In loving memory Michael Jackson

In loving memory
Michael Jackson
† 25 juni 2009
Met het overlijden van MJ 1 jaar geleden (25-06-2009) stierf er ook een stukje jeugdsentiment. R.I.P. Michael!

Alweer 1 jaar geleden...

Morgen, 25 juni 2010, is het precies 1 jaar geleden dat de wereldberoemde zanger Michael Jackson plotseling overleed op slechts 50 jarige leeftijd.

Ik herinner me nog als de dag van gisteren dat er 's avonds bij het tv programma "Knevel & vd Brink" werd vermeld dat Michael Jackson met een hartstilstand naar het ziekenhuis was gebracht. Ik voelde meteen: "Dit zit niet goed". Later op de avond werd inderdaad bevestigd dat Michael was overleden.

Al van kind af aan draai ik muziek van Michael Jackson. Ik was als tiener lid van de Nederlandse fanclub en ben naar 2 concerten van hem geweest. Ik verzamelde LP's, kocht boeken, hield plakboeken bij e.d. Later, toen ik ouder werd, natuurlijk ook zijn cd's gekocht. Als volwassene was ik niet meer op dezelfde manier bezig met MJ zoals ik dat als tiener was, maar ik luisterde nog steeds naar zijn muziek.

Met het overlijden van Michael Jackson ben ik dus min of meer toch wel een soort van "jeugdheld" verloren.

Het is best wel cru om te zien dat er na de dood van MJ ineens heel veel belangstelling voor hem en zijn muziek bleek te zijn. Ineens werden zijn videoclips weer gedraaid en werden zijn nummers op de radio gespeeld. De MJ tribute shows waren niet te tellen en zelfs een theaterproducent die voorheen MJ altijd afkraakte tijdens zijn tv programma, zag ineens "brood" in MJ (hoe schijnheilig kun je zijn!) en organiseerde een heuse televisie talenten jacht voor wie het meest op MJ leek, waarvan de winnaar een heuse theatershow mocht opvoeren voor betalend publiek.

Er is een tijd geweest, misschien wel ruim 10 jaar lang, dat Michael een soort van "geboycot" werd op zowel radio als tv. Bijna niemand durfde er vooruit te komen dat men MJ muziek draaide, het leek wel of mensen zich ervoor schaamden of zoiets.

Nu MJ dood is vertelt iedereen ineens hoe goed ze MJ vonden/vinden.
Ineens is het "hip" om te vertellen dat je MJ fan bent of altijd al MJ fan was.
Het is jammer dat dit soort dingen nù pas verteld worden en niet toen MJ nog leefde.
Tijdens de laatste jaren van zijn leven werd hij afgekraakt en hoorde je niemand verkondigen "hoe goed ze hem vonden" en "hoe men door hem was beïnvloed" enzovoort. Het is jammer dat eerst iemand blijkbaar moet overlijden voordat we tot inkeer komen.

Maar ja, zo gaan die dingen meestal, I guess.... Bij Elvis Presley ging het immers allemaal bijna hetzelfde.

Ik zal dezer dagen MJ toch een beetje een soort van op mijn eigen manier "gedenken". Wat vaker zijn muziek draaien enzo bijvoorbeeld. Hij mag dan niet meer in levende lijve onder ons zijn, maar zijn muziek en nagedachtenis zullen altijd blijven. Zelfs de jongere generatie, kleine kinderen, hebben MJ sinds zijn dood en sinds dat zijn muziek opnieuw volop gedraaid werd overal, een soort van "ontdekt".
Als je zelf als 30 plusser (ik dus) bij de Free Record Shop een cd staat af te rekenen en naast je komt een heel klein jongetje staan met in allebei zijn handen stevig een cd van Michael Jackson geklemd, om die vervolgens te gaan kopen....dat is geweldig!! Ik hoop van harte dat nog heel veel generaties na ons zullen blijven genieten van alle mooie muziek die Michael Jackson ons heeft nagelaten.

Tot slot hieronder een fragment van de "gesproken" tekst uit het MJ nummer "Will You Be There". Iedere keer als ik dat gesproken gedeelte hoor, is het of er een soort van gebed wordt opgezegd. Ook tijdens de uitvaartplechtigheid van MJ liet men dit fragment horen en dan bezorgt het me toch weer kippenvel!
Als je wilt weten hoe de gesproken tekst met de muziek erbij klinkt, moet je eventjes het YouTube filmpje bekijken en beluisteren dat ik onder de tekst heb geplaatst.

Tja...één jaar geleden...waar blijft de tijd?
R.I.P. Michael Jackson!

