Bertolf - Bertolf (2012)

De Nederlandse zanger Bertolf (Bertolf Lentink, geboren 2 juli 1980, speelde voordat hij solo ging als gitarist in de band van zangeres Ilse DeLange) had ik al wel eens voorbij zien komen in tv-programma's als "De Wereld Draait Door".

Ik vond hem op 1 of andere manier altijd wel "interessant" als muzikant, maar had me er verder nooit zo echt in verdiept.
Totdat hij enkele maanden terug bij hetzelfde tv-programma, samen met een koor, volledig "a capella", het nummer "English Roses" uitvoerde, opgedragen aan zijn opa.
Het gebeurt niet vaak dat ik "ademloos" naar een artiest zit te luisteren bij "De Wereld Draait Door", maar dit keer was het zanger Bertolf dus wèl gelukt om mij zover te krijgen....

De 2e keer dat Bertolf mij zover kreeg, was toen ik op de radio het nummer "Mary" hoorde. Een mooi nummer dat uitblinkt door zijn "eenvoud". Geen overbodige toeters en bellen of andere "opsmuk", maar eindelijk weer eens een artiest die het muzikaal aan durft om in zijn "blote kont te staan", als het ware.
Ik heb respect voor dit soort zangers/muzikanten. Ik dacht in 1e instantie dat het een nummer was van 1 of andere buitenlandse band, maar door de afkondiging door de radio deejay kwam ik er eigenlijk pas achter dat het nummer afkomstig was van onze eigen Nederlandse Bertolf!

Toen mijn echtgenoot vroeg of ik nog wensen had i.v.m. "moederdag" was de cd "Bertolf" eentje die op mijn "wenslijst" stond. En..."zo is het gekomen"....dat de nieuwe cd van Bertolf gisterenmorgen uit een kadopapiertje tevoorschijn kwam.

De vorige 2 albums van Bertolf ken ik op dit moment van schrijven nog niet, dus kan ik het nieuwe album niet vergelijken met voorgaande 2 werken. Inmiddels heb ik wel ook sinds kort het debuut album van Bertolf in huis en het 2e is onderweg, maar ik ben nog niet in de gelegenheid geweest om die te luisteren. Bij het nieuwe album ga ik dus puur af op hetgeen ik hoor op dat moment en eerder uitgebracht materiaal ken ik nog niet.

Wat mij wederom opvalt aan dit album, is de "eenvoud" op dit album. Geen overbodige "fratsen", zou ik bijna willen zeggen.

Het eerste nummer "Victory March" brengt me meteen in een "Beatles / John Lennon" achtige sfeer, terwijl de 2e track "Burning Bushes" haast iets "West Coast" achtigs heeft á la "Crosby Stills Nash Young", "The Eagles" of het oudere werk van "Simon & Garfunkel".
De Beatles- en West Coast-achtige sferen hoor ik ook terug in andere nummers op dit album.
Vervolgens natuurlijk het prachtige minimalistische nummer "Mary". "Alles draait om de eenvoud" was ooit een nummer van "Het Goede Doel", maar die eenvoud zou zeker op dit nummer van Bertolf kunnen slaan. Het nummer blijkt overigens een eerbetoon te zijn aan zijn schoonmoeder, die overleed voordat hij haar leerde kennen. In het nummer vraagt hij als het ware postuum alsnog om de hand van haar dochter.

Ik houd van het geluid van dit album, omdat het "anders" klinkt dan het "gros" aan popmuziek dat normaal gesproken dagelijks op de radio te horen is. Ik houd ervan als artiesten "anders" durven te zijn, als ze het aandurven om niet te doen dat van hen "verwacht wordt" en ervoor kiezen om hun eigen weg te volgen. Gevolg is dat het daardoor misschien wat minder "gepolijst" klinkt en minder "13 in een dozijn", maar hierdoor maak je dus wèl meer kennis met de persoonlijkheid van de artiest zelf, als je begrijpt wat ik bedoel. Daardoor wordt het "Bertolf" album waarschijnlijk ook een album waar je als publiek zijnde wèl of niet voor gaat, een tussenweg is er waarschijnlijk niet.
Als ik het album beluister heb ik in ieder geval nergens door dat ik naar een "Nederlandse" artiest zit te luisteren. Ik ben er bijna zeker van dat dit album het buiten de grenzen van Nederland óók goed zou doen!

Met name liefhebbers van The Beatles/John Lennon, Crosby Stills Nash Young, Rufus Wainwright, Nick Drake e.d. zouden absoluut eens een luisterbeurtje aan dit album moeten wagen!

De kers op de taart is op deze cd toch wel voor het laatst bewaard. Het nummer "English Roses" heeft een bepaalde schoonheid die je in de hedendaagse muziek nog maar weinig tegen komt! De muziek doet me bijna denken aan de manier zoals er in een "kerkdienst" gezongen zou worden, iets waar je waarschijnlijk het láátste aan zou denken als je een album met popmuziek maakt, maar Bertolf durft het aan, volgt zijn hart en zet daarom iets ongekend prachtigs neer!

Als Bertolf zijn eigen muzikale lijn en zijn eigen gevoel + identiteit voortzet (oftewel "trouw blijft aan zichzelf" en blijft "groeien" als muzikant) i.p.v. te doen wat "anderen verwachten", dan geloof ik dat wij er een volwaardige artiest bij hebben in Nederland (en mogelijk ook daarbuiten?) en dan denk ik dat wij ook in de toekomst nog veel van Bertolf zullen gaan horen!

Tracklist:
01. Victory March
02. Burning Bushes
03. Ghost
04. Wall
05. Mary
06. Here I Am
07. Om Hare Om
08. Madness Of Today
09. Credo
10. I know it will pass
11. Other People
12. English Roses

YouTube: Bertolf - Mary (Official Music Video 2012);

YouTube: English Roses;

Een ode aan Michel Terstegen (Da Capo Records) op Record Store Day 21 april 2012

Vandaag, zaterdag 21 april 2012, wordt voor de 3e keer in Nederland de "Record Store Day" georganiseerd. "Record Store Day" is eigenlijk oorspronkelijk vanuit Amerika over komen waaien. Het is een soort internationale feestdag om de charme van muziek, platenwinkels en eigenlijk met name ook vinyl te vieren. (zie hier de Nederlandse website van Record Store Day)
Als groot liefhebster en verzamelaar van vinyl spreekt dit gegeven "an sich" mij uiteraard ontzettend aan. Al moet ik er wel meteen eerlijk bij vermelden dat het voor mij persoonlijk eigenlijk gewoon elke dag van het jaar "Record Store Day" is. Ik koop erg veel muziek en eigenlijk heb ik mezelf, uit zelfbehoud, voorgenomen, om in de toekomst toch een beetje te minderen met platen kopen, omdat het gewoon ontzettend veel geld kost :)

