single (al denk ik dat de plaat qua stijl niet ver zal afwijken van de muzikale stijl van The Killers, maar dat hoeft voor mij ook niet). Eindelijk weer eens een plaat van een èchte "muzikant" (iemand die naast zingen, ook zelf muziek leeft, muziek ademt, muziek schrijft en instrumenten bespeelt en een flinke stempel op zijn muziek drukt enzovoort), dan iemand die toevallig een "knap smoeltje" heeft en een 13 in een dozijn nummer staat op te dreunen omdat het toevallig "goed in de markt ligt".....daarom ben ik misschien wel extra nieuwsgierig naar wat de zanger van The Killers op muzikaal gebied nog meer heeft te bieden. Volgens mij is het wel een zanger om de komende tijd in de gaten te houden.....

Vinyl aanwinsten 11

Het is een behoorlijke poos geleden dat ik voor het laatst mijn vinyl aanwinsten op mijn blog heb geplaatst. Dat wil echter niet zeggen dat ik in de tussentijd geen vinyl op de kop heb kunnen tikken. Helaas is het gewoonweg een kwestie van tijdgebrek om uitgebreid foto's te maken en die te plaatsen en vervolgens weer een blogbericht te schrijven, maar....ik hoop t.z.t. de "schade" wel weer in te halen. Ik heb wel diverse plannen in die richting, dus....het komt allemaal goed!

De 2 meest recente vinyl-aankopen wilde ik jullie echter niet onthouden.
Zei ik in mijn onlangs geschreven blog over Caro Emerald nog dat de vinyl-versie van haar album "Deleted scenes from the cutting room floor" op mijn verlanglijstje stond....toen ik van de week las dat de vinyl versie op ROOD vinyl is uitgebracht, kon ik mezelf niet meer in bedwang houden om LP van Caro Emerald te bestellen.

De vinyl versie betreft overigens een dubbel LP en deze is inderdaad geperst in rood vinyl. Wát een pracht exemplaar!! Ik ben super enthousiast over het feit dat ik de LP versie aan mijn verzameling heb kunnen toevoegen.
De dubbel LP (met prachtige openklaphoes en en aan de binnenkant van die hoes ook nog een keer de originele cd bevestigd!) is prachtig vorm gegeven. En...leg je eenmaal de plaat op je platenspeler en speel je hem af, dan gaat er helemáál een wereld voor je open! De muziek van Caro Emerald blijkt bij uitstek geschikt voor vinyl, wát een belevenis! Ik hoor plotseling dingen/details in het geluid van de muziek terug die me bij de cd nog niet eens waren opgevallen. Het geluid is vele malen warmer dan de cd versie. Het is vaak een cliché dat mensen vinyl warmer vinden klinken dan een cd, maar in dit geval is het ècht zo!

Wat ik over Caro Emerald trouwens ook nog kwijt wil is dat het album "Deleted scenes from the cutting room floor" onlangs dubbel platina is geworden! Sinds de release in januari zijn er meer dan 100.000 exemplaren over de toonbank gegaan. Dat is toch een behoorlijke prestatie! (dat kan degene die in zijn blog Caro Emerald maar een "dom nep zangeresje" vond dus in zijn zak steken!)
Het bovengenoemde album staat bovendien ook deze week nog steeds bovenaan in de Album Top 10!!
Ik denk ook dat mede door de mix van stijlen van toen en nu, dus....jazzy muziek uit de 40'er en 50'er jaren met dance beats van nu, dit ook mede oorzaak is van dat mensen, die normaal misschien nooit zo snel voor deze stijl muziek zouden kiezen, nu dus wèl overstag gaan. Maar wel leuk dat iemand die zo lang bezig is in de muziek nu ook daadwerkelijk eindelijk het verdiende succes krijgt.
Gisterenavond heeft ze trouwens tevens een optreden gegeven op het North Sea Jazz festival 2010!! Oftewel een enorme eer als je als artiest daarvoor gevraagd wordt!