In Our Darkest Hour
In My Deepest Despair
Will You Still Care?
Will You Be There?
In My Trials
And My Tripulations
Through Our Doubts
And Frustrations
In My Violence
In My Turbulence
Through My Fear
And My Confessions
In My Anguish And My Pain
Through My Joy And My Sorrow
In The Promise Of Another Tomorrow
I'll Never Let You Part
For You're Always In My Heart

Mumford and sons - Sigh no more

Soms zijn cd's bijna letterlijk een "geschenk uit de hemel".

Het kan namelijk best wel enkele maanden terug zijn dat, toen mijn zoon (van bijna 13 jr) langs de muziekzenders op tv aan het zappen was, ik ineens een videoclip voorbij zag komen die mij meteen intrigeerde, omdat het ándere muziek was dan dergelijke muziekzenders vandaag de dag uitzenden, het was een beetje folk-achtig, een soort van "Blue-grass" achtige muziek, wat "country" raakvlakken, maar ook wel weer enigszins "poppy" met een rauw randje, ook wel enigszins "catchy", een vrolijk banjo deuntje erin en slechts 1 basedrum met 1 baseklopper (i.p.v. een heel drumstel).

Het was geen "normale" popmuziek. Ik moest af en toe zelfs een klein beetje denken aan de muziek van de Schotse band "Del Amitri" (die bescheiden hitjes hadden met bijvoorbeeld "Nothing ever happens", althans....die bleef in Nederland natuurlijk weer in de tipparade steken, maar....ik ben dan weer zo'n mafkees die zo'n band, dwars tegen de rest van Nederland in, wèl weer helemaal fantastisch vindt en inderdaad ook zo'n beetje het hele oevre van die band in de cd kast heeft staan. Inclusief de solo-cd van zanger Justin Currie van Del Amitri, die ik dus echt geweldig vind!). Del Amitri ging echter wel weer iets meer richting "rock" muziek, maar heeft soms ook hier en daar muziek dat neigt naar folk/blue grass achtige muziek. Het zit hem waarschijnlijk in de "eenvoud" die in deze muziek zit. "Terug naar de oorsprong", alleen èchte instrumenten, géén computergestuurde overgeproduceerde bagger, maar pure echte muziek!

Dat is waarschijnlijk ook hetgeen me aansprak in die videoclip waar ik het hierboven over had.
Helaas liet de betreffende muziek tv zender niet meer de naam van de band en de titel van het liedje zien, zoals dat meestal het geval is als een video begint en als die bijna eindigt.
Daarna heb ik de videoclip helaas ook eigenlijk niet meer teruggezien. Ik dacht dat ik aan de hand van stukken tekst die ik had opgevangen via Google er misschien wel achter zou komen om welke band het zou gaan, maar dat had weinig succes.....

En dan is het ineens zó maf dat je de Free Record Shop binnenloopt en inééns recht voor je neus ligt daar dan een cd, waarbij je meteen denkt: "Dit is hem!"
Ik zag de foto van de band op de voorkant van het hoesje en wist meteen: "Dit is waar ik naar op zoek was!" En dat bleek dus ook te kloppen. Bij zulke momenten denk je wel eens of iemand van boven een klein beetje mee heeft geholpen om zo'n cd te vinden. Vooral ook omdat de cd niet ergens tussen zat, maar meteen boven op de stapel in het oog sprong en het direct mijn aandacht trok. Dus...toch een beetje een soort van "geschenk uit de hemel"?

Het betreft de cd "Sigh no more" van de band Mumford and Sons uit 2009.
Ik geloof dat ik de cd vandaag al een aantal keren heb gedraaid en hoe meer ik hem draai, des te enthousiaster ik erover raak. Wat is dit een geweldige band!!
(als het een vinyl plaat zou zijn i.p.v. een cd, dan is dit typisch zo'n exemplaar dat "grijsgedraaid" zou gaan worden de komende tijd)
Wat ik zo fantastisch vind is dat ze zó eenvoudig te werk gaan qua muzikaal spel, maar dat het tóch zo "vol", soms ook bombastisch en magistraal klinkt! Er is niet 1 moment dat ik denk van: "Nu klinkt het iets te mager" of "daar had nog een extra instrument" gemoeten of zoiets dergelijks. Nee, het klópt allemaal gewoon!

Het is muziek die je inderdaad gewoon zónder versterking in de kroegen en op straat kunt spelen. De harmonische samenzang van de bandleden is ook geen speld tussen te krijgen, zo goed klinkt het! De leadzanger is eigenlijk maar een heel klein ventje, maar wát een volume heeft die jongen! Het is gewoon een compleet plaatje wat ik waarneem als ik deze band zie en hoor spelen. Tussen alle niets zeggende recht-toe-recht-aan heipaal deuntjes uit de popmuziek vandaag de dag, vind ik een band als dit dus bijna letterlijk een "openbaring"!

