Alweer 1 jaar geleden...

Morgen, 25 juni 2010, is het precies 1 jaar geleden dat de wereldberoemde zanger Michael Jackson plotseling overleed op slechts 50 jarige leeftijd.

Ik herinner me nog als de dag van gisteren dat er 's avonds bij het tv programma "Knevel & vd Brink" werd vermeld dat Michael Jackson met een hartstilstand naar het ziekenhuis was gebracht. Ik voelde meteen: "Dit zit niet goed". Later op de avond werd inderdaad bevestigd dat Michael was overleden.

Al van kind af aan draai ik muziek van Michael Jackson. Ik was als tiener lid van de Nederlandse fanclub en ben naar 2 concerten van hem geweest. Ik verzamelde LP's, kocht boeken, hield plakboeken bij e.d. Later, toen ik ouder werd, natuurlijk ook zijn cd's gekocht. Als volwassene was ik niet meer op dezelfde manier bezig met MJ zoals ik dat als tiener was, maar ik luisterde nog steeds naar zijn muziek.

Met het overlijden van Michael Jackson ben ik dus min of meer toch wel een soort van "jeugdheld" verloren.

Het is best wel cru om te zien dat er na de dood van MJ ineens heel veel belangstelling voor hem en zijn muziek bleek te zijn. Ineens werden zijn videoclips weer gedraaid en werden zijn nummers op de radio gespeeld. De MJ tribute shows waren niet te tellen en zelfs een theaterproducent die voorheen MJ altijd afkraakte tijdens zijn tv programma, zag ineens "brood" in MJ (hoe schijnheilig kun je zijn!) en organiseerde een heuse televisie talenten jacht voor wie het meest op MJ leek, waarvan de winnaar een heuse theatershow mocht opvoeren voor betalend publiek.

Er is een tijd geweest, misschien wel ruim 10 jaar lang, dat Michael een soort van "geboycot" werd op zowel radio als tv. Bijna niemand durfde er vooruit te komen dat men MJ muziek draaide, het leek wel of mensen zich ervoor schaamden of zoiets.

Nu MJ dood is vertelt iedereen ineens hoe goed ze MJ vonden/vinden.
Ineens is het "hip" om te vertellen dat je MJ fan bent of altijd al MJ fan was.
Het is jammer dat dit soort dingen nù pas verteld worden en niet toen MJ nog leefde.
Tijdens de laatste jaren van zijn leven werd hij afgekraakt en hoorde je niemand verkondigen "hoe goed ze hem vonden" en "hoe men door hem was beïnvloed" enzovoort. Het is jammer dat eerst iemand blijkbaar moet overlijden voordat we tot inkeer komen.

Maar ja, zo gaan die dingen meestal, I guess.... Bij Elvis Presley ging het immers allemaal bijna hetzelfde.

Ik zal dezer dagen MJ toch een beetje een soort van op mijn eigen manier "gedenken". Wat vaker zijn muziek draaien enzo bijvoorbeeld. Hij mag dan niet meer in levende lijve onder ons zijn, maar zijn muziek en nagedachtenis zullen altijd blijven. Zelfs de jongere generatie, kleine kinderen, hebben MJ sinds zijn dood en sinds dat zijn muziek opnieuw volop gedraaid werd overal, een soort van "ontdekt".
Als je zelf als 30 plusser (ik dus) bij de Free Record Shop een cd staat af te rekenen en naast je komt een heel klein jongetje staan met in allebei zijn handen stevig een cd van Michael Jackson geklemd, om die vervolgens te gaan kopen....dat is geweldig!! Ik hoop van harte dat nog heel veel generaties na ons zullen blijven genieten van alle mooie muziek die Michael Jackson ons heeft nagelaten.

Tot slot hieronder een fragment van de "gesproken" tekst uit het MJ nummer "Will You Be There". Iedere keer als ik dat gesproken gedeelte hoor, is het of er een soort van gebed wordt opgezegd. Ook tijdens de uitvaartplechtigheid van MJ liet men dit fragment horen en dan bezorgt het me toch weer kippenvel!
Als je wilt weten hoe de gesproken tekst met de muziek erbij klinkt, moet je eventjes het YouTube filmpje bekijken en beluisteren dat ik onder de tekst heb geplaatst.

Tja...één jaar geleden...waar blijft de tijd?
R.I.P. Michael Jackson!

In Our Darkest Hour
In My Deepest Despair
Will You Still Care?
Will You Be There?
In My Trials
And My Tripulations
Through Our Doubts
And Frustrations
In My Violence
In My Turbulence
Through My Fear
And My Confessions
In My Anguish And My Pain
Through My Joy And My Sorrow
In The Promise Of Another Tomorrow
I'll Never Let You Part
For You're Always In My Heart

Zo vader, zo dochter

Zo eind jaren 80, begin jaren 90, kwam de muziekstroming "grunge" op en werd erg populair. De populairste bands die deze grungestroming vertegenwoordigden waren o.a. Pearl Jam (Met o.a. zanger Eddie Vedder. We hebben hun debuut album "Ten" ooit gekocht, met o.a. hun grote hit "Alive". Heel goed album, maar na deze cd hebben we de band niet meer zo erg gevolgd eigenlijk, om eerlijk te zijn), Soundgarden (Met o.a. zanger Chris Cornell. Ik draai hun album "Superunknown" nog wel eens, met o.a. de hit "Black hole sun", meesterlijke cd!), Alice in Chains en....Nirvana!

Nirvana....was anders dan anders. Nirvana viel op. Hun geluid onderscheidde zich van andere bands in die tijd. Hun muziek knalde bijna letterlijk de radio uit. Toen hun nummer "Smells like teen spirit" in 1991 voor het eerst op radio en televisie te horen was, kreeg je onmiddellijk het gevoel van "Wat is diiiiit???"
Het had een energie dat niet onmiddellijk te plaatsen was, maar die mateloos boeide. De muziek was indringend, vol emotie, vol agressie maar tegelijkertijd melodieus, een enorme uitbarsting op muzikaal gebied.