Het 2e album dat ik op (nieuw) vinyl heb gekocht is "For better or worse" van onze eigen Haagse Anouk uit 2009! (een poosje terug kocht ik overigens ook de originele cd, die in tegenstelling tot het album van Caro Emerald, nu niet bij de LP was bijgevoegd)
De hit "Three days in a row" knalt met een vol geluid uit de speakers, het geweldige "In this world" en natuurlijk de titelsong "For better or worse". Ook "Woman" vind ik persoonlijk een fantastisch nummer (een nummer dat ik ongemerkt zo nu en dan telkens door de huiskamer mee loop te galmen). Het "soul" geluid dat deze plaat uitademt is tezamen met de geweldige Hammond orgel passages op dit album uitermate geschikt voor vinyl. Ook hier weer een veel "voller" en "warmer" geluid dan op de cd. Gek is dat toch iedere keer weer, maar het is toch echt zo.
Als je de LP uit de hoes haalt valt me meteen op dat het label op de plaat qua lay out zo fantastisch is vormgegeven, echt alleen al een beauty om naar te kijken. En wat óók erg prettig is....je kunt op de binnenhoes eindelijk de songteksten lezen! (i.p.v. een pietepeuterig cd boekje te moeten ontcijferen)

In ieder geval 2 vinyl albums gekocht die het beslist de moeite waard zijn om aan mijn vinyl collectie toe te voegen.

The world of Nat King Cole

Afgelopen week viel 'ie bij me in de brievenbus: de cd "The world of Nat King Cole". De cd is weliswaar al uitgebracht in 2005, maar ik maakte er pas deze week voor het eerst kennis mee. Nog nooit eerder had ik zo'n compleet overzicht met alle grote hits van jazzlegende Nat King Cole (Montgomery, 17 maart 1919 - † Santa Monica, 15 februari 1965).

Nat King Cole....als ik zijn stem hoor, dan is het altijd net of ik een klein beetje "smelt" van binnen. Ik weet niet wat dat is. Ik had al wel wat platen van hem op vinyl en uiteraard worden zijn kerstliedjes hier steevast iedere kerst gedraaid, maar echt veel op cd had ik nog niet van hem.

Bij het eerste nummer van de cd "Smile" heb ik meteen al een enorme brok in mijn keel (begint goed! haha). Het is namelijk het nummer dat door Jermaine Jackson werd vertolkt tijdens de rouwplechtigheid van zijn broer Michael Jackson vorig jaar.







Het is overigens niet het enige nummer op de cd van Nat King Cole dat me aan Michael Jackson doet denken, want nummer 7 - "Too Young" werd ooit vertolkt door een hele kleine Michael (het staat op zijn album "Music and Me", dat opgenomen is tussen 1972 en 1973), toen hij ongeveer 14 jaar oud was.

Toen Nat King Cole stierf in 1965 (aan longkanker) was hij slechts 45 jaar oud.
Toch is het verbazingwekkend dat hij, omdat hij toch niet echt oud geworden is, in zijn leven als zanger toch nog in verhouding zoveel mooie muziek heeft achtergelaten voor het nageslacht. Hij stierf enkele jaren voordat ik geboren werd (1971), maar blijkbaar hoeft een artiest niet persé nog te leven om indruk te maken bij ook een publiek van mijn generatie (en generaties erna) (ook een eigentijdse jonge zanger als Michael Bublé is door Nat King Cole beïnvloed, om maar een voorbeeld te noemen) (Michael Bublé vind ik trouwens ook een geweldige zanger overigens!).

Er staan werkelijk fantastische nummers op de cd!
Natúúrlijk "Unforgettable" (zowel solo - de versie uit 1961 - als de opnieuw opgenomen versie met zijn dochter zangeres Natalie Cole (6 februari 1950), want d.m.v. moderne techniek was het mogelijk om in 1991 postuum een "duet" met haar vader op te nemen!)