Mumford & Sons is een Britse folk rockband, afkomstig uit Londen. De band werd in 2007 opgericht door Marcus Mumford (Leadzanger, gitaar, drum), Winston Marshall (Vocals, banjo, dobro), Ben Lovett (Vocals, keyboard, Accordeon) en Ted Dwane (Vocals, contrabas).

De videoclip die ik destijds voorbij zag komen was van hun debuutsingle "Little Lion Man";


De muziek van Munford & Sons wordt krachtig en soms snel en stevig gespeeld. De banjo is wel een instrument dat er uitspringt (dat instrument doet me dan altijd weer een beetje aan mijn oma - van moeders kant - denken, want die kon vroeger heel goed banjo spelen en....die banjo heb ik zelf in huis als aandenken, maar jammergenoeg kan ik er zelf geen noot op spelen, de snaren moeten eigenlijk sowieso vervangen worden, maar ik zou niet weten hoe dat werkt...).

Wat zo frappant is, als je her en der op internet gaat zoeken, dat de band eigenlijk niet overal even bekend is, maar dat wanneer mensen een luisterpoging gaan wagen, ze meteen super enthousiast zijn. Ookal is dit misschien geen muziek voor "de grote massa", zoals dat met popmuziek vaak wel het geval is, mensen vinden het dus heus wel mooi, als je ze de kans maar geeft om ernaar te luisteren (en dat is iets dat met dit soort muziek helaas maar weinig gebeurt, omdat het gewoon minder gedraaid wordt dan, laten we zeggen, de grote "disco stampers").

Het klinkt misschien gek, maar soms hoor ik op de cd "Sigh no more" ook weer dingen die me doen denken aan bijvoorbeeld "Crosby Stills Nash & Young" (en soms een beetje "Eagles"? Al ligt dat dan wel weer ietsje verder van hun muziek vandaan dan CSNY), dat dan voornamelijk te maken zal hebben met de "samenzang".
Luister bijvoorbeeld naar een nummer als "Timshel" (werkelijk fantastisch nummer!);


Zoals al gezegd is dit misschien geen muziek voor "de grote massa" en blijkbaar ben ik dus weer zo'n type dat dus inderdaad meer liever een eigen pad bewandelt en haar eigen weg volgt op muzikaal gebied. Dat komt vaker voor met muziek van andere bands/artiesten, dat het hier soms niet verder komt dan de tipparade, maar dat ik het helemaal geweldig vind. Dan kun je heel flauw gaan stellen dat ik dan misschien "geen smaak" heb of zo, maar misschien kun je aan de andere kant ook zeggen dat ik misschien ècht "luister" naar muziek i.p.v. iets mooi te vinden "omdat de rest het ook allemaal te gek vindt". Misschien heb ik dan gewoon liever een eigen mening i.p.v. achter de "kudde" aan te lopen???
Soms is dat wel lastig, want je gaat je toch dingen over jezelf afvragen, want waarom wijk ik dan vaker af van de rest? Maar....zoals zanger/presentator Henk Westbroek ooit eens tegen iemand zei: "Dat is heel mooi dat je je eigen weg volgt, dan ben je een individu!" Dat vind ik eigenlijk wel een mooie gezegde, dus daar houd ik me dan maar aan....

Wat me zo aanspreekt aan de muziek van deze band is dat het vooral "eerlijke" muziek is! Het klinkt zoals het is. Geen overbodige toeters en bellen, géén computers, géén overgeproduceerde rotzooi. De muziek blijft heel "puur"! De muziek van Mumford & Sons ontroert, het swingt, het rockt en bovenal: het overtuigt! Aan de hand van de diverse "live" performances op YouTube filmpjes kun je niet anders vaststellen dat we te maken hebben met hele bekwame muzikanten.

En...er staan toch ècht 12 tracks op het album, maar iedere keer zit ik zó in de muziek, dat ik elke keer denk: "Is 'ie nu al afgelopen?"
Het is een cd die bij iedere luisterbeurt weer nóg beter wordt als je de muziek nog beter gaat doorgronden. Kortom, prachtige muziek en een aanrader voor iedere muziekliefhebber!


Tracklist
1. Sigh No More
2. The Cave
3. Winter Winds
4. Roll Away Your Stone
5. White Blank Page
6. I Gave You All
7. Little Lion Man
8. Timshel
9. Thistle & Weeds
10. Awake My Soul
11. Dust Bowl Dance
12. After The Storm

Don't stop believin'

Al jáááren roep ik om me heen dat de Amerikaanse AOR (Adult Oriented Rock) band JOURNEY 1 van de beste bands is die ik ooit gehoord heb. Ik ben echt een ENORME fan van deze groep! Ik draai hun muziek nog bijna dagelijks.