Ook ik kocht destijds het album "Nevermind", waar "Smells like teen spirit" op staat. (die met de onder water zwemmende baby op de voorkant van het blauwkleurige hoesje) Het is typisch zo'n cd die je af en toe een keer flink uit je speakers moet laten knallen, wanneer je in "zo'n bui" bent....

Nirvana had een charismatische zanger: Kurt Cobain. (Nirvana drummer Dave Grohl, werd later overigens de voorman/zanger van de band Foo Fighters)
Kurt Cobain was, net als zijn muziek, een bijna indringende persoonlijkheid, onderscheidde zich van de rest. Een bijna "eenzaam" teruggetrokken depressieve persoonlijkheid, maar in zijn muziek schreeuwde hij al zijn emoties en woede eruit, als het ware. Kurt Cobain was overduidelijk iemand met drugsproblemen. Hij was o.a. verslaafd aan heroïne en antri depressiva.

Hoe populairder Nirvana werd, hoe meer Kurt Cobain zijn eigen populariteit leek te haten! Hoe meer platen Nirvana verkocht, des te meer leek Kurt Cobain zich terug te trekken. Iemand die zo in zichzelf gekeerd was, reeds identiteitsproblemen had en niet kon omgaan met het feit dat hij een "publiek persoon" geworden was. Kurt Cobain werd steeds depressiever.

In de videoclip van "Come as you are" houdt Kurt Cobain een pistool tegen zijn hoofd, al zingend "And I don't have a gun". Veel mensen vonden het "briljant gespeelde waanzin", maar.....achteraf gezien, was die waanzin helemaal niet "gespeeld", maar bleek het de bittere waarheid.

Op 4 maart 1992 werd Kurt Cobain al reeds in bewusteloze toestand aangetroffen, nadat hij een overdosis van maarliefst 50 Rohypnol tabletten had ingenomen, weggespoeld met champagne. Achteraf gezien was dit zijn eerste zelfmoordpoging.

Zoals bij de meeste mensen die zelfmoordpogingen hebben genomen, volgen er daarna meestal meerdere pogingen. Ook Kurt Cobain viel onder deze categorie mensen. Zijn 2e zelfmoordpoging had "succes"....want op 8 april 1994 werd het levenloze lichaam van Kurt Cobain aangetroffen in zijn tuinhuis in Seattle. Kurt Cobain had zichzelf met een hagelgeweer van het leven beroofd. (Hoewel Cobain officieel zelfmoord heeft gepleegd, zijn er overigens tot op de dag van vandaag mensen die geloven dat Cobain werd vermoord)

En dan....eigenlijk het meest trieste van het hele gebeuren....dan blijft er o.a. een klein meisje van ongeveer anderhalf jaar achter; Frances Bean (18-08-1992) (dus ook nog tegelijkertijd met mij jarig), de dochter van Kurt Cobain en zangeres Courtney Love. Een kleine peuter die waarschijnlijk nog te klein was om zich nu zoveel jaren later haar vader nog bewust te kunnen herinneren. Waarschijnlijk "kent" ze haar vader alleen van verhalen, van video- en fotomateriaal en van zijn muziek die hij heeft achtergelaten.

Kleine meisjes worden echter groot....
Inmiddels is Frances Bean een jonge vrouw van 17 jaar.
En warempel.....ze heeft de ogen van haar vader! Kurt Cobain leeft dus toch een beetje voort. Niet alleen in uiterlijke kenmerken in zijn enige geboren dochter, maar....ook Frances Bean gaat het muzikale pad op.
Frances Bean gaat een bijdrage leveren aan een nummer van het Amerikaanse duo Evelyn Evelyn. Het nummer is getiteld 'My Space' en komt te staan op het debuutalbum van Evelyn Evelyn. Verwacht wordt dat de plaat in maart uitkomt.

Zo vader, zo dochter dus...... Alleen dan hopelijk slechts op muzikaal gebied.

John R. Cash Feb. 26, 1932 - Sept. 12, 2003

Vandaag, precies 6 jaar geleden (12 september 2003), overleed "The man in black" op 71-jarige leeftijd aan de gevolgen van de ziekte van Parkinson en vanwege ademhalingsstoornissen, veroorzaakt door zijn suikerziekte; Johnny Cash!

Ik ben een groot Johnny Cash liefhebber. Mijn vader draaide zijn muziek vroeger thuis en blijkbaar heeft mijn vader het stokje aan het nageslacht doorgegeven, want zowel mijn broer als ik draaien ook nog regelmatig de muziek van Johnny Cash. Al moet ik er wel bij zeggen dat ik toch wel meer voorkeur heb voor de muziek uit zijn "SUN" periode.

Johnny Cash werd op 26 februari 1932 geboren in Kingsland, Arkansas. Hij was één van de invloedrijkste zangers in het country genre.

Na zijn diensttijd trouwde hij Vivian Liberto en verhuisde naar Memphis (Tennessee), waar hij een cursus tot diskjockey volgde. 's Avonds speelde hij in een trio, met de gitarist Luther Perkins en de bassist Marshall Grant.

In 1955 probeerde de groep auditie te doen bij Sun Records. Na enkele mislukte audities vroeg de oprichter van Sun Records, Sam Phillips, of hij met iets commerciëlers wilde terugkomen. Dat werd zijn debuut en eerste hit, het nummer Hey Porter. Sam Phillips veranderde zijn naam (Johnny werd geboren als J.R., maar toen hij in dienst kwam werd dit veranderd in John R. Cash, want in dienst werden letters niet als naam geaccepteerd) in Johnny Cash, en Perkins en Grant heetten vanaf toen the Tennessee Two. Daarna volgden Folsom Prison Blues en zijn eerste grote hit, I Walk the Line, eind 1956. I Walk the Line stond zes weken lang op nummer één in de Country top Five, waarna de single in de Pop top 20 belandde. In november 1957 verscheen zijn eerste LP, Johnny Cash with His Hot and Blue Guitar, wat hem de eerste artiest maakte bij Sun met zijn eigen LP. Johnny Cash wilde ook graag een gospelalbum uitbrengen, maar Sun wees zijn verzoeken af. Mede daarom, en een ruzie over de royalty's, vertrok Cash in 1958 naar Columbia Records. Sun bracht daarna nog tot in de jaren '60 niet eerder uitgebracht materiaal van Cash uit.