Verder andere nummers als "Send for me" (had qua stijl zo op een Elvis plaat kunnen staan!), het prachtige "Mona Lisa" en bij "When I fall in love" zwijmel ik helemáál weg! (het laatste nummer is ooit trouwens niet geheel onverdienstelijk gecoverd door de Britse zanger Rick Astley in 1987. Díe zou nu eens, als je het mij vraagt, met een nieuwe - jazz????- plaat moeten komen á la Michael Bublé! Volgens mij zou dat inslaan als een bom! We kennen hem natuurlijk van de hitjes uit eind jaren 80 van het producers trio Stock-Aitken-Waterman, maar volgens mij heeft die zanger véél meer in zijn mars!)
Hieronder trouwens de versies van When I fall in love van zowel Nat King Cole als Rick Astley:
Nat King Cole - When I fall in love;

Rick Astley - When I fall in love;

Nat King Cole mag dan misschien jong gestorven zijn, maar zijn nalatenschap aan zoveel generaties is met recht "unforgettable"! Deze cd is beslist weer een "pareltje" in mijn verzameling!

Tracklist
1. Smile - (1961 version)
2. It's Only A Paper Moon - (with The King Cole Trio)
3. Straighten Up And Fly Right - (with The King Cole Trio)
4. (Get Your Kicks) On Route 66 - (with The King Cole Trio)
5. (I Love You) For Sentimental Reasons - (with The King Cole Trio)
6. Nature Boy - (with The King Cole Trio)
7. Too Young
8. Unforgettable
9. Walkin' My Baby Back Home - (with The King Cole Trio/Stan Kenton & His Orchestra)
10. Orange Colored Sky - (with Stan Kenton & His Orchestra)
11. Send For Me
12. A Blossom Fell
13. Mona Lisa
14. Quizas, Quizas, Quizas
15. On The Street Where You Live
16. Almost Like Being In Love
17. Darling, Je Vous Aime Beaucoup
18. Ramblin' Rose
19. Let There Be Love - (with George Shearing Quintet)
20. You Stepped Out Of A Dream - (with The King Cole Trio)
21. When I Fall In Love
22. L-O-V-E
23. Let's Face The Music And Dance
24. Just One Of Those Things
25. Day In Day Out
26. Thou Swell - (live at the Sands)
27. Unforgettable - (with Natalie Cole)
28. Stardust

Caro Emerald - Deleted scenes from the cutting room floor

Toen ik ongeveer zo'n 4 maandjes terug de cd "Strike" van The Baseballs kocht, rekende ik tegelijkertijd ook nog een andere cd bij de kassa af; "Deleted scenes from the cutting room floor" van de Nederlandse zangeres Caro Emerald (echte naam: Caroline Esmeralda van der Leeuw). Heel toevallig dus eigenlijk 2 cd's met een "fifties" tintje, realiseerde ik me achteraf. Maar dus wel 2 cd's van artiesten van deze tijd. Waar The Baseballs de Rock&Roll muziek van weleer doen herleven, doet Caro Emerald dit met Jazzy muziek geïnspireerd op de 40's en 50's, met hier en daar een vleugje mambo, een beetje "swing", maar ook eigentijdse dance beats.