Al jááááren heb ik hun LP's in huis, ik heb al hun cd's, zelfs bootlegs (waar redelijk moeilijk aan is te komen), een originele "acetate" van een Journey plaat (een soort "mal" waar de platen vroeger mee geperst werden), ik heb zelfs origineel (door de hele originele band mèt de oorspronkelijke Journey zanger Steve Perry!) gesigneerde collectors items (met echtheidscertificaat) zoals een LP (nota bene "Escape", hun meest succesvolle album, uit 1981, die plaat is minstens 9 keer platina!!!) en een muziekpartituur met Steve Perry handtekening.
Natuurlijk ontbreken ook de solo platen (zowel vinyl als cd) van Steve Perry niet en "Journey aanverwante" cd's zoals van de band Bad English (waar ook weer Journey leden in zaten, waaronder gitarist Neil Schön - ooit gitarist bij nota bene Santana!) (in die band zat ook zanger John Waite, die we allemaal waarschijnlijk nog wel kennen van The Baby's - die weer bekend werden met nummers als "Isn't it time" en "Everytime I think of you". John Waite verwierf solo ooit overigens tevens een grote hit met het prachtige nummer "Missing you").
Bad English kent iedereen waarschijnlijk nog wel van het nummer "Time Stood Still" (dat ook ooit weer in een Nederlandse versie "Doe wat je wil" is gezongen door ex-VandenBerg zanger Bert Heerink, volgens mij ooit eens gebruikt bij een bier commercial????), maar zelf kan ik ook helemaal uit mijn dak gaan van hun hit "Straight to your heart", echt een geweldig nummer!

De band Journey beleefde voornamelijk hun populariteit eind jaren 70, begin jaren 80. Het vreemde is eigenlijk dat de band in Nederland met hun nummers nooit echt verder gekomen is dan de tipparade, terwijl de band in Amerika echt BIG is!!
En eigenlijk is dat na al die jaren nog steeds zo. In Nederland moet Journey het doen met een rockfestival, een Paradiso of een Heineken Music Hall, terwijl ze in Amerika bomvolle stadions trekken!
Hoe dat komt? Hebben Nederlanders geen smaak? Of....Amerikanen misschien niet? Daar kun je natuurlijk hele kinderachtige en lullige discussies over houden.
Het feit is nu eenmaal dat AOR/Poprock niet echt heel erg "scoort" in Nederland (terwijl misschien landen als Duitsland, Japan en inderdaad ook Amerika hier weer wèl erg voor te porren zijn) maar er is wel degelijk een publiek voor! (een publiek dat dus waarschijnlijk niet altijd "met de grote massa meegaat" en een beetje een eigen weg volgt op muzikaal gebied)

Ik moet ook altijd daadwerkelijk veel moeite doen om iets te bemachtigen als er weer eens iets "nieuws" op de markt komt vanuit het Journey kamp. Reguliere winkels verkopen het vaak niet eens (bij hoge uitzondering misschien eens 1 verzamelcd'tje, maar dat is ook vaak heel sumier). Wat dat betreft is de komst van internet een Godsgeschenk, want Journey materiaal is via die weg nu iets gemakkelijker te krijgen dan toen er nog géén of nauwelijks internet bestond.
Het gebeurt ook wel eens dat er alleen maar in Amerika iets is uitgebracht en dat het niet is bestemd voor de Europese markt, zoals in het begin met hun verzamelcd "The Essential" het geval was (volgens mij is de cd nu wel in Europa te verkrijgen). Gelukkig kun je tegenwoordig ook via de originele Journey website dingen kopen, dus dat is soms wel een uitkomst.

Als er 1 zanger op de wereld is die me ècht diep van binnen raakt (daar zijn er niet echt veel van, ik vind zangers vaak wel goed, maar niet altijd dat ze me daadwerkelijk kunnen ontroeren zo nu en dan) dan is dat wel de oorspronkelijke Journey zanger Steve Perry!
Steve Perry vind ik persoonlijk eigenlijk altijd een SOUL zanger die Rock zingt.
Journey is in de jaren 80 een poosje uit elkaar geweest, maar in 1996 namen ze met Steve Perry nog eenmalig een album op: "Trial by fire", waar dit werkelijk prachtige nummer "When you love a woman" vanaf komt;

Als ik dit soort prachtige nummers hoor, kan ik er bijna wel om jánken dat Steve Perry (inmiddels 61 jaar oud) min of meer een soort van met "vervroegd pensioen" is gegaan, op zijn "range" uitrust en zijn wonderbaarlijke talent om zo prachtig te kunnen zingen laat versloffen!
Journey heeft na het vertrek van Steve Perry uit de band enige "vervangers" voor Steve Perry aangetrokken, maar....hoe goed die soms ook waren of zijn....ze zullen nooit zo diep mijn ziel raken als Steve Perry op 1 of andere manier (zoals dus bijvoorbeeld in "When you love a woman").