Zijn ontmoeting met countryzangeres June Carter betekent een ommekeer in zijn leven en carrière. Ze helpt hem mee schrijven aan zijn hit uit 1963 "Ring of fire". In 1967 trouwen Johnny Cash en June Carter met elkaar en scoren ze ook nog een gezamenlijke hit "Jackson". June Carter Cash overleed op 15 mei 2003, dus 4 maanden voordat Johnny Cash zelf het tijdige voor het eeuwige verwisselde.

In 2005-2006 is de film Walk The Line in de bioscopen uitgekomen. Deze Hollywood-film vertelt het leven van Johnny Cash achter de zogenaamde glitter en glamour. De film is genoemd naar Cash' eerste grote hit en geregisseerd door James Mangold. Joaquin Phoenix vervult de rol van de bekende zanger, Reese Witherspoon speelt June Carter Cash. Zij ontving hiervoor een Oscar.

Ik heb de film zelf op dvd en ik moet zeggen dat ik het een hele goede verfilming vind en de acteur lijkt bijna griezelig veel op de echte Johnny Cash in zijn jonge jaren. De film is beslist een aanrader voor wanneer je hem nog niet gezien hebt.

Het is mooi om te zien hoe de muziek van Johnny Cash voortleeft bij verschillende generaties, jong en oud. Zelfs mijn 12-jarige zoon is onder de indruk als hij "Ring of fire" kan spelen in zijn gisteren aangeschafte video game "Guitar Hero 5" met Johnny Cash als speelbaar personage! (de game zou officieel pas 18 september in de winkel liggen, maar we hebben hem toch al ruim een week eerder in de winkel aan kunnen schaffen)

Er vindt vanavond ook nog een Johnny Cash Memorial plaats op vanaf 20.00 uur in Dynamo te Eindhoven, in een avondvullend programma waarin de Eindhovense Johnny Cash tribute band Def Americans alle thema's portretteren die het leven van Johnny Cash hebben gekenmerkt. Naast een speciale, 2 uur durende show van Def Americans, zullen diverse Eindhovense singer-/songwriters hun interpretatie van verschillende Johnny Cash nummers ten gehore brengen.

Hieronder 2 video's van "Ring of fire" van Johnny Cash; de originele uitvoering uit 1963 en de trailer van Guitar hero 5;

Ja Zuster, Nee Zuster

Zelf heb ik het helaas nooit persoonlijk meegemaakt, want ik ben in 1971 geboren, maar op 3 september 1966 (dus vandaag 43 jaar geleden) werd bij de VARA op Nederland 2 de allereerste aflevering uitgezonden van "Ja Zuster, Nee Zuster".

Ondanks dat ik de serie dus zelf nooit heb gezien, is de serie (vind ik) toch een behoorlijk Nederlands historisch erfstuk. Zelfs mijn eigen kinderen zingen de liedjes uit de serie nog steeds naar hartelust mee. 43 jaar na dato wil dat dus wel iets zeggen over de kwaliteit van de serie en de liedjes.

Het is zo ongelooflijk jammer dat er bijna niets meer bewaard is gebleven van de serie, want ik had hem graag eens willen zien. Ook omdat er toch wel enkele favorieten in meespelen, zoals Wim Sonneveld (zie videoclip hieronder waarin Wim Sonneveld "Op de step" uit "Ja zuster, nee zuster" zingt) en Leen Jongewaard (als ik zijn stem hoor, moet ik altijd weer denken aan de herkenningstune van de animatieserie uit mijn jeugd; "Barbapapa" , die hij ooit zo meesterlijk heeft ingezongen en die ik ook nog steeds bijna letterlijk kan meezingen).


De serie "Ja zuster, nee zuster" handelt over de lotgevallen van de bewoners van Rusthuis Klivia in de Primulastraat, die het regelmatig aan de stok krijgen met de boze buurman Boordevol. In het rusthuis zelf, waar zuster Klivia de scepter zwaait, wonen de Ingenieur, de pruikenmaakster Jet, de jongens Bobby en Bertus, en later ook Gerrit de inbreker. Boordevol, die eigenaar is van het pand, ergert zich groen en geel aan het "rusthuis vol herrie" en probeert Klivia en haar gevolg op alle mogelijke manieren het huis uit te krijgen. Soms schakelt hij hiervoor zelfs de rechter in. Gelukkig voor de kijker slaagt zijn opzet nimmer en blijft Rusthuis Klivia gewoon open.

De regie is van Henk Barnard, Berend Boudewijn, en Frits Butzelaar.
De hoofdrollen worden gespeeld door Hetty Blok (Zuster Klivia), Leen Jongewaard (Gerrit), Dick Swidde (Boze Buurman Boordevol), Carla Lipp (Jet), John Kuppers (Bobby) en Barry Stevens (Bertus). Vanaf de zevende aflevering zijn er gastrollen voor onder meer Jan Blaaser, Koos Postema, Johan Kaart, Ko van Dijk, Hans Boskamp en Luc Lutz.
Wim Sonneveld speelt in de zestiende aflevering, op 24 Februari 1968, zes verschillende figuren. De laatste aflevering wordt op 7 September 1968 uitgezonden. Hierin speelt Albert Mol een gastrol als Wouter.

De opnamen worden gemaakt op Ampexbanden die later vrijwel allemaal worden hergebruikt. Daardoor zijn alle afleveringen, op één na, verloren gegaan. De buitenopnamen worden op filmmateriaal opgenomen en zijn bewaard gebleven.

JA Zuster Nee Zuster brengt veel liedjes voort. De fantastische muziek uit de serie werd geschreven door Harry Bannink en de teksten van de liedjes door Annie MG Schmidt. De bekendste daarvan zijn wel; M'n Opa, In Een Ruituigje, De Kat Van Ome Willem, Wilt U Een Stekkie, Poes Poes Poes en Duiffies Duiffies.