Als ik muziek koop...koop ik dat eigenlijk het liefst op vinyl. Ik koop wel cd's en heb ook geen hekel aan cd's, ik heb zelfs een hele grote cd-verzameling, maar uiteindelijk heeft vinyl toch mijn voorkeur. Het klinkt als een cliché, maar het is gewoon ècht zo dat vinyl zo ontzettend veel beter klinkt dan een cd! Ik heb van bepaalde albums dezelfde titel zowel op cd als op vinyl en ik durf er echt voor te pleiten dat de vinyl versie gewoon altijd veel beter en "warmer" klinkt dan hetzelfde album op cd! Sterker nog....op cd mis ik vaak heel veel geluidsfragmenten die ik op vinyl wèl terug hoor! Een cd blijft natuurlijk toch uiteindelijk de "gecomprimeerde digitale" versie van de opgenomen muziek. Vinyl is "analoog".....en lieve mensen, het is echt waar, je HOORT duidelijk het verschil!
Dus als ik mag kiezen tussen cd en vinyl, dan is voor mij persoonlijk de keuze niet zo erg moeilijk, als muziekliefhebster. (maar nogmaals....een hekel aan cd's heb ik niet. Soms zijn cd's ook wel handig, bijvoorbeeld als je muziek in de auto wilt draaien - nee wij hebben nog geen usb stick aansluiting! - of als ik boven in huis met een klusje bezig ben, is een cd draaien soms toch wat handiger dan een LP in dergelijke gevallen.....)

Mijn voorkeur ligt dus toch uiteindelijk bij vinyl. Helaas is het zo dat het tegenwoordig steeds lastiger wordt om vinyl te vinden/krijgen in mijn directe omgeving (maar dat zal elders niet veel anders zijn).
Daarbij komt dat zaken als "iTunes" en "Spotify" steeds populairder worden voor de consument. Er wordt dus steeds meer muziek "gedownload" en dus zal de verkoop van bijvoorbeeld cd's steeds verder terug gaan lopen.
Vinyl....lijkt op zich wel steeds iets populairder te worden dan cd's, maar tot op heden is "nieuw" vinyl nog steeds niet overal in reguliere media winkels verkrijgbaar en kun je vinyl eigenlijk ook bijna alleen nog maar "online" kopen. Helaas sluiten ook steeds meer "èchte" platenzaken hun deuren.
En áls er al vinyl voor handen is in de buurt (of online), is het steeds minder "betaalbaar". Ik ben afgelopen maand dan ook niet op de Mega platenbeurs in de Jaarbeurshallen in Utrecht geweest. De platen lijken daar iedere keer weer duurder te worden (dus ook de 2e hands platen!). Ik hoor van diverse mensen die wèl geweest zijn, dat hetgeen zij graag hadden willen kopen ook nu wederom weer meer "onbetaalbaar" was geworden. Dit is op zich wel een ontwikkeling die ik redelijk jammer vind, dat zelfs de verkoop van 2e hands platen een steeds meer commerciëler aangelegenheid wordt.

Ik was onlangs op zoek naar een draagbare radio-cd speler, gewoon voor thuis voor als ik dus ergens op een bovenverdieping met een klusje bezig ben of i.d. Het valt niet mee om die nog ergens te kopen, want.....de "iPod" Dock of speakerset wordt steeds populairder. En geloof me...ik heb niet eens een iPod!
Ik heb ooit 1 keer iets gedownload van iTunes, omdat een bepaalde titel gewoon echt verder nergens te krijgen was. Vervolgens heb ik dan dus gedownloade bestandjes, zonder hoesje, zonder cd......maar ik wil dat dus op cd hebben, dus....zit ik uiteindelijk nóg met een gebrand cd'tje, een gekopieerd zelf geprint hoesje enzovoort. Ik vind dat dus helemaal niets!!
Als ik geld voor iets betaal, dan wil ik dus gewoon het originele cd'tje, het originele doosje en het originele hoesje! Iemand zei tegen me: "Ja, maar dat komt omdat jij ouderwets bent".
Ja....ik geef het toe! Ik ben in dat geval inderdaad heel erg van de "oude stempel"! Ik wil gewoon een fysiek origineel schijfje in handen als ik iets koop!
"Ja, maar jongeren die muziek downloaden hebben helemaal niets met een hoesje, die willen dat niet, die hebben daar geen boodschap aan" wordt er dan vervolgens tegen me gezegd.
Tja....het zal wel zijn, maar......ik wil gewoon een origineel cd'tje met het orginele boekje met teksten, informatie over de muzikanten, foto's.....de hele "reutemeteut"! Ik wil geen gedownload bestandje, dat ik ieder moment zou kunnen kwijt raken, omdat de schijf wel eens zou kunnen crashen, of wat dan ook.
Als ik muziek koop, dan hoop ik die muziek mijn hele leven lang met me mee te kunnen dragen!
Dat mijn kinderen ook op een dag "mijn" muziek "ontdekken"......zoals dat nu ook wel eens gebeurt.
Dat zal denk ik niet meer zo snel gebeuren met "gedownloade" bestandjes!
Als ik op een dag misschien kleinkinderen heb, zullen die waarschijnlijk niet meer zo snel de muziek van hun ouders "ontdekken". Dat is een ontwikkeling die ik best wel jammer zou vinden.
Dan ben ik maar ouderwets en onder de "jongeren" val ik zeker niet meer.....al ben ik volgens mij ook nog niet stokoud, ahum.....maar ik heb gewoon een hele andere opvoeding, ontwikkeling en "feeling" t.a.v. muziek in vergelijking tot de opgroeiende generatie van nu.

Het schijnt zo te zijn dat cd's over een poosje ook niet meer gemaakt zullen worden en....misschien dan dus ook niet meer worden verkocht (waarschijnlijk alleen dan nog maar als een "exclusief" item). Ik zie er eerlijk gezegd wel een beetje tegen op. Dat er misschien ooit een dag zal komen dat er zowel geen platenzaken als cd-winkels meer zullen zijn. Ik moet er niet aan denken!