In 2001 kwam Journey met als zanger Steve Augeri. Beslist geen verkeerde zanger (maar geen Steve Perry!). Het is vanaf het begin overigens wel altijd duidelijk geweest dat Journey (of...lees eigenlijk gitarist/oprichter van Journey: Neil Schön) altijd een zanger zocht met een stem die enigszins aan Steve Perry deed denken.
Ik zeg wel eens dat ik persoonlijk vind dat "Journey in feite hun eigen coverband is geworden" en....eigenlijk is dat min of meer ook wel zo, als je het zo bekijkt.
Steve Perry heeft wat dat betreft een enorme stempel op de muziek van Journey gedrukt met zijn stem.
Dat bleek wel toen Steve Augeri op een gegeven moment werd vervangen door zanger Jeff Scott Soto. Ik kende de naam Jeff Scott Soto al wel een beetje vanuit "het ciruit". Het is op zich geen verkeerde zanger, alleen......wanneer hij dus Journey nummers gaat zingen, draait mijn maag toch een klein beetje om.
Niet omdat hij verkeerd zingt, want Jeff Scott Soto is zelfs een hele goede zanger, maar....ik vrees dat ik zó erg "gepokt en gemazeld" ben met de stem van Steve Perry, dat ik eigenlijk niet echt een andere stem op die muziek acceptéér!
Journey heeft live optredens met Jeff gedaan, maar ik geloof dat ik er niet zo erg mee in mijn sas zou zijn geweest als Journey met Jeff Scott Soto daadwerkelijk een cd had opgenomen, vreemd genoeg.

En toen....zocht Journey toch een nieuwe zanger....voor hun nieuwe album. Men zou niet met Jeff Scott Soto gaan opnemen (ik was, niet lullig bedoeld t.o.v. Jeff Scott Soto, enigszins opgelucht met die beslissing). Er gingen zelfs geruchten dat.....Steve Perry misschien weer terug zou komen.... Maar in dat opzicht waren die mooie dromen inderdaad bedrog.
Waarschijnlijk zat gitarist Neil Schön op een gegeven moment ook zelf met de handen in het haar. Er waren al audities geweest en demo's opgestuurd namens zangers, maar er zat "niets" tussen.
Ook in zulke gevallen is "YouTube" soms dan dé oplossing, want Neil Schön vond een opname van de Philipijnse zanger Arnel Pineda met zijn "Journey tribute/cover band" en was zodanig onder de indruk dat hij telefonisch contact heeft gezocht met Arnel (die eerst dacht dat iemand een geintje uithaalde, maar...het was echt Neil Schön die op zijn antwoordapparaat stond!), de rest is bekend....want sinds 2007 staat Arnel Pineda op het plekje waar zijn idool Steve Perry ooit stond, namelijk achter de microfoon bij Journey!
In mijn optiek heeft Journey nog nooit eerder een zanger in huis gehaald die qua stem zó griezelig dichtbij de stem van de echte Steve Perry zit!
Met Arnel Pineda werd ook een nieuwe cd opgenomen "Revelation" die in 2008 werd uitgebracht. Het betreft een dubbel cd met op de 1e cd nieuwe nummers en.....op de 2e cd alle "oude" hits van Journey OPNIEUW INGEZONGEN DOOR ARNEL PINEDA (maar je moet soms een aantal keren goed luisteren om het verschil te horen met Steve Perry!).
Op die cd met nieuwe nummers staat o.a. "Never walk away";

En dan....nog steeds na al die jaren....zitten mensen me soms aan te kijken of ze water zien branden als ik het over "Journey" heb, want er zijn eigenlijk maar vrij weinig mensen in Nederland die de band kennen.
Ik kan helemaal uit mijn dak gaan en soms werkelijk kippenvel krijgen bij nummers als "Lights", "Open arms" (op die verschrikkelijke cover van Mariah Carey na! Die vind ik regelrecht vreselijk!), "Who's crying now", "Only the young", "Escape", "Wheel in the sky", "The party's over (hopelessly in love)", "Mother, Father", "Stay Awhile", "Separate ways", "Be good to yourself" en ga zo maar door!
Maar...bijna niemand in Nederland die ze kent!