In de oorspronkelijke serie kwamen er maarliefst 59 liedjes voor. De liedjes zijn verschenen op vier DECCA-langspeelplaten: De geschiedenis van een rusthuis vol herrie, Nieuwe liedjes uit JZNZ, Een rusthuis vol liedjes uit JZNZ, en Niet met de deuren slaan. Van de liedjes werden ook talloze singles en EP's uitgebracht, die in een enkel geval ook de hitparade haalden. Er zijn ook enkele muziekcassettes verschenen met ieder 4 stukken erop. Deze EP-cassettes zijn heden ten dage vrij zeldzaam. De liedjes zijn later nog vele malen her uitgebracht op LP en CD. Rond 2000 was er een interessante uitgave van alle 4 de originele LP's op CD, gestoken in de originele hoezen.

Op 3 Oktober 2002 gaat de film Ja Zuster Nee Zuster onder regie van Pieter Kramer in première. Zuster Klivia wordt gespeeld door Loes Luca, en er is een bijrol voor Paul de Leeuw. De film heb ik overigens wèl kunnen zien uiteraard.

Ik blijf bovendien altijd een zwak voor Paul de Leeuw houden. Ik kan er niets aan doen. Paul de Leeuw is niet gemaakt, doet niet gemaakt. Paul is recht-door-zee, spontaan. Flapt er daardoor altijd dingen uit die recht uit het hart komen. Soms zijn de opmerkingen die hij maakt wel eens een beetje "te", maar....omdat hij dit er soms misschien "ondoordacht" uitflapt, maakt het de situatie wel "echter". Ik sta altijd weer te kijken van hoe "snel" hij op situaties reageert en hoe snel hij bepaalde (en hele scherpe) grappen en/of opmerkingen plaatst.
Maar het volgende moment kan hij iedereen ook weer compleet ontroeren met een bepaald lied of gebaar, terwijl een paar minuten later er weer complete chaos heerst. Heerlijk vind ik dat! (de chaos doet me soms denken aan toen Tineke de Nooy vroeger bij Veronica een middagprogramma op de tv presenteerde, dat je af en toe inderdaad die verdwaalde microfoonhengel in beeld zag, of er ineens een hond dwars voor de camera liep, van die dingen die spontaan ontstaan en waar de regie waarschijnlijk helemaal gek van wordt, omdat het dan totaal niet gaat zoals men voor ogen had. Fantastisch!!)
Paul de Leeuw heeft een poosje voor de NCRV gewerkt. Ik had het idee dat de regie hem te strak "onder controle" wilde houden. En...dat is dus juist iets wat je vooral moet láten bij iemand als Paul de Leeuw. Paul de Leeuw is iemand die juist "onstaat" voor het publiek, door spontaan op mensen en op situaties te reageren, die moet je juist aan laten klooien, laat het maar flink uit de hand lopen, want dát is juist zijn kracht. Paul de Leeuw is niet iemand die je binnen de lijntjes moet laten kleuren, om het maar zo uit te drukken. Paul de Leeuw is dat "kind" dat juist BUITEN die lijntjes moet kleuren, omdat er dan juist iets veel mooiers ontstaat.

Ik heb een aantal van zijn cd's in de kast staan. Die draai ik af en toe lekker hard, als ik een bui heb en als ik daar zin in heb. Dan nog het liefste keihard meebulderen. Ik vind het heerlijk ontspannende muziek. Echt...draai een cd van Paul de Leeuw, en je hele dag is weer goed! Zo werkt het bij mij wel althans een beetje.
Datzelfde gevoel dat zijn muziek bij mij opwekt, heb ik dus ook als ik naar zijn tv programma's kijk. Eindelijk eens een avond géén ellende, moord en doodslag of andere ordinaire onzin op tv, maar gewoon een gezellige, leuke tv avond, zoals je die vroeger ook altijd op zaterdagavond had (en die ik vandaag de dag nog wel eens mis, vandaar dat de tv programma's van Paul de Leeuw voor mij persoonlijk altijd zo'n enorme "opluchting" zijn).

Zijn film "Spion van Oranje" werd helemaal afgekraakt in de media, maar mijn zoontje en ik zijn samen naar de bioscoop geweest en we hebben ons helemaal ziek gelachen. (vooral dat stukje dat hij zogenaamd in de Koninklijke grafkelder is, meesterlijk gemaakt!)

Met de kerst had ik iets op zijn Hyves geschreven en ik kreeg zowaar ook een heel leuk berichtje terug. Had ik dus nooit verwacht dat hij daarvoor tijd zou maken (voor zo'n druk persoon), dus daar was ik wel heel erg blij mee.
Al met al....Paul de Leeuw geeft mij toch altijd min of meer mijn "feel good" moment, als je het zo wilt stellen. Wat een ander daarvan vind zal me een worst wezen! ;-)

Als ik zijn liedje "Ik heb je lief" hoor, krijg ik 9 van de 10 keer weer opnieuw een brok in mijn keel en beslist overal kippenvel op mijn lijf. Beslist 1 van zijn mooiste liedjes! (naast "De Steen", opgedragen aan Majoor Bosshardt)

Om weer even terug te komen op "Ja zuster, nee zuster"; Producenten Albert Verlinde en Roel Vente hebben een overeenkomst afgesloten met de erfgenamen van Annie M.G. Schmidt en Harry Bannink. Als gevolg hiervan brengt V&V Entertainment een musicalversie van Ja Zuster, Nee Zuster in 2010 in het theater.

Annick Boer is reeds vastgelegd voor de hoofdrol van Zuster Klivia in de nieuwe musical. Joep Onderdelinden (o.a. bekend met zijn rol als postbode Siemen in de VPRO kinderserie "Zaai") zal de rollen van Gerrit en Opa vertolken.

Lisa Dalbello

In deze blog wil ik graag weer eens een grote muzikale held naar voren schuiven, of eigenlijk moet ik zeggen "heldin", want het gaat om een "zij": Lisa Dalbello, geboren in 1958 te Toronto (Weston), Canada.