Waarschijnlijk zijn er meerdere mensen zoals ik (en ben ik dus gelukkig niet de enige "platengek") en dus heeft men "Record Store Day" vanuit Amerika naar hier in Nederland gehaald, om de "platenzaak" toch op 1 of andere manier een soort van te "promoten".
Of zouden de platenzaken inderdaad, ondanks de "Record Store Day", tot de "Dino's" van nu behoren, zoals in het tv-programma "De Wereld Draait Door" werd gezegd, waarin gisteren een item aan Record Store Day werd gewijd? In hetzelfde programma werd een aantal platenzaken genoemd, ook helaas ter ziele gegane platenzaken. Toch....was er 1 naam van een platenzaak die ik miste in het programma!

Als ik aan "mijn" platenzaak denk, denk ik nog steeds aan "Da Capo Records" in Utrecht.
Eind vorig jaar sloot Da Capo Records definitief zijn deuren.
Niet omdat het slecht met de winkel ging. Integendeel zelfs!
Da Capo Records is altijd 1 van de meest bezochte platenzaken geweest. Voor vrijwel iedere vinyl liefhebber, zeker in Nederland, maar ook bij sommige vinyl liefhebbers uit het buitenland, was Da Capo Records een begrip!

De winkel werd nog steeds druk bezocht, maar.....je zou in feite kunnen zeggen dat het "hart" uit de winkel was gehaald.

Dat was in feite al gebeurd op 4 juli 2011, toen Michel Terstegen, eigenaar en oprichter van de winkel, op slechts 50-jarige leeftijd overleed aan de gevolgen van kanker....

Michel Terstegen was voor mij een wandelende muziek encyclopedie. Die jongen wist zo ongelooflijk veel. Zijn "know-how", zijn grensloze kennis, enthousiasme en liefde voor muziek heeft hij letterlijk naar het hiernamaals meegenomen.
Michel wás "Da Capo Records" en andersom idem!

Nu Michel er niet meer is....en ook "Da Capo Records" er niet meer is, "mis" ik echt iets in Utrecht als muziekliefhebster. Je hebt Plato....maar....dat is bij lange na niet hetzelfde! Er was maar 1 Da Capo Records...er was maar 1 Michel....er was maar 1 platenzaak waar je werkelijk alles kon vinden, tot zelfs aan het engelengeduld van de Da Capo medewerkers aan toe! Dat vind je bijna nergens meer! Als je naar iets op zoek was, ging Michel oprecht en letterlijk op zoek ernaar voor je. Hij wist ook altijd precies waar welk plaatje lag tussen de immens grote platencollectie in zijn winkeltje op de Utrechtse Oude Gracht. Liefde voor muziek en tijd voor een praatje....dat was er bij Da Capo Records (bij een Free Record Shop, ik noem maar iets.....hoef je dat niet eens te probéren...met 10 ongeduldige hijgende klanten achter je in de rij en een verkoper die slechts de prijs noemt, afrekent en misschien met moeite "tot ziens" zegt...).
Als vinyl liefhebster....zou ik nu op dit moment eigenlijk ook niet meer zo goed weten waar ik in de omgeving van Utrecht echt "goedkoop" vinyl kan kopen (Ja, ik mis de koopjeskelder bij Da Capo!!), waar ik überhaupt gewoon vinyl kan kopen eigenlijk.... (dus als iemand tips heeft, die zijn van harte welkom!)

Tja, een eervolle vermelding van "Da Capo Records" en Michel Terstegen zou inderdaad toch op zijn minst wel op zijn plaats geweest zijn bij het "Record Store Day" item bij "De Wereld Draait Door".


Michel en Da Capo Records, jullie worden oprecht gemist! Zeker op een dag als vandaag.....Record Store Day....

In memoriam: Michel Terstegen, Haarlem, * 22 december 1960 - † Utrecht, 4 juli 2011

Trijntje Oosterhuis - Wrecks we adore (2012)

TRIJNTJE OOSTERHUIS

Gisteren schreef ik op mijn Facebook en Twitter: "Vrijdag de 13e kan onmogelijk een ongeluksdag zijn met de nieuwste Trijntje Oosterhuis cd in huis :)"
Iemand reageerde met "Uh?" Dit kun je natuurlijk op allerlei manieren opvatten. (misschien verwachten mensen wederom niet altijd dat ik, als rockzangeres in een hardrockband, ook naar dit soort muziek luister???)

Op 1 of andere manier roept de naam "Trijntje Oosterhuis" altijd "discussie" op.
Ooit kreeg ik zanglessen van een zangpedagoge die mij ervan probeerde te overtuigen dat Trijntje Oosterhuis absoluut "verkeerd" zong, dat haar zangtechniek "niet goed" zou zijn. Dit zou natuurlijk een mening van 1 persoon kunnen zijn, maar....ik heb dit verhaal ook al eens door een andere zangpedagoog horen verkondigen. Ik heb geen flauw idee of meer zangpedagogen deze mening delen, maar dit zou dan dus betekenen dat ik ongeveer anderhalve decennia een zangeres in mijn "favoriete zangeressen lijstje" heb staan die blijkbaar "niet goed zingt"?
Over smaak valt te twisten misschien, maar....ik geloof toch niet dat ik van mezelf kan zeggen dat ik "doof" ben op dat gebied. Ik hoor gewoon of iets goed is of niet. Het hoeft dan niet persé altijd mijn muzikale smaak te zijn, maar ik hoor heus wel of iemand kwaliteit in huis heeft.
Vervolgens heb ik me ook altijd afgevraagd: "Wat maakt iemand dan een goede of slechte zanger/zangeres?"

Iemand met een perfecte zangtechniek....is dat dan altijd persé een goede zanger/zangeres?