Bij het beluisteren van de cd moet ik bij vlagen soms ook eventjes terug denken aan midden jaren 80 toen Patricia Paay en Yvonne Keeley samen met hun moeder in de TROS TV-show (gepresenteerd door Ivo Niehe) optraden onder de naam "Star Sisters" met een medley van de beroemde Andrew Sisters (de Star Sisters was toen nog een gelegenheidsformatie, maar al spoedig werd de groep een serieuze bestaande popformatie en werd de plek van moeder Paay opgevuld door Sylvana van Veen).
Ook zou de muziek van Caro Emerald, naar mijn inzien, prima gepast hebben bij de stijl van de Amerikaanse zanger Louis Prima (New Orleans, 7 december 1910 - † aldaar, 24 augustus 1978), die ooit bekend werd met nummers als Jump, jive, an'wail, Just a Gigolo/I ain't got Nobody, Buena Sera (Signorina) en Sing, Sing, Sing, maar ook zeker niet te vergeten het geweldige "I Wanna Be Like You" uit Disney's Junglebook!.
("Jump, jive an'wail" werd overigens ooit briljant gecoverd door The Brian Setzer Orchestra en "Just a gigolo" werd ooit uitstekend opnieuw op de plaat gezet door ex-Van Halen zanger David Lee Roth!)

Hoewel het geluid van Caro Emerald's cd dus heel erg "fifties" aan doet, vind ik dat de cd absoluut geen pure "retro" muziek bevat. Er zit zelfs een heel eigentijds geluid aan, een modernere mix, dus eigenlijk een prima compromis/mix tussen het geluid van toen en nu. Toch had ik het persoonlijk wel een leuk idee gevonden als er ook een wat "zwoeler" jazzy stuk op de cd had gestaan, zodat Caro Emerald alle registers open had kunnen trekken in dit genre. Wat meer jazzy gitaargeluid erin misschien ook? (iemand als Brian Setzer is hier met zijn Brian Setzer Orchestra bijvoorbeeld een meester in!) Wat meer zwoel jazzy met een rauw randje, dat zou Caro Emerald best kunnen hebben.


Zoals het nu op de cd staat heeft alles toch een wat meer "poppy" tint, waar op zich natuurlijk niets mis mee is, maar.....het had van mij nog nèt een tandje meer gekund, als je begrijpt wat ik bedoel. Het neemt echter niet weg dat "Deleted scenes from the cutting room floor" voor wat mij betreft een prima plaat is en een cd die ik best wel behoorlijk regelmatig in de cd-speler heb zitten, zit volgens mij wel snor! Hij luistert gewoon lekker weg, dat is 1 ding dat zeker is.

Dat ik niet de enige ben die zich goed kan vinden in de cd, blijkt wel uit het feit dat het album begin 2010 maarliefst 8 weken onafgebroken op de 1e plaats van de Album Top 100 stond!

Aanleiding om de cd te kopen was toch natuurlijk wel het nummer "A night like this", dat in 1e instantie werd gebruikt als achtergrondmuziek in de reclamecampagne van het drankje Martini en natuurlijk de hit "Back it up".

Een cd met een fifties tintje, maar dus ook met een catchy verfrissend geluid, vanwege de eigentijdse draai die aan de cd is gegeven. Mede door het fifties jazzy geluid is dit natuurlijk wat dat betreft wel een cd die prima in mijn muzikale straatje past.