Ik hoorde haar muziek voor het eerst zo rond midden jaren 80. Haar stem heeft een kracht en expressie die je maar zelden tegenkomt. Ik ken ook eigenlijk bijna niets vergelijkbaars. Lisa Dalbello heeft iets unieks. Bij het nummer "Heavy boots" van haar album Whore uit 1995 deed de klankkleur van haar stem me in sommige passages een enkele keer aan Tina Turner denken, maar verder is haar stem vooral eigenzinnig.

Wel bespeur ik een enkele keer een soort van "immitatie" van zangeressen die duidelijk zijn beïnvloed door Lisa Dalbello, zoals bijvoorbeeld Liselotte Hegt (in sommige fragmenten van tracks op haar Myspace pagina duidelijk hoorbaar) van de Nederlandse band DIAL. Liselotte Hegt, of "Lilo" voor bekenden, is een naam die redelijk bekend is binnen de Rock- en Metalwereld hier in Nederland. Zij speelde ooit in de Nederlandse metalband Cirrha Niva, schrijft voor hèt Nederlandse metalmagazine "Aardschok" en maakt tegenwoordig ook deel uit van de band van de Nederlandse hardrockzanger Robby Valentine.
Liselotte Hegt is overigens weer een dochter van Nico Hegt, gitarist/zanger/oprichter van het Nieuwegeinse (plaatsgenoten dus) combo Never Mind. Liselotte maakte bovendien vanaf 1989 t/m 1992 ook deel uit van het combo van haar vader. Nico Hegt nam in 2001 afscheid van het combo Never Mind.

Om terug te komen bij Lisa Dalbello, eigenlijk heeft ze (helaas) niet zoveel solo platen gemaakt (jazeker, ik praat nog over het vinyl tijdperk, alhoewel er later ook wel cd's te verkrijgen waren, maar....met mate).
Ze heeft altijd hele eigenzinnige muziek gemaakt, waardoor het "commercieel" eigenlijk heel erg moeilijk lag. Je houdt ervan of niet. Voor heel veel mensen is haar muziek gewoon te "extreem". Persoonlijk ben ik altijd wel heel erg een liefhebster van haar muziek geweest, omdat het gewoon ontzettend goed in elkaar steekt. (daarbij schrijft ze niet alleen alle nummers, maar speelt ze ook eens bijna alle instrumenten zelf!) Ik heb altijd gevonden dat Dalbello een ten onrechte te ondergewaardeerd artieste is geweest.

Als mensen Dalbello al kennen (want dat zijn er, is mijn ervaring, nooit zoveel), kennen ze meestal alleen de hit "Tango" uit 1987. Eigenlijk vind ik dat persoonlijk altijd een beetje jammer dat het nummer "Tango" dan als "boegbeeld" fungeert van waar ze mee bekend is geworden, want persoonlijk vind ik dit liedje totaal NIET representatief voor de rest van al haar werk.

Dalbello - Tango:


Er is helaas weinig te vinden van Dalbello. Toch heb ik via internet wat dingen weten op te sporen. (al staan er prachtige juweeltjes op cd's die ik in huis heb, die helaas nergens op internet terug te vinden zijn)

Misschien kennen jullie het liedje "Close to you" van Queensryche van het album Rege For Order uit 1986.....

Gonna Get Close To You - Queensryche:


....dit is echter een cover, want de eigenlijke "auteur" van dit nummer is Dalbello, afkomstig van haar album Whomanfoursays uit 1984. Op de clip hieronder kun je de oorspronkelijke versie horen:

Gonna Get Close To You - DALBELLO:


Dit is iets van haar latere werk, het nummer heet "Eleven" van haar album Whore uit 1995:

Dalbello - eLeVeN:


Geen echte videoclips, maar wel met geluid:
- Wait for an anwer: http://www.youtube.com/watch?v=c7Z_TdxFaFQ
- Why stand alone: http://www.youtube.com/watch?v=X4EBMqmLdII

Een Myspace pagina: http://www.myspace.com/dalbellomusic
Nog een andere Myspace: http://www.myspace.com/lisadalbello
Dit is de officiële Dalbello Myspace: http://www.myspace.com/voxpopgirl

Hier nog een hele mooie fansite: http://dalbello.4x2.net/

Dalbello op Rockpalast met wat links naar interessante sites: http://www.rockpalastarchiv.de/concert/dalbello.html

Maar zoals ik al zei: ik heb cd's thuis waar eigenlijk nog veel mooiere stukken op staan. Eigenlijk kun je stellen dat de muziek die Dalbello maakt over het algemeen redelijk ontoegankelijk is. Ze maakt muziek waar je echt in moet duiken als het ware, waar je moeite voor moet doen om naar te luisteren, en.....heel veel mensen hebben daar gewoon geen zin in, zeker Nederlanders niet, die willen liever "hapklare lalalalala brokken", als je begrijpt wat ik bedoel (ooit was bijvoorbeeld het nummer "Poing" van The Rotterdam Termination Source een grote hit hier in Nederland, sterker nog het werd nummer 1 in de hitparade, dus dat geeft ongeveer aan wat wij hier in Nederland mooi vinden.....) (is op zich ook niets op tegen, maar....zodra het om muziek gaat met iets meer diepgang, wordt het toch al snel iets lastiger...).

Eigenlijk zijn juist de hele eigenzinnige niet voor de hand liggende muziekstukken van Dalbello juist het meest favoriet bij mij. Veel tracks hebben een geheimzinnige sfeer, op sommige tracks krijst ze zelfs als een heks....ik vind het dus heel erg knap hoe ze die nummers neerzet (dus voor wat dat betreft is "Tango" inderdaad volstrekt NIET representatief)

Wat ik jammer vind (maar goed, het mens moet natuurlijk ook brood verdienen) is dat ze zich later vooral is gaan toeleggen op het schrijven van muziek voor radio- en tv commercials..... Ik ga toch liever voor de wat "ingewikkelder" muziek, ben ik bang....en niet de commerciële goed in het gehoor liggende reclamedeuntjes.....

Enkele interessante tracks van haar album "Whomanfoursays" (uit 1984) zijn bijv. naast "Gonna get close to you" en "Wait for an answer" ook "Devious Nature", "Cardinal sin", "Guilty by association".