Een goede zangtechniek is natuurlijk wel erg belangrijk voor vocalisten, vooral als mensen vaak en veel optreden, laat ik dat voorop stellen. Echter....ben je met een goede zangtechniek dan ook meteen automatisch een goede zanger of zangeres in de zin van...."een verhaal kunnen vertellen"...."een vertolker zijn"....iemand die een bepaald gevoel kan overbrengen, waar mensen graag naar luisteren, iemand met een prettig in het gehoor liggende stem....enzovoort, enzovoort???
Ik ga geen namen noemen, maar er zijn genoeg zangers/zangeressen bij wie de zangtechniek wellicht perfect is, maar.....waar ik van mijn levensdagen nooit een cd van zou kopen, omdat ik de stem van die persoon misschien niet "boeiend" genoeg vind voor een full length album. Mensen met een perfecte zangtechniek, maar die niet in staat zijn om de luisteraar "in te pakken", als je begrijpt wat ik bedoel.
Terwijl mensen die misschien nooit van hun leven ook maar 1 zangles genoten hebben daar wellicht wèl toe in staat zijn. Dus....wat maakt iemand uiteindelijk dan een goede zanger of zangeres?
Hetzelfde geldt voor conservatorium muzikanten en straatmuzikanten. Conservatorium muzikanten zijn misschien technisch perfect onderlegd, weten alle theorieën misschien van haver tot gort, maar.....kunnen ze die noten op papier ook omzetten naar een bepaald "gevoel" in de muziek die men speelt?
Een straatmuzikant die misschien slechts 3 akkoorden kent op zijn gitaar, zou dat "gevoel" wel eens véél beter over kunnen brengen dan iemand die afgestudeerd is aan het conservatorium!
Ik bedoel.....conservatorium muzikanten die "keurig netjes" een stukje oude vette zwarte soul proberen te spelen bijvoorbeeld.....en dan dus letterlijk, zoals ze dat soms zeggen "als een stel blanken spelen"....houd toch op zeg! Zulke muziek móet gewoon niet "keurig netjes" gespeeld worden....met zulke muziek móet je juist buiten de lijntjes durven kleuren, móet je je lijf en je hart laten spreken.....en niet je verstand!

Of Trijntje Oosterhuis dan dus wel of niet een goede zangtechniek heeft....zal me uiteindelijk dus een biet wezen! Ik volg Trijntje al vanaf haar "Total Touch" tijd en.....haar zang....sorry voor de mensen die er zogenaamd "verstand" van hebben, maar daar is "niks mis mee"! Ik heb Trijntje ook een aantal keer "live" zien optreden en dat is iedere keer weer een "feestje". De interactie met het publiek is niets op aan te merken. Mensen vinden het prettig om naar Trijntje te luisteren en mensen worden wel degelijk "ingepakt" door de stem van Trijntje, dus.....dat verhaal van "slechte zangeres" kan voor mijn part echt vanaf vandaag resoluut naar het land der fabelen!

Tot op heden is nog altijd alles dat Trijntje Oosterhuis op cd uitbracht in mijn cd-collectie beland. Vanaf de Total Touch periode tot de gisteren op cd uitgekomen "Wrecks we adore" dus. Natuurlijk waren daar de Burt Bacharach/jazz albums, die ik ook stuk voor stuk heb gekocht (gekócht ja, niet gedownload!).
Begrijp me niet verkeerd, ik vond de "jazz" albums kwalitatief zeer goed afgeleverde stukken werk, maar....stilletjes....hoopte ik dat Trijntje vandaag of morgen het roer toch weer enigszins zou omgooien naar weer wat meer "poppy" werk. Dat gevoel bekroop me met name als ik dan weer eens een oude Total Touch cd een rondje had laten draaien.
Ik bedoel....Trijntje...geboren op 5 februari 1973...is dus 2 jaar jonger dan ik.....heeft muzikaal gezien, denk ik, nog best heel wat jaartjes voor de boeg. Ik hoopte dat Trijntje de rest van haar muzikale carrière alsjeblieft niet alleen maar in de "jazz" zou blijven hangen, omdat ik denk dat ze toch wel meer in huis heeft en....het anders misschien toch wel een beetje "saaaaai" begint te worden (sorry als dit wat oneerbiedig klinkt, maar ik denk dat men heus wel begrijpt wat ik bedoel).

WRECKS WE ADORE (2012)

En toen was daar gisteren dus de release van "Wrecks we adore" en....meteen op de dag van de release gekocht dus. Eenmaal in de cd speler afspelend, merkte ik dat ik toch wel een beetje moest "wennen". Ik heb hem zelfs een paar keer opnieuw af moeten spelen om die reden. Het gehele album is geproduceerd door Anouk en tevens zijn alle nummers op "Wrecks we adore" geschreven door dezelfde dame in kwestie. En dat....is héél goed te horen op dit nieuwste schijfje van Trijntje Oosterhuis. Heel soms heb ik zelfs eventjes moeite om te kunnen onderscheiden of ik werkelijk naar Trijntje Oosterhuis aan het luisteren ben, of toch een cd van Anouk. De cd heeft bij mij dus wat meer luisterbeurten nodig, waardoor ik tevens wel merk dat de cd dan steeds "beter" wordt, want er staan absoluut echt wel een aantal hele mooie stukken op dit nieuwe album!
Bovendien wil ik wel gezegd hebben dat ik het alleen maar te prijzen vind dat Trijntje Oosterhuis het aandurft om weer eens iets totaal anders uit te proberen op muzikaal gebied. Waar andere artiesten zich dan tegenwoordig wellicht juist op buitenlandse producers zouden richten, kiest Trijntje juist voor iemand van onze eigen Nederlandse muzikale kanjers!  Want laten we wel zijn....dat een bepaalde platenmaatschappij of management niet eens de moeite neemt om Anouk verder in het buitenland te promoten, juist op het moment dat zij daar een grote hit scoort met het nummer "Lost" is toch te schandalig voor woorden, want....zeg nu zelf....Anouk is toch potverdorie gewoon 1 van onze allerbeste live acts die we in Nederland rijk zijn! (dat gezeur van mensen dat we in Nederland geen goede acts hebben of geen goede muziek maken vind ik dus echt regelrecht bullshit! We hebben namelijk wel degelijk muzikaal hoogstaande kwaliteit in dit kleine kikkerlandje!)

De cd begint redelijk rustig met het nummer "Better Think Twice", een R&B achtige ballade. Het 2e nummer van het album is de huidige single "Happiness". Lekker rock-achtig nummer (á la Anouk, misschien zelfs een "afdankertje" van Anouk dat zij zelf niet voor haar eigen albums heeft gebruikt?). Alleen wat ik persoonlijk mis....zijn dan toch de iets ruigere gitaren en wellicht zelfs hier en daar een vette hammond orgel (dit laatste geldt, als je het aan mij vraagt, overigens eigenlijk ook wel voor de rest van dit album. Het had van mij hier en daar nèt ietsje "rauwer" gemogen.....).