Er zijn mensen (heb ik waargenomen ergens op internet) die lopen te zeiken dat Caro Emerald weer zo'n "nep-artiest" is die helemaal volgens een marketingplan werkt van 1 of andere platenmaatschappij of zo en dat haar muziek dus commerciële zielloze K(ompleet) U(itermate) T(eleurstellende) muziek zou zijn dat binnen no-time weer vergeten zal zijn.
Nou ja, ieder zijn/haar mening natuurlijk, maar.....welke artiest werkt tegenwoordig nìet zonder marketingplan? Zelfs alternatieve bands die zo nodig de "linkse wereldverbeteraar" lopen uit te hangen en die zeggen zogenaamd voorál "niet commercieel" bezig te willen zijn, die liegen dat ze barsten!
Mensen die zeggen dat ze "commerciële muziek" haten, daarvan vraag ik me dus af hoeveel platen/cd's ze in huis hebben staan, want....je houdt jezelf toch gewoon voor de gek als je denkt dat er achter al die platen/cd's ooit géén marketing-concept aanwezig was en/of nog steeds is? Dat is dus gewoonweg gelul! (om het eventjes op zijn Hollands te zeggen) (zo, en dát wilde ik nu ff kwijt!)
Muziek is naast een "gevoels"-dingetje natuurlijk inderdaad wel door de jaren heen een marketingproduct geworden (volgens mij al op zijn minst 50 jaar lang, helemáál toen de "hitparades" werden uitgevonden), maar ja....wat is daar eigenlijk op tegen? Als je het niet mooi vindt, dan koop je het toch gewoon lekker niet? Het is geen verplichting hoor! Heel simpel lijkt me, toch?
(Bovendien....om even op het commentaar terug te komen van diegene die vond dat Caro Emerald 1 of ander "dom nep-zangeresje" is; er is hier absoluut helemaal geen sprake van "1 of ander dom zangeresje", want Caro Emerald heeft wel degelijk een gedegen muziekopleiding genoten. Zij studeerde in 2005 af in de vakken jazz en zang aan het conservatorium en bovendien geeft Caro zangles aan de zangschool van Babette Labeij (bekend als vocal coach bij Popstars, Idols en X-Factor). Dus voortaan moet diegene zich misschien eerst wat beter laten informeren???)

Onlangs is er overigens ook een vinyl versie op een dubbel LP verschenen van "Deleted scenes from the cutting room floor", dus die staat toch eigenlijk wel, eerlijkheidshalve, op mijn verlanglijstje!

Mocht Caro Emerald aan een vervolg op haar succesvolle debuutalbum bezig gaan....dan hoop ik stiekem toch wel een klein beetje op iets meer "ballroom jazz" in de wat meer oorspronkelijke klassieke, akoestische vorm en ietsje minder "dance beats", al zouden het maar een paar nummers zijn. Ik denk dat zo'n vervolgalbum dan nòg vaker in mijn cd-speler zal zitten dan het debuutschijfje!
In ieder geval vind ik het debuutalbum een verademing naast alle "rampestamp" muziek (hier spreekt "oma", haha.....) die je de hele dag op de radio hoort. Het is erg gedurfd om dezer dagen met een cd met deze stijl muziek te komen, dus dit getuigt wel van enige lef. Ik houd er persoonlijk wel van als artiesten hun eigen weg volgen en niet meedoen met "de grote massa". Dat alleen al is een compliment waard!

"Deleted scenes from the cutting room floor" is zeerzeker 1 van de betere platen van dit moment!

Tracklist
1. That Man
2. Just One Dance
3. Riviera Life
4. Back It Up
5. The Other Woman
6. Absolutely Me
7. You Don't Love Me
8. Dr. Wanna Do
9. Stuck
10. I Know That He's Mine
11. A Night Like This
12. The Lipstick On His Collar

In loving memory Michael Jackson

In loving memory
Michael Jackson
† 25 juni 2009
Met het overlijden van MJ 1 jaar geleden (25-06-2009) stierf er ook een stukje jeugdsentiment. R.I.P. Michael!

Alweer 1 jaar geleden...

Morgen, 25 juni 2010, is het precies 1 jaar geleden dat de wereldberoemde zanger Michael Jackson plotseling overleed op slechts 50 jarige leeftijd.

Ik herinner me nog als de dag van gisteren dat er 's avonds bij het tv programma "Knevel & vd Brink" werd vermeld dat Michael Jackson met een hartstilstand naar het ziekenhuis was gebracht. Ik voelde meteen: "Dit zit niet goed". Later op de avond werd inderdaad bevestigd dat Michael was overleden.

Al van kind af aan draai ik muziek van Michael Jackson. Ik was als tiener lid van de Nederlandse fanclub en ben naar 2 concerten van hem geweest. Ik verzamelde LP's, kocht boeken, hield plakboeken bij e.d. Later, toen ik ouder werd, natuurlijk ook zijn cd's gekocht. Als volwassene was ik niet meer op dezelfde manier bezig met MJ zoals ik dat als tiener was, maar ik luisterde nog steeds naar zijn muziek.