Het nummer "Tango" kwam van het album "She" uit 1987. Black on Black is een schitterend nummer (en ook ooit gecoverd door HEART), maar eigenlijk is dat hele album gewoon 1 juweeltje; Babydoll, Talk to me, Danger danger, Imagination, Immaculate eyes, etc. Beslist een luisterbeurtje waard als je het nog niet kent!


Heart-Black on Black II:


Ze heeft in 1995 nog het album "Whore" afgeleverd, waarop ik "Heavy boots" een heel sterk nummer vond. Ook "Eleven" komt van dat album af. De media omschrijft het album als "geflopt"....maar.....het hangt er natuurlijk vanaf hoe je het bekijkt. Want ook alle andere Dalbello albums waren commercieel gezien nooit echt een grote klapper en de nummers hebben nooit echt hitparades gehaald of i.d. Voor mensen die liever naar hapklare popmuziek luisteren is dit volstrekt niet interessant.

Alleen is er daarna nooit meer een album afgeleverd....en eerlijk gezegd zit ik nog steeds te wachten op een nieuwe knaller van zo'n cd, maar ik vrees dat ik dan heel lang kan wachten....

In 1996 heeft Dalbello nog als gastzangeres meegewerkt aan het album "Victor" van Rush gitarist Alex Lifeson met het nummer "Start today".

Verder was zij gastzangeres bij o.a. Duran Duran’s John Taylor en Boz Scaggs ("Miss Sun" van zijn album "Hits" uit 1980), haar stem was te horen op platen van Cher, Heart, Alice Cooper, Patti LaBelle, Toto, Nena (voor wie ze een gehele vertaling voor een album schreef) en Canadese artiesten Rough Trade, Kim Mitchell en Glass Tiger.

De muziek van Dalbello is door diverse artiesten gecoverd:
Melissa Manchester coverde "Pretty Girls" in 1979.
Heart coverde "Wait For An Answer" en bracht een eigen versie van "Black on Black", met als titel "Black on Black II".
Queensrÿche coverde "Gonna Get Close to You".
Hauteville coverde "Immaculate Eyes".
Julie Masse coverde "Devious Nature".
Heaven's Gate coverde "Animal".
Het nummer "Dont Get Mad Get Even" is opgenomen in 1983 door de Canadese Metal band Helix op hun 3e album No Rest for the Wicked.

In 1995 kwam dus Dalbello's laatste solo album uit. Sindsdien is zij componist en producer geweest voor diverse artiesten, zoals bijvoorbeeld Heart, Julian Lennon, Nena, Patti LaBelle, Bryan Adams enzovoort.

Tegenwoordig lijkt Dalbello zich voornamelijk bezig te houden met het schrijven van commercialmuziek (reclames) ...., zoals bijvoorbeeld het nummer "Faith In You (With All Your Heart)" voor de reclame van Ford Focus. Ook spreekt zij bijvoorbeeld spotjes in.

Natuurlijk moet ook Lisa Dalbello haar brood verdienen, zoals ik al eerder schreef in dit stuk, maar als ik zie dat iemand met zoveel talent zich nu alleen nog maar bezig lijkt te houden met dit soort commerciële dingen, dan moet ik daar maar niet teveel aan denken.....want eigenlijk word ik daar eerlijk gezegd toch wel een beetje triest van.

Diep van binnen hoop ik stilletjes dat Lisa Dalbello vandaag of morgen de commerciële bezigheden eventjes zou laten voor wat het is en haar muzikale artistieke talent weer daadwerkelijk ècht gaat gebruiken voor een eigen solo album. Naast alle computergestuurde muziek van tegenwoordig heb ik dringend weer eens behoefte aan èchte pure muziek. Dat zou héél prettig zijn!

The day the music died - 50 jaar geleden verongelukte Buddy Holly

Vandaag (3 februari) is het precies 50 jaar sinds 'the day the music died', zoals Don McLean in 'American Pie' het overlijden van Buddy Holly (echte naam: Charles Hardin Holley) omschreef.



"February made me shiver,
With every paper I'd deliver,
Bad news on the doorstep,
I couldn't take one more step.
I can't remember if I cried
When I read about his widowes bride,
But something touched me deep inside
The day the music died"

Op 3 februari 1959 vertrok een chartervliegtuigje vanuit Mason City met aan boord piloot Roger Peterson, de slechts 17-jarige Ritchie Valens, The Big Bopper en 22 jarige Buddy Holly. Het vliegtuigje startte in een sneeuwstorm, om vervolgens 16 kilometer verderop neer te storten. Alle inzittenden kwamen om bij de crash.


Samen met Buddy Holly kwam een einde aan het rock-n'-roll-tijdperk en verloor de muziekwereld een jong genie wiens invloed op de popmuziek tot vandaag niet kan onderschat worden. De jongeman met de ziekenfondsbril zou vandaag voor nerd versleten worden, toen was hij een tieneridool.

Bekende hits van Buddy Holly zijn o.a.: That'll be the day, Oh Boy, Peggy Sue en Maybe baby.

Bekende hits van Ritchie Valens zijn Donna en La Bamba.

The Big Bopper is o.a. bekend van het nummer Chantilly Lace.

Buddy Holly met ‘Peggy Sue’:


Buddy Holly - Oh Boy!

Wim Sonneveld

Wim Sonneveld is overleden op 8 maart 1974 te Amsterdam op 56-jarige leeftijd. In augustus van datzelfde jaar zou ik 3 jaar worden, dus.....ik kan niet bepaald zeggen dat ik Wim Sonneveld ooit bewust heb meegemaakt. Wat ik van Wim Sonneveld ken, ken ik dus louter door muziek, tv-beelden en boeken.

Samen met Wim Kan en Toon Hermans vormde Wim Sonneveld De Grote Drie - de legendarische Grote Drie van het Nederlandse na-oorlogse cabaret, volgens de informatie die over Wim Sonneveld beschikbaar is. Maar....om Wim Sonneveld louter "cabaretier" te noemen, daarmee vind ik eigenlijk dat we deze man te kort doen, omdat hij veel meer deed dan alleen "grappen en grollen" vertellen. Naast dat de man ook acteerde in enkele films en tv-series ("Ja Zuster, Nee Zuster" bijvoorbeeld), was hij ook een geweldige zanger!