Het 3e nummer "What about my heart" (single kandidaatje!!) knalt er meteen goed in bij mij! Een heerlijke soul ballade, bijna in de Motown sfeer van "Wondering Who" á la Jackson 5 of een nummer van Etta James of Sam Cooke of iets in die trent. Persoonlijk had ik het stiekem geweldig gevonden als Trijntje hier een duet zou hebben gezongen met zangeres Berget Lewis (i.p.v. Berget Lewis in het backingvocals groepje op dit album!), want dit nummer leent zich daar uitstekend voor en Berget zou daar dè perfecte stem voor hebben gehad! (misschien iets voor een volgend album?)
Bij nummer 4 "We are gold" dacht ik onmiddellijk......dit had een veel betere "opener" voor dit album geweest dan "Better Think Twice" (maar dat zal een kwestie van persoonlijke smaak zijn). Het nummer knalt er meteen stevig in. Absolute single kandidaat ook! Het nummer past ook goed bij Trijntje, vind ik zelf. Ik bespeur trouwens wel weer wat "Burt Bacharach" achtige blazers in de muziek....
Bij het 5e nummer "You own my heart" weet Trijntje meer haar eigen stempel op deze Anouk compositie te drukken, maar de invloed van Anouk is nog steeds hoorbaar aanwezig.
De 6e track "Nothing at all" is een prachtige ballade, waarin Trijntje's stem perfect tot uitdrukking komt. Ook hierbij denk ik weer: "Absolute single kandidaat!"
De overige tracks op het album liggen ook lekker in het gehoor. Bij de 9e track "In Time" bespeur ik volgens mij wederom een "afdankertje" van Anouk (maar ik kan het natuurlijk ook mis hebben....de Anouk "sound" is in ieder geval sterk hoorbaar), plus dat ik dit keer de aanwezigheid van "Burt Bacharach" achtige blazers en panfluit zeer sterk vind. In dit nummer perfecte backingvocals (maar dat kan ook bijna niet anders als dit achtergrondkoortje uit o.a. Berget Lewis, Lisa Lois en Caroline Dest bestaat!) en complimenten aan gitarist Tore Johansson voor het zeer subtiele gitaarspel!

Conclusie is voor mij persoonlijk dat "Wrecks we adore" een album is waar je in 1e instantie jezelf doorheen moet bijten, maar bij meerdere luisterbeurten steeds meer mooie kanten openbaart naarmate je het steeds beter leert kennen. Over het algemeen vind ik de productie redelijk "radiovriendelijk". Eigenlijk probeer ik hiermee te zeggen dat er van mij een nèt wat rauwer randje aan het album had mogen zitten, door misschien wat meer rockgitaar en bijvoorbeeld hammond orgel of i.d. (misschien de band "live" laten inspelen de volgende keer? Zou een optie kunnen zijn...) Aan de andere kant hadden dergelijke gitaren er misschien juist weer nóg meer een "Anouk" plaat van gemaakt, dus.....het is maar net welke kant je op wilt.
"Wrecks we adore" is sowieso een album geworden dat aangeeft dat Trijntje Oosterhuis waarschijnlijk nog heel veel verschillende muzikale kanten van zich zal kunnen laten horen in de toekomst die wij nog niet van haar kennen en die wij wellicht nooit van haar zouden hebben verwacht.
"Wrecks we adore" is absoluut een start voor een nieuw muzikaal tijdperk voor Trijntje Oosterhuis met nieuwe muzikale verrassingen.

Nadat Ali B met zijn tv programma "Op Volle Toeren" bruggen heeft geslagen tussen "oudere" en "jongere" artiesten, die elkaars interpretatie op elkaars muziek los laten.....misschien dan nu na de samenwerking tussen Anouk en Trijntje Oosterhuis tijd voor een nieuw "format".....en vaker dergelijke muzikale samenwerkingen tussen artiesten laten plaatsvinden? Wie weet dan dus volgende keer een album van Anouk geschreven/geproduceerd oor Trijntje en Tjeerd Oosterhuis? Zeg nooit nooit..... :)

"Wrecks we adore" ligt dus sinds gisteren (vrijdag de 13e.....) in de winkel!

Tracklist:
01. Better Think Twice
02. Happiness
03. What About My Heart
04. We Are Gold
05. You Own My Heart
06. Nothing At All
07. Knocked Out
08. I Ain't Going Nowhere
09. In Time
10. One Step Away From Coming Home

YouTube: Trijntje Oosterhuis - Happiness - Wrecks We Adore (Track 2 v/h album en tevens nieuwe single!);

Farewell to Mr Disco Inferno Jimmy Ellis (15/11/1937-08/03/2012)

A last farewell to Mister "Disco Inferno"

Jimmy Ellis (The Trammps)

* 15 November 1937 - † 8 Maart 2012

Hoewel ik zangeres ben in een hardrock/metal band, voel ik me gezegend met een redelijk brede muzieksmaak. Ik ben, naast stevige rock, bijvoorbeeld ook een fervent liefhebster van echte oude "Motown" muziek en andere echte hele oude "soul" krakers. Zo behoren ook "Black vocalgroups" zoals The Temptations, The O'Jays, The Four Tops, The Trammps e.d. tot mijn favorieten. Ik kan er uren naar luisteren!

Oude soul "krakers" als "Shout" en "Disco Inferno"....."wie kent ze niet?"...zou ik bijna willen zeggen. Nummers die je eigenlijk gewoon altijd lekker met de volumeknop voluit zou moeten draaien, want dan klinken ze het lekkerst ;-)

Ik heb het geluk gehad The Trammps ongeveer zo'n 14 jaar geleden "live" te mogen aanschouwen, tijdens een feestje van Princess Holding en Circus Renz.
De heren van The Trammps waren toen qua leeftijd al niet zo "piep" meer, maar zetten een show neer waar menig jong artiest nog een hoop van kan leren.
Een perfect geoliede live performance, er was werkelijk geen speld tussen te krijgen!
Zelfs de meest saaie grijze muis, de mensen die meestal op feestjes langs de kant blijven hangen.....kregen zij op de dansvloer. Ik heb maar 1 show van The Trammps in mijn hele leven gezien, maar tijdens die ene show heb ik alleen maar kunnen beamen dat The Trammps daadwerkelijk garant stonden voor een muzikaal feest!

Krakers als "Shout" en "Disco Inferno" mogen misschien al uit de jaren 70 stammen, maar als je het mij vraagt zijn deze nummers heden ten dagen nog steeds niet "gedateerd". Zodra ze op de radio gedraaid worden, klinken die nummers nog steeds als een "beer", staan ze nog steeds als een huis! Persoonlijk kan ik nooit genoeg krijgen van dit genre muziek.