Met het overlijden van Michael Jackson ben ik dus min of meer toch wel een soort van "jeugdheld" verloren.

Het is best wel cru om te zien dat er na de dood van MJ ineens heel veel belangstelling voor hem en zijn muziek bleek te zijn. Ineens werden zijn videoclips weer gedraaid en werden zijn nummers op de radio gespeeld. De MJ tribute shows waren niet te tellen en zelfs een theaterproducent die voorheen MJ altijd afkraakte tijdens zijn tv programma, zag ineens "brood" in MJ (hoe schijnheilig kun je zijn!) en organiseerde een heuse televisie talenten jacht voor wie het meest op MJ leek, waarvan de winnaar een heuse theatershow mocht opvoeren voor betalend publiek.

Er is een tijd geweest, misschien wel ruim 10 jaar lang, dat Michael een soort van "geboycot" werd op zowel radio als tv. Bijna niemand durfde er vooruit te komen dat men MJ muziek draaide, het leek wel of mensen zich ervoor schaamden of zoiets.

Nu MJ dood is vertelt iedereen ineens hoe goed ze MJ vonden/vinden.
Ineens is het "hip" om te vertellen dat je MJ fan bent of altijd al MJ fan was.
Het is jammer dat dit soort dingen nù pas verteld worden en niet toen MJ nog leefde.
Tijdens de laatste jaren van zijn leven werd hij afgekraakt en hoorde je niemand verkondigen "hoe goed ze hem vonden" en "hoe men door hem was beïnvloed" enzovoort. Het is jammer dat eerst iemand blijkbaar moet overlijden voordat we tot inkeer komen.

Maar ja, zo gaan die dingen meestal, I guess.... Bij Elvis Presley ging het immers allemaal bijna hetzelfde.

Ik zal dezer dagen MJ toch een beetje een soort van op mijn eigen manier "gedenken". Wat vaker zijn muziek draaien enzo bijvoorbeeld. Hij mag dan niet meer in levende lijve onder ons zijn, maar zijn muziek en nagedachtenis zullen altijd blijven. Zelfs de jongere generatie, kleine kinderen, hebben MJ sinds zijn dood en sinds dat zijn muziek opnieuw volop gedraaid werd overal, een soort van "ontdekt".
Als je zelf als 30 plusser (ik dus) bij de Free Record Shop een cd staat af te rekenen en naast je komt een heel klein jongetje staan met in allebei zijn handen stevig een cd van Michael Jackson geklemd, om die vervolgens te gaan kopen....dat is geweldig!! Ik hoop van harte dat nog heel veel generaties na ons zullen blijven genieten van alle mooie muziek die Michael Jackson ons heeft nagelaten.

Tot slot hieronder een fragment van de "gesproken" tekst uit het MJ nummer "Will You Be There". Iedere keer als ik dat gesproken gedeelte hoor, is het of er een soort van gebed wordt opgezegd. Ook tijdens de uitvaartplechtigheid van MJ liet men dit fragment horen en dan bezorgt het me toch weer kippenvel!
Als je wilt weten hoe de gesproken tekst met de muziek erbij klinkt, moet je eventjes het YouTube filmpje bekijken en beluisteren dat ik onder de tekst heb geplaatst.

Tja...één jaar geleden...waar blijft de tijd?
R.I.P. Michael Jackson!

In Our Darkest Hour
In My Deepest Despair
Will You Still Care?
Will You Be There?
In My Trials
And My Tripulations
Through Our Doubts
And Frustrations
In My Violence
In My Turbulence
Through My Fear
And My Confessions
In My Anguish And My Pain
Through My Joy And My Sorrow
In The Promise Of Another Tomorrow
I'll Never Let You Part
For You're Always In My Heart