Wim Sonneveld had "iets", dat ik nog maar heel zelden bij andere artiesten tegenkom: het vermogen om zowel mensen te laten bulderen van het lachen als mensen diep te ontroeren. Ik durf niet zomaar mensen met elkaar te vergelijken, omdat iedere artiest uniek is, maar...hetzelfde gevoel heb ik bij mensen als André van Duin, wijlen Jos Brink, Paul de Leeuw en zelfs iemand als Tineke Schouten.

André van Duin heeft "de lach aan zijn kont hangen", zoals ze dat noemen. Zodra hij binnenkomt beginnen mensen al te lachen, ookal heeft hij nog geen woord gezegd. Er wordt, nog steeds, door veel mensen (volledig onterecht!) een beetje "denegerend" gedaan over André van Duin. De grappen zouden "te flauw" zijn, te "volks" en ga zo maar door. Toch heeft de man altijd uitverkochte zalen. Vooral de periode met Corrie van Gorp en Frans van Dusschoten zijn in mijn ogen nog steeds hilarisch en geweldig!
Toch heeft ook André van Duin het vermogen mensen te ontroeren. Het nummer "Mijn allergrootste fan" dat speciaal geschreven is voor (en opgedragen aan) zijn vader, is daar een goed voorbeeld van.



Ook iemand als Paul de Leeuw is een heel goed voorbeeld van een multitalent die mensen laat bulderen van het lachen, maar is er aan de andere kant dan ook weer met dat "ontroerende gebaar" als hij een bepaalde wens vervult in zijn tv-programma, als hij een mooi nummer zingt ("'k Heb je lief" is een fantastisch voorbeeld van een prachtig nummer dat veel mensen ontroert, gezien de reacties die Paul vaak op dit nummer krijgt), of wanneer hij een lied opdraagt aan Majoor Bosshardt.

Tineke Schouten staat bekend als "koningin van de typetjes". Eigenlijk bij haar een beetje hetzelfde verhaal als bij André van Duin. Ook haar humor wordt door bepaalde groeperingen gezien als "volks", "flauw" en ga zo maar door. Toch heeft Tineke al jaren lang ook uitverkochte zalen en een nog steeds groeiende schare fans! Toch kan ook zij mensen ontroeren. Toen zij ooit een sketch opvoerde als "oud oma'tje" of het "meisje bij de bushalte" dat weggelopen was van huis, kon je aan het einde van de sketches een speld horen vallen.....

Wat ik ook op wil merken is dat artiesten als hierboven beschreven een "uitstervend" ras lijkt te zijn (zo ook artiesten als Johnny & Rijk, De Mounties). Artiesten waar je een avond gewoon onbezonnen om kon lachen, zonder allerlei "politieke" grappen of iets dergelijks.
Eén van de betere cabaretiers van de laatste periode vind ik bijvoorbeeld iemand als Najib Amhali. Ik houd ervan als iemand de hele zaal kan laten lachen om bij wijze van spreken helemaal "niets".

Misschien vinden andere mensen dit soort humor "uit de tijd" of "ouderwets". Misschien zou je ook een naam als Wim Sonneveld niet zo snel zoeken bij iemand als ik, of beter gezegd iemand van mijn generatie, maar in plaats daarvan misschien meer bij wat oudere mensen. Toch ben ik ervan overtuigd dat ik niet de enige ben van een naoorlogse generatie die iemand als Wim Sonneveld wel zeker weet te waarderen!
Misschien heeft dit ook te maken met het vaak tijdloze repertoire dat Wim Sonneveld bracht. Daarom spreekt Wim Sonneveld ook nog zo tot de verbeelding van heel veel mensen.

Als ik dan bijvoorbeeld kijk naar een Wim Kan....ongetwijfeld een groot cabaretier, maar toch heb ik daar iets minder mee, omdat Wim Kan vaak ook "politieke" grappen maakte, maar....veel van die grappen zijn inmiddels natuurlijk zeer gedateerd. Ik heb geen flauw idee wie er toen minister was en wie er in de 2e kamer zat, dus begrijp ik vaak de grap niet omdat ik niet weet over wie de grappen gaan.....
Als je iemand die dit jaar geboren wordt over pakweg 30 á 40 jaar vraagt wie "Balkenende" of "Bos" was, dan weten zij dat waarschijnlijk ook niet of het moeten namen zijn die ze alleen uit de geschiedenisboeken kennen. Als zij dan over 40 jaar een cabaretvoorstelling zien van een Youp van het Hek of een Guido Wijers e.d. en zij maken een politieke grap, zal die grap door hen waarschijnlijk ook niet worden begrepen. Met tijdloze humor, zoals dat van Wim Sonneveld, zul je daar geen enkele last van hebben. Als je Wim Kan gaat vergelijken met Wim Sonneveld, voor als het gaat om wat er na hun dood nog "voort leeft" bij mensen, dan is Wim Kan eigenlijk gewoon echt "morsdood". Het nalatenschap van Wim Sonneveld leeft wat dat betreft nog heel erg bij mensen, jong en oud, dat is het mooie ervan.


Wim Sonneveld blijkt, net als ik, een Utrechtse achtergrond te hebben. Wim Sonneveld was een echte "Lombokker"! Wim Sonneveld werd geboren in Utrecht als zoon van Gerrit Sonneveld en Geertruida van den Berg. In 1922 verloor hij op zeer jonge leeftijd zijn moeder.
De J.P. Koenstraat (Wim Sonneveld is geboren op nummer 84) stond - net als de rest van de wijk - bekend om de bedrijvigheid van de plaatselijke middenstand. In 1910 waren er behalve enkele 'koffie- en bierhuizen', drie kappers, een rijwielhandel, twee bakkers, een drogist, een melkverkoper, een kruidenier en een slager in de straat gevestigd. Meestal werden dit soort winkels van vader op zoon overgenomen, maar niet altijd: de zoon van de kruidenier bijvoorbeeld, weigerde zijn vader op te volgen in het vak (Wim Sonneveld, die dus later cabaretier werd).