The Trammps werden begin jaren 70 opgericht, dus je kunt wel stellen dat de groep (en dus ook hun muziek) ongeveer even oud is als ikzelf ;-)
Naast "Shout" en "Disco Inferno" (dat ook gebruikt werd in de film "Saturday Night Fever" met John Travolta) scoorde de groep ook grote hits met o.a. "Hold back the night", "Zing! went the strings of my heart"  en "Love epidemic".

De groep bleef nog tot vrij recent geleden optreden. Leadzanger Jimmy Ellis stopte in 2010 noodgedwongen bij The Trammps.
Hij kreeg de ziekte Alzheimer. Gisteren, donderdag 8 maart 2012, overleed Jimmy Ellis op 74-jarige leeftijd in een verpleeghuis in South Carolina, USA.

Thanx for almost 40 years of entertainment and beautiful soul music Mr. Disco Inferno!
May you rest in peace...

YouTube: The Trammps - Shout;


YouTube: The Trammps - Disco Inferno;

Farewell Daydream believer Davy Jones (The Monkees) 30/12/1945 - 29/02/2012

In loving memory of a "Daydream believer"

Davy Jones (Leadsinger The Monkees)

* 30 December 1945 - † 29 Februari 2012

Love Still Abides

He has passed on beyond the range of sight

Into the glory of the morning light

Out of the reach of sorrow and despair

Safe in the shelter of the Father’s care

Weep not for him, say not he is dead

He has gone on a few short steps ahead

Faith looks beyond this time of grief and pain

Love still abides, and we shall meet again.

Gisterenavond kwam mij het nieuws ten gehore dat Davy Jones, leadzanger van The Monkees, gisteren is overleden op 66-jarige leeftijd. Hij stierf aan een hartaanval in zijn slaap.
De vorige dag had hij nog in New York op het podium gestaan en opgetreden met gitarist BB King. Er leek toen nog niets aan de hand te zijn, dus zijn overlijden komt vrij plotseling.

The Monkees waren zeer populair in de 2e helft van de jaren 60. Omdat ik in 1971 geboren ben, heb ik het hoogtepunt van hun populariteit dus helaas nooit zelf meegemaakt.
The Monkees hadden hun eigen muzikale televisieshow, die ook in Nederland te zien was. Zelf heb ik daar dus nooit persoonlijk iets van meegekregen, dus....ik heb deze informatie slechts van horen vertellen en verhalen die ik gelezen heb. The Monkees scoorden wereldwijd grote hits, zoals "I'm a believer", "Daydream Believer" en "Last train to clarksville". Van alle 3 genoemde titels heb ik het singletje in mijn platenverzameling en slechts 2 LP's. Ondanks dat "The Monkees" misschien iets van een generatie vóór mij was....heb ik de muziek van The Monkees toch ook door de jaren heen opgepikt. Met name van de radio en/of televisie en wellicht hebben mijn ouders het vroeger ook wel gedraaid.

Mijn favoriete liedje blijft eigenlijk toch "Daydream Believer". Ik vind het een fantastisch sprankelend vrolijk "feel good" nummer. Zo'n liedje dat, wanneer het op de radio is, door verschillende mensen (zachtjes of hard) meegezongen wordt, een liedje dat mee gefloten wordt of een liedje waarop mensen met hun voet zachtjes mee tikken op de muziek.....
Voor mij zijn dat altijd bepaalde tekens dat een liedje "goed" is!
Qua sfeer heeft het natuurlijk ook wel iets "Beatle-achtigs", maar op 1 of andere manier had het liedje uiteindelijk toch wel weer iets "eigens".

Het beroemde The Monkees bandlogo....hun bandnaam in de vorm van een gitaar.....ik vind het werkelijk 1 van de beste bandlogo's die ik ooit gezien heb!

Gisterenavond maakte ik nog een Davy Jones RIP/Tribute video voor YouTube (zie onderaan), maar een blog schrijven redde ik qua tijd helaas niet meer, dus vandaar dat ik die "schade" vandaag inhaal....
Davy Jones was met The Monkees een wezenlijk stukje popgeschiedenis dat ons nu toch min of meer ontnomen is. Wellicht is 66 jaar niet al te "piep" meer, maar....toch nog veel te jong om het tijdige met het eeuwige te verwisselen.

Het nummer "Daydream believer" zal de komende dagen nog wel heel erg in mijn hoofd blijven hangen.

Rest in peace, Davy Jones!

YouTube: Monkees - Daydream Believer - Music Video From TV - Clear HD;


YouTube: RIP Davy Jones (Leadsinger Monkees) 30 Dec 1945 - 29 Febr 2012;

De populariteit van Adèle

Via Twitter werd me gevraagd of ik wat vragen wilde beantwoorden omtrent de populariteit rondom de Britse zangeres Adèle. De website waar het voor bestemd was, bleek echter al zoveel antwoorden te hebben van diverse mensen, dat helaas niet alle antwoorden verwerkt konden worden..... Mooi is dat!
Maarrrrrr, gelukkig heb ik nog altijd mijn Muziekfanaat.blogspot.com, dus....misschien is het toch wel leuk om mijn gedachten en mening rondom de populariteit van Adèle eens op mijn blog te "deponeren" ;-)

Er werd me o.a. gevraagd waar of ik denk dat het succes van Adèle vandaan komt.
Komt het door haar muziek, sympathie, uiterlijk, stem, is ze een rolmodel etc.
Het zijn leuke vragen om over na te denken, maar volgens mij is er, om te beginnen, eigenlijk al nooit echt een "pasklaar" antwoord op de vraag "Waarom is iemand populair?"
Waarom worden bepaalde mensen "publieksfavorieten"? Zulke dingen kun je volgens mij nooit echt "aansturen" of "pushen". Meestal ontstaan die dingen "spontaan"....maar hoe en waarom? Ik zou het je echt niet durven zeggen.

Enige tijd geleden heb ik inderdaad een blog geschreven over Adèle’s laatste album “21”.
Bij sommige artiesten, zoals Adèle, voel je onmiddellijk aan: "Dit wordt een “grote” ". Ik durf het zelfs bijna aan om te zeggen dat over ruim 20 á 30 jaar Adèle nog steeds een icoon zal zijn in de popmuziek. Net als dat bijvoorbeeld Michael Jackson, Elvis Presley, Madonna…of…een Whitney Houston dit vandaag de dag nog steeds zijn.
Als je het heel zwart-wit bekijkt, is Adèle niet bepaald het “prototype” van een “idool”, waar tieners bijvoorbeeld een poster van boven hun bed zouden hangen, zou je denken…. Echter gezien de populariteit van Adèle, maakt het dus blijkbaar niets uit of iemand blank, zwart, groen, geel, paars, dik, dun, lang of klein is…

Wat maakt Adèle dan zo speciaal en zo populair?