En toen......was daar Jaap....die de X-factor van 2010 won!
En Jaap....wat ben ik je verschrikkelijk dankbaar dat je zo'n prachtig nummer hebt uitgekozen voor je 1e single! Namelijk "Don't stop believin'", afkomstig van "Escape", het meest succesvolle Journey album ooit!
Zanger/X-factor jurylid Gordon was iets minder enthousiast (zacht uitgedrukt), hij vond het maar "een raar nummer".
Lieve beste Gordon....smaken verschillen nu eenmaal, maar....de oorspronkelijke Journey zanger Steve Perry wordt, na Frank Sinatra, immers niet voor niets THE VOICE genoemd! Ik heb dus groot respect voor iemand die zo'n nummer aandurft en.....het nummer nog aankan ook!!
O.k., Jaap is geen Steve Perry, maar daar gaat het helemaal niet om.
Hij brengt zijn eigen geluid in het nummer, maar....wel heel erg goed!
Beschouw dat als een compliment, want ik hèb in het bandjescircuit wat nummers van Journey "verkracht" horen worden, geloof me! Ik ben ook altijd heel erg sceptisch t.o.v. van "Journey tribute bands", want ze zijn lang niet allemaal even goed, er zitten zelfs bereslechte tussen! Je moet bij mij echt van héle goede huize komen wil je met een "Journey cover" aankomen, dus als iemand zoals Jaap zo'n nummer überhaupt ZUIVER zingt en ook nog goed brengt, heb je mijn respect als Journeyfan!

Ik weet natuurlijk niet welke muzikale kant voor wat betreft genre Jaap verder op zal gaan met een full length cd. Ik denk dat poprock in de stijl van Bryan Adams (iets dat ik ook lichtelijk in de stem van Jaap terug hoor) hem niet zou misstaan, misschien ook iets uit de stijl van Coldplay? En dan toch weer een vleugje "soul", want dat hoor ik dus óók terug. Je kunt wat dat betreft dus eigenlijk alle kanten op met Jaap, maar....wat zal de perfecte keuze zijn tussen "eigen smaak" en "commercie/goed in de verkoop liggend"?
Ik ben echt heel erg benieuwd dus wat voor een soort muzikale weg Jaap zal inslaan.

Zou Nederland dan, dankzij Jaap, na al die jaren toch nog eindelijk open staan voor de prachtige muziek van Journey? De titel van Jaap's single en de titel van dit blogbericht zegt het al (en laten we daar dan maar vanuit gaan); "Don't stop believin'"!

Langharig tuig en zwarte kledij

Hij gaat lekker in de heavy metal! In februari van dit jaar werd bekend gemaakt dat het bekende metalfestival "Waldrock" niet doorgaat, vorige maand verruilde Type O Negative zanger Peter Steele het tijdige voor het eeuwige (4 januari 1962 - † 14 april 2010), zanger Ronnie James Dio deed op 16 mei j.l. hetzelfde (10 juli 1942 - † 16 mei 2010) en nu is ook bekend geworden dat het metalfestival "Into the grave" in Leeuwarden, Friesland niet doorgaat!

De vergunning voor dat laatste festival was al toegezegd, alles was al zo goed als rond, alles was geregeld, maar de gemeente zag er toch maar vanaf.
Waarom? “Er waren klachten van omwonenden die bang waren voor ‘langharig tuig’", oftewel mensen zouden bang zijn voor mensen in "zwarte kledij en lang haar", want sommige mensen zien metal toch als een negatief, agressief genre. Dat terwijl er op Waldrock nooit problemen waren.

Nu las ik van de week in een krant dat er sowieso steeds meer festivals in het land afgeblazen worden en/of geen vergunning krijgen. Zelfs een festival waar de Nederlandse volkszanger Frans Duijts zou optreden, ging niet door omdat men bang was voor het geval er onenigheden zouden uitbreken in het publiek. Dus...nu zijn fans van Frans Duijts ook al gevaarlijk? Sorry mensen, maar volg het even niet meer hoor.

Het is waar dat er op sommige festivals relletjes e.d. zijn onstaan, maar....voor zover ik weet is dit tot op heden alleen op bepaalde DANCE festivals voorgekomen. Festivals waar mensen met felgekleurde blitse kleding komen en het haar zo kort mogelijk, het liefst zelfs kaal!

Ik zing zelf in een hardrockband, ik ben regelmatig naar concerten geweest van hardrockbands, ik ken veel hardrockfans, maar....zelf heb ik nog nooit iets gemerkt van enige agressiviteit, relschopperij of noem het allemaal maar op.
Het klinkt misschien raar in de oren van sommige mensen, maar....ik denk dat hardrockers zelfs juist hele aardige, vaak ook rustige, personen zijn. Ik ken heel veel van dat "langharige tuig", maar....als je verder kijkt dan je neus lang is, zul je merken dat dit ook allemaal gewoon hele doodnormale jongens zijn met een doodnormaal leven, normale baan, vaak ook doodnormaal gezin en ga zo maar door. Daar is niets griezeligs aan!