Ik heb een bepaalde "zwak" voor Wim Sonneveld, ik kan niet precies aangeven waarom. Toon Hermans vind ik ook leuk op zijn tijd en ook die heeft naast de vele lachmomenten ook de hele mooie gedichtjes en liedjes gebracht. Toch was Wim Sonneveld anders.... Misschien is het wel datgene dat ze tegenwoordig de "X-factor" zouden noemen? Hij had iets dat anderen niet hadden. Hij had iets unieks. Het schijnt in het dagelijks leven een niet altijd even gemakkelijke man geweest te zijn, maar op het podium wist hij bij bijna iedereen wel een gevoelige snaar te raken (zelfs na zijn dood).

En dan....de "muziek" die Wim Sonneveld voortbracht: Margootje, Zo Heerlijk Rustig, Daar Is De Orgelman (Het Lied Van Willem Parel), Frater Venantius, Aan De Amsterdamse Grachten, Zij kon het lonken niet laten... Slechts enkelen van de klassiekers. Hier ontbreekt sowieso nog een grote klassieker, misschien wel de allergrootste: "Het Dorp"!

"Het Dorp" werd in mei 1974 het laatste uitgebrachte nummer van de cabaretier (De oorspronkelijke release stamt eigenlijk al van 1969). Het lied is geschreven in 1965 door Friso Wiegersma op de muziek van Jean Ferrat: "La montagne". Sonneveld zingt emotioneel over "zijn dorp" bij het weerzien van het door de vooruitgang gehavende Deurne. In 2008 (dus nog redelijk recent) stond het nummer op de eerste plek van de Top 100 van het Nederlandse Lied, uitgezonden op Radio 5. Dat het nummer zoveel jaar na de officiële release als "beste Nederlandstalige lied" wordt gekozen geeft al aan wat het nummer nog steeds losmaakt bij mensen.

Ik heb wel wat Nederlandstalige muziek in huis. Niet echt de muziek dat tot de "smartlappen" gerekend zou worden, maar meer namen als Bløf, Marco Borsato, De Dijk, Doe Maar, Toontje Lager, dat soort dingen. Toch kan dit nooit tippen aan de schoonheid van "Het Dorp".

Het mag misschien uiteindelijk een "cover" zijn van een franstalig nummer, maar toch blijf ik het 't allermooiste Nederlandstalige lied vinden dat ooit is geschreven. Tevens vind ik de uitvoering van Wim Sonneveld nog steeds de mooiste en de beste. Ik heb het nummer ook wel door anderen horen zingen, maar...die uitvoerigen maken nog steeds niet hetzelfde los als dat ik bij de uitvoering van Wim Sonneveld ervaar: kippenvel!

Volgens veel oudere mensen gaat het lied over "vroeger", over "de tijd van toen". In zekere zin heeft het daar natuurlijk wel mee te maken, maar voor mezelf heb ik er een geheel andere interpretatie bij. In mijn ogen gaat het nummer over de "vergankelijkheid van het leven".
Als je "ouder" wordt, dan merk je dat bepaalde dingen "voorbij" gaan in het leven. Gebouwen van vroeger die er niet meer staan, mensen die uit je leven verdwijnen, gewoontes van mensen die veranderen, de techniek die vooruit gaat, mode die verandert, tijdsbeeld dat verandert, dingen die nooit meer terugkomen.....
De tekst van Het Dorp heeft wel woorden als "beatlehaar" en "beatmuziek" en in dat opzicht is de tekst misschien enigszins gedateerd als je het vergelijkt met het huidige tijdsbeeld, maar.....het gevoel dat "dingen voorbij gaan", dat heeft toch iedereen, lijkt me. Of je nu van voor of na de oorlog bent, dat maakt in dat geval niets uit.
De tekstschrijver van het nummer, Friso Wiegersma (tevens jarenlang levenspartner van Wim Sonneveld, overleden 5 juni 2006) vertelde dat er ook wel eens allochtone mensen naar hem toekwamen die zich ook heel erg aangesproken hadden gevoeld door de tekst van "Het Dorp". Dit geeft weer dat bepaalde details van het lied, zoals beschrijvingen van hoe het oude dorp eruit zag vroeger, er eigenlijk helemaal niet toe doen, want bij mensen van allochtone afkomst zal die kerk van het liedje waarschijnlijk dan een moskee zijn geweest of zoiets dergelijks. Ik denk dat de meest essentiële zin van het nummer is: "Langs het tuinpad van mijn vader....". Dat herkent iedereen. Het herkennen van dat dingen in het leven voorbij gaan, dat is universeel, jong of oud, generatie voor of na de oorlog, buitenlands of Nederlands, dat doet er allemaal niet toe. Omdat "Het Dorp" dit universele gevoel zo sterk vertegenwoordigt is dit ook tegelijkertijd de grote kracht van dit nummer.

De uitvoering van "Het Dorp" door Wim Sonneveld zorgt ervoor dat mensen echt "luisteren" naar het lied. Dat mensen hun werk even opzij leggen en helemaal "stil" worden als ze het lied horen. Er zijn maar weinig nummers in de muziekgeschiedenis die dat losmaken bij mensen.
Wim Sonneveld's "Het Dorp" gaat me wat dat betreft door merg en been. Of ik het nummer nu 1 keer of voor de 100e keer hoor....het wordt geen "gewoonte", maar raakt me voor de 100e keer net zo diep in de ziel als de 1e keer!

Ik heb vorig jaar de 10 delige dvd box "Wim Sonneveld in beeld" aangeschaft. Toen de "release party" werd uitgezonden op televisie en er dus werd aangekondigd dat deze box in de winkels kwam, was ik er onmiddellijk enthousiast over. Ik vond hem aanvankelijk niet goedkoop, maar deze móest ik gewoon hebben. Om maar eens een engelse term er tussendoor te gebruiken, het is een echte "musthave" voor Wim Sonneveld liefhebbers, echt een unieke collectie!

We zouden nog uren over Wim Sonneveld kunnen praten, maar misschien is het een beter plan om naar zijn muziek te luisteren. Daarom tot slot van dit blogbericht met de video hieronder nog even genieten van "Het Dorp".....