Het is in ieder geval een feit dat wanneer Adèle staat te zingen op het podium, je als het ware een speld kan horen vallen. Wanneer zij optreedt gebeurt er “iets” bij het publiek dat niet in woorden uit te leggen valt. Er is maar een handje vol artiesten dat het voor elkaar krijgt om een zaal daadwerkelijk “stil” te krijgen en Adèle is daar 1 van. Ze heeft iets ontwapenends, iets puurs.

Wat mensen, denk ik, ook aanspreekt is haar directheid, nuchterheid en oprechtheid. Geen fratsen of flauwekul.
Adèle is gewoon “zichzelf”, ook op het podium, tot het typische Engelse “truttige” aan toe. Een beetje “the-girl-next-door”, iemand met wie je een gezellig avondje mee zou kunnen hebben in een kroeg of zo, dat straalt ze uit.
Mensen zien haar daardoor misschien soms zelfs een beetje als “familie” of een "goede vriendin" of iets dergelijks, denk ik.

Ze is een gezellige babbelkous en maakt grapjes en daarmee maakt ze zichzelf (niet negatief bedoeld) tot een hele grote “pleaser” naar haar publiek toe. Mensen voelen zich op hun gemak, mensen lachen om haar humor, een concert van Adèle is een gezellige avond, zonder al te veel protserigheid of moeilijk gedoe.
Met haar gezellige babbels en grapjes lijkt zelfs de immens grote Royal Albert Hall ineens een kleine gezellige kroeg, omdat Adèle hiermee de afstand tussen een “artiest” en het publiek ineens vele malen kleiner maakt, lijkt het wel.

Echter….met een gezellige babbel alleen kom je er natuurlijk niet.
Zoals ik al zei, wanneer Adèle begint te zingen, kun je zowat een speld horen vallen in de zaal. Er zijn betrekkelijk weinig artiesten die dit weten te bewerkstelligen.
Adèle heeft een stem als een klok!
Wanneer de mogelijkheid zich toelaat in een tv-show bijvoorbeeld, zal ze ook altijd “live” zingen en praktisch nooit play-backen! Zelfs wanneer zij alleen door slechts een piano begeleid wordt, deinst ze er niet voor terug om “live” te zingen.

Hierdoor toont zij het lef om zich kwetsbaar op te stellen, hetgeen haar oprecht en transparant maakt. Dat laatste geldt ook voor het feit dat zij zich er niet voor schaamt dat ze nu eenmaal een pondje meer in huis heeft dan de gemiddelde graatmagere popster. Misschien dat ze in die zin een soort van “rolmodel” is voor sommige mensen, dat je jezelf niet hoeft te verstoppen als je niet voldoet aan een bepaald “verwachtingspatroon” dat de meeste mensen wellicht hebben. Adèle staat voor “What you see is what you get”. Er is geen “dubbele bodem” bij haar en dat voelen mensen aan.

Maar wat het plaatje “compleet” maakt, is natuurlijk toch wel haar muziek. Als je haar muziek een poosje niet gehoord hebt (iets dat bijna onmogelijk is, want Adèle wordt nu eenmaal veel gedraaid) en je hoort haar muziek ineens onverwacht door de speakers van een bepaalde elektronicawinkel, dan word je bijna letterlijk omver geblazen en dan moet je toch wel constateren dat Adèle momenteel 1 van de mooiste stemmen heeft in de huidige popmuziek van vandaag de dag.
Haar muziek heeft vaak iets melancholisch en het speelt in op je gevoel, of je nu wilt of niet. Opvallend is ook dat Adèle door zowel jongere als oudere generaties op handen wordt gedragen.

Als je, in de huidige tijd waar mensen steeds meer muziek “downloaden”, vandaag de dag meer dan 13 miljoen mensen over de hele wereld zover weet te krijgen dat ze daadwerkelijk jouw album gaan kopen, dan heb je toch echt wel het “verschil” gemaakt.
Adèle ontving in 1 avond evenveel Grammy’s als Whitney Houston in haar hele muzikale carrière…6 stuks maarliefst!
In 1985 zag ik Whitney Houston ooit haar debuut maken op de Nederlandse televisie. Ze kwam bescheiden over, enigszins schuchter, maar zodra Whitney begon te zingen, was iedereen muisstil. Ook zij had die puurheid die we nu bij Adèle zien (al is Adèle misschien iets minder bescheiden en iets meer extravert). Daarom was, na enkele maanden stilte, een operatie etcetera, de terugkeer van Adèle misschien nog wel de allermooiste Whitney tribute van de Grammy avond!

Er ging even een bericht rond in de media dat Adèle de komende 5 jaar “rust” zou willen nemen. Dat ze niet continu in die “luchtbel” van het “beroemd zijn” wil leven….
Inmiddels spreekt Adèle deze berichten tegen en zegt zij dat mensen haar verkeerd begrepen hebben.
Op haar blog lacht de 23-jarige zangeres om die zogenaamde break. Nadat ze haar grote verwondering uitspreekt over haar triomf bij de Grammy Awards, schrijft ze: "Ik ben nu een paar dagen vrij, dan zijn er de Brit Awards en dan ga ik terug de studio in. Vijf jaar? Eerder vijf dagen!"

Oefff....gelukkig maar! Een "pauze" van 5 jaar zou ook wel erg lang zijn denk ik en tevens voor velen een teleurstelling.
Aan de andere kant….als Adèle zo af en toe een kleine "break" tussendoor zou houden, om zodoende niet continu "geleefd" te worden, dan zou dat misschien wel een vorm van “zelfbehoud” zijn voor Adèle. Want laten we wel zijn…..laten we alsjeblieft hopen dat Adèle NOOIT aan de "stress" van het "wereldberoemd zijn" ten onder gaat, dat ze de "druk" de baas zal blijven en dat ze NOOIT van haar leven in dezelfde valkuil terecht zal komen als Whitney Houston of Amy Winehouse.
Als er ooit een dag zou komen dat de goedlachse Adèle het grapjes maken verleerd is, dan weten we dat er iets goed "mis" is. Ik hoop van ganser harte dat het nooit zover komt!