Weet je wat griezelig is?
Dat mensen waarvan je zou verwachten dat je er "veilig" bent dit vaak niet blijken te zijn, getuige de vele verhalen van mensen die in het verleden, jarenlang, zijn misbruikt door nota bene pastoren in de kerk.
Weet je wat griezelig is?
Dat je juist van mensen die naar een "nette disco" gaan, die netjes gekleed zijn etc., een grote knal voor je hersens kunt krijgen (of erger), zodra er iets te veel drank op is of als je per ongeluk iemand te lang aankijkt of een verkeerde opmerking maakt.
Weet je wat griezelig is?
Die ene politie agent in je straat, waarvan je denkt dat die wel te vertrouwen is, die je dochter komt weglokken, vervolgens vermoordt en in zijn tuin begraaft.

Zo kan ik nog wel even doorgaan. Hiermee wil ik aangeven dat "niets is wat het lijkt" en dat heiligen niet altijd "heilig" zijn, dat mensen die je veiligheid zouden moeten waarborgen niet altijd te vertrouwen zijn, enzovoort en dat mensen die er misschien, in de ogen van sommige mensen, wat griezelig uitzien het, in de meeste gevallen, heel wat beter met hun naaste medemens voor hebben.

De Nederlandse band "Van Dik Hout" had ooit een hit met het nummer "Stil in mij". In dat liedje komt de volgende tekst voor;
"Iedereen kijkt, maar niemand zegt wat hij denkt......IEDEREEN LIJKT, MAAR NIEMAND IS WIE JE DENKT"
Vooral die laatste zin vind ik werkelijk briljant!! Ik vind het 1 van de beste Nederlandse teksten ooit geschreven en de stelling klopt als een bus! Iedere keer weer!

Hardrockers met langhaar en zwarte kleding zijn dus ook lang niet altijd een soort van handlangers van "the devil himself"!

Ik kan eigenlijk niet geloven dat een gemeente dit als reden ziet om een metalfestival niet te laten doorgaan. Een argument dat eigenlijk gewoon helemaal nergens op slaat.

Ik heb begrepen dat de organisatie desnoods naar de rechter stapt om het festival te laten doorgaan. Als je dan tóch bang moet zijn voor "zwarte kledij", dan mag de rechter wel goed overwegen of het wel verstandig is om tijdens een rechtzaak een zwarte toga aan te trekken...

By the way....Jezus had volgens mij ook ooit lang haar.....

R.I.P. Ronnie James Dio (10 juli 1942 - † 16 mei 2010), Love is all!

Op 26 november vorig jaar schreef ik een blogbericht over het feit dat bekend was gemaakt dat zanger Ronnie James Dio ernstig ziek was. Diagnose: maagkanker.

Iedereen hoopte dat Dio er weer bovenop zou komen. Het mocht niet zo zijn....
Vandaag, zondag 16 mei 2010, bezweek 1 van wereld's beste zangers aan zijn ziekte en mocht slechts 67 jaar worden.

Ronnie James Dio werd ooit bekend met de band Black Sabbath. Tevens zong hij bij o.a. Rainbow, Heaven & Hell etc. Ook zong hij de grote Roger Glover hit "Love is all".

Dit is een zeer trieste dag!

Toen ik klein was, ik zal een jaar of 3 geweest zijn, was de videoclip "Love is all" van Roger Glover mijn favoriet. De gitaarspelende en zingende kikker vond ik helemaal geweldig. Nog steeds is dit 1 van mijn meest favoriete nummers.
Vandaag nemen we afscheid van de zanger van dit nummer: Ronnie James Dio. RIP!

Gerard Joling

Mijn echtgenoot is naar boven gevlucht, want ik heb namelijk vanmiddag mezelf alvast een moederdagpresentje cadeau gedaan; de allernieuwste 3-cd "Goud" van Gerard Joling en die ben ik nu aan het draaien. Soms moet je jezelf iets gunnen, ook als de man des huizes er enigszins allergisch voor is ;-) Misschien heeft die "allergie" te maken met het feit dat "Geer" natuurlijk hartstikke "gay" is, maar....dat zal me een rotzorg zijn! Daar ga ik echt geen rekening mee houden.

Tja...Gerard Joling....ooit bekend geworden midden jaren 80 in de Soundmix Show van Hennie Huisman. Zijn allereerste LP heb ik ooit nog eens gekocht destijds.
Als tiener had ik zelfs foto's van "Geer" in mijn schoolagenda geplakt (volgens mij had ik zelfs een poster op mijn kamer). Soms kreeg je daar dan opmerkingen over van een leraar: "Oh, is dat die jongen met die strakke broek?" (en dan die leraar zelf het hardste lachen natuurlijk....) Toen wisten we nog niet helemaal dat "Geer" van de "ho" was ;-) Maar toen we het wèl wisten was dat ook niet echt een wereldgrote schok. Althans, had ik niet echt last van. Anderen misschien, maar het maakt mij niet echt uit. Vind ik eigenlijk ook niet zo relevant voor het zanggebeuren enzovoort.