Ik hoop dat we nog zeker minstens 40 jaar van een kerngezonde, vrolijke, spontane….al is het tegen die tijd een misschien wat “oudere”…. Adèle kunnen genieten!

YouTube: Adèle - Rolling in the Deep - 2012 Grammy Performance;

Losing the greatest voice of all: Whitney Houston 09/08/1963 - 11/02/2012

In memoriam

Whitney Houston

* 9 Augustus 1963 - † 11 Februari 2012

I believe the children are our future

Teach them well and let them lead the way

Show them all the beauty they possess inside

Give them a sense of pride to make it easier

Let the children's laughter remind us how we used to be

Bovenstaande tekst is een fragment uit het nummer 'The greatest love of all". Het is 1 van de mooiste stukken tekst in een popnummer, heb ik persoonlijk altijd gevonden. Het nummer werd geschreven door Michael Masser en Linda Creed. In 1977 werd het nummer voor het eerst op de plaat gezet door zanger George Benson. In 1985/1986 werd het nummer opnieuw uitgebracht, echter dit keer met de Amerikaanse zangeres Whitney Houston (dochter van zangeres Cissy Houston, achtergrondzangeres van o.a. Elvis Presley en Aretha Franklin. Zangeres Dionne Warwick is een tante van Whitney) als vertolkster en het werd een internationale grote hit!

In 1985 hoorde ik voor het eerst van Whitney Houston, toen zij in een televisieshow van Liesbeth List een duet zong met Liesbeth "The Far Side of the hill", waarin Liesbeth List het Nederlandstalige gedeelte zong en Whitney uiteraard het Engelstalige gedeelte. Ook zong zij "The greatest love of all" in de show. (zie YouTube filmpjes onderaan!)
Whitney Houston was in die periode nog min of meer een "debuterende" zangeres, enigszins verlegen/schuchter/bescheiden kwam ze over. Het was echt het prille begin van de carrière van Whitney in een tijd dat eigenlijk bijna nog niemand kon vermoeden dat ze niet lang daarna zou uitgroeien tot een enorme wereldster. Het optreden bij Liesbeth List was dus het eerste dat ik ooit zag en hoorde van Whitney en ik was enorm onder de indruk van haar stem. Als je het mij persoonlijk vraagt, was dit optreden eigenlijk ook.....als je het vergelijkt met de laatste jaren van haar carrière, 1 van de absolute hoogtepunten!

Het was midden jaren 80 en ik was een tiener die alle popmuziek in die tijd zowat letterlijk opvrat!
Zo kocht ik ook de 1e 2 albums van Whitney Houston, die ik bijna letterlijk grijs heb gedraaid! Ik was enorm onder de indruk van haar stembereik. En...zoals heel veel meisjes van mijn leeftijd toentertijd, heb ook ik misschien wel héééél stiekem met mijn haarborstel voor de spiegel gefantaseerd dat ik als Whitney Houston voor een volle zaal met mensen stond op te treden, uiteraard met de muziek van Whitney keihard door de speakers. Tja....mooie herinneringen....
Ik vond ook niet altijd alles mooi....het nummer "I'm every woman" hoor ik toch liever gezongen worden door Chaka Khan (de oorspronkelijke versie), maar over het algemeen heeft Whitney hele mooie muziek voortgebracht.

Een aantal jaren later werd er een zangeres aan het grote publiek gepresenteerd als de "nieuwe Whitney Houston"....de nu inmiddels wereldberoemde Mariah Carey.
Tja, wat zal ik er eens van zeggen... Bekenden van mij weten dat ik persoonlijk niet zo'n hele grote Mariah Carey fan ben. Maar buiten dat vind ik dat haar stem absoluut niet te vergelijken valt met die van Whitney Houston. Ik vond altijd dat Whitney Houston een veel warmere en soulvollere klank in haar stem had en dat Whitney Houston altijd Godzijdank niet zoveel "versiersels" in haar zang toepaste als dat Mariah Carey dit altijd doet.
Van Whitney Houston heb ik als tiener al muziek gekocht. Van Mariah Carey...???.....heb ik helemaal niets in mijn muziekcollectie! Dus....misschien zegt dit voldoende? (Als anderen wèl van Mariah Carey houden is dit overigens prima hoor.....alleen, mijn smaak is het dus niet, sorry!)

En toen...ontmoette Whitney Houston haar inmiddels ex-man Bobby Brown. En toen....raakte Whitney Houston aan de drugs.....en toen.....ging het helaas bergafwaarts met zowel haar carrière als haar persoonlijke leven. Whitney Houston heeft diverse malen getracht om af te kicken...maar volgens mij is haar drugs- en drankverslaving nooit echt opgelost.
Whitney Houston heeft geprobeerd een "come back" te maken in de muziek, maar....hoe triest was het om aan te horen hoe zeer de drugs haar prachtige stem van weleer hadden aangetast. Heel erg pijnlijk!

Wat is dat toch met wereldsterren die de hele wereld aan hun voeten lijken te hebben en dan toch op een gegeven moment "ten onder gaan"? (Ook Amy Winehouse is daar nog een vrij recent voorbeeld van)

Het ging dus al een poosje niet zo erg goed met Whitney Houston.
Vanmorgen was op Twitter het eerste nieuws dat ik las "RIPWhitney". Het bleek niet om een flauwe "grap" te gaan, zoals je de laatste tijd wel meer "RIP" berichten leest over artiesten, terwijl er niets aan de hand blijkt te zijn.
Nee...dit keer was het helaas bittere waarheid. Gisterenavond Nederlandse tijd is Whitney Houston dood aangetroffen in een hotelkamer in Los Angeles, waarschijnlijk verdronken in haar badkuip. Reanimatie mocht helaas niet meer baten.....

Een avond daarvoor had ze nog opgetreden op een pre-party van de Grammy Awards, een duet met zangeres Kelly Price met het nummer "Yes, Jesus loves me".

Wie had kunnen denken dat het schuchtere bescheiden zangeresje dat in 1985 haar Nederlandse tv debuut deed in de show van Liesbeth List zo'n triest einde zou kennen?
Whitney Houston werd slechts 48 jaar. Ze laat een 19-jarige dochter (Bobbi Kristina) na en heel veel prachtige muziek.

Vaarwel Whitney, rust zacht!

YouTube: Whitney Houston & Liesbeth List - The Far Side Of The Hill (+ Interview Whitney Houston) Dutch TV;


YouTube: Whitney Houston - The Greatest Love Of All (Live) Dutch TV;