Onlangs is hij 50 jaar geworden, maar....ik moet zeggen dat hij er nu op zijn 50e beter uitziet dan 25 jaar geleden (Geer zit dit jaar 25 jaar "in het vak", maar dat was u vast niet ontgaan met o.a. "Jolinginnendag" afgelopen week op televisie).
En...soms is het inderdaad jammer dat hij niet op dames valt, want Geer is niet geheel onaantrekkelijk om te zien, maar dat terzijde...

De tv-programma's met "Gordon" konden me eerlijk gezegd niet zo boeien en zelfs de Toppers hebben me nooit zo echt aangesproken, maar misschien komt dat meer omdat ik zelf niet zo weg van Gordon ben. Maar goed, je kunt niet alles hebben, nietwaar?

Maar op 1 of andere manier word ik altijd wel vrolijk als "Jolige Joling" op tv is.
En laten we eerlijk zijn, de man is gewoon een goede zanger!

Omdat ik in een metalband zing vinden mensen het waarschijnlijk vreemd dat ik Joling uit de speakers laat knallen, maar ook dat zal me een rotzorg zijn wat mensen ervan vinden. Bovendien heb ik nog veel meer muziek in mijn collectie dat weinig tot niets met metal te maken heeft, dus ik kan daar niet echt mee zitten.

Toen ik gisteren op internet las dat vandaag de nieuwste Joling cd uitkwam met alle beste nummers van de afgelopen 25 jaar wist ik onmiddellijk dat ik deze 3-cd aan mijn collectie wilde toevoegen. Ik slaagde vandaag bij Blokker notabene...en nog goedkoper dan bij andere winkels heb ik gemerkt, dus dat is sowieso prettig ;-)
Het doosje van de cd's is trouwens prachtig ontworpen, er zit zelfs enigszins reliëf op de front cover. Iets dat je absoluut bij een "kopie" zou missen. Alleen het doosje op zich is al een sierraad in je cd-kast! Enne...natuurlijk lekkere "meegalm" muziek.....heeeeerlijk!!!

Tracklist
Disk 1
1. Ik Leef Mijn Droom
2. 24 Uur Verliefd
3. Liefde Op Het Eerste Gezicht
4. Wat Ging Er Mis Tussen Ons
5. Maak Me Gek
6. Terug Naar De Kust
7. Maar Vanavond
8. Alsof Je Bij Bent
9. Op Zoek Naar De Waarheid
10. Love Is In Your Eyes
11. Reach
12. Numero Uno
13. Never Gonna Be The Same
14. Cry Baby
15. Shangri - La
16. Crying
17. Tu Solo Tu
18. Read My Lips
19. Corazon
20. Somewhere Over The Rainbow

Disk 2
1. Zing Met Me Mee
2. Ik Hou D'r Zo Van
3. Het is Nog Niet Voorbij
4. Vanavond Gaat Het gebeuren
5. Als Ik Met Je Vrij
6. Doe het Licht Uit
7. Engel Van Mijn Hart
8. Love Story
9. Doo Wop Days
10. Midnight To Midnight
11. No More Bolero's
12. Spanish Heart
13. Everlasting Love
14. Ticket To The Tropics
15. Together Again
16. Don't Leave Me This Way
17. The Last Goodbye
18. The Impossible Dream
19. I'll Write A Song For You
20. Where The Boys Are

Disk 3
1. Andre Hazes & Gerard Joling - Blijf Bij Mij
2. Bonnie St. Claire & Gerard Joling - Morgen Wordt Alles Anders
3. Shirley Zwerus & Gerard Joling - Heel Even
4. Ruth Jacott & Gerard Joling - Pluk De Dag
5. Gordon & Gerard Joling - Als Je Alles Hebt Gehad
6. Patricia Paay & Gerard Joling - Bloedheet
7. Rita Hovink & Gerard Joling - Laat Mij Alleen
8. Ellemieke Vermolen & Gerard Joling - Liefde
9. Herman Brood & Gerard Joling - Forever
10. Karin Bloemen & Gerard Joling - Love Can Change Your Life
11. Hyawata Akie & Gerard Joling - Don’t Give Up
12. Hans Dulfer & Gerard Joling - What A Difference A Day Makes
13. The Trammps & Gerard Joling - Disco Inferno
14. Debby Sledge & Gerard Joling - A Philly Love Song
15. George Mcray & Gerard Joling - Rock Your Baby
16. Randy Crawford & Gerard Joling - Everybody Needs A Little Rain
17. The Jordanairs & Gerard Joling - A Prayer
18. Tatjana & Gerard Joling - Can’t Take My Eyes Off Of YouTake My Eyes Off You
19. Cool Down Café & Gerard Joling - The Lion Sleeps Tonight
20. Jan Rietman & Gerard Joling - At Your Service