Herinneringen aan Max van Praag + einde van de cd winkel?

De cd verzameling thuis beslaat zo'n beetje de hele woonkamer. Ik heb ze nooit meer geteld (onbegonnen werk), maar ik denk dat ik dik boven de 1500 stuks (!) zit, misschien zelfs rond de 2000 cd's, ik denk dat ik echt niet overdrijf in mijn schatting. Zelfs op andere locaties in huis bevinden zich cd's. Daarbij heb ik dus ook mijn vinyl-verzameling die op de zolder bewaard wordt, welke o.a. LP's en singles bevat. Je kunt dus wel stellen dat muziek ontzettend belangrijk voor mij is en dat ik erg veel waarde hecht aan de zo gezegde "fysieke" geluidsdrager.
Ik zal niet ontkennen dat er ook MP3's thuis op de computer staan. Sommigen staan zelfs op mijn mobiele telefoon opgeslagen, zodat ik ook eens elders muziek kan luisteren, bijvoorbeeld op mijn werk of i.d.
Toch wegen MP3's, als het aan mij ligt, echt niet op tegen een mooie exclusieve cd box, of...eigenlijk nog liever....een mooie LP (op vinyl dus) !
MP3's zijn misschien leuk om zo nu en dan te draaien, maar....voor mij persoonlijk is het eigenlijk ook niet meer dan dat. Ik prefereer toch liever dat schijfje of die LP.
Je hebt iets in handen dat iets over de artiest zegt, een uniek document met mooie foto's, artwork, songteksten en informatie etc. Dit alles "mis" ik bij MP3's.
Ik vind het ook altijd een beetje "raar" als mensen veel MP3's op hun pc of iPod of i.d. hebben staan en dan praten over hun "muziekverzameling"..... Ik bedoel...je computerschijf hoeft maar een keer te crashen en je "muziekverzameling" is in 1 klap verdwenen!
Natuurlijk kunnen cd's of platen ook beschadigen of stukgaan (of nog erger....bijvoorbeeld verloren gaan bij brand of i.d., ik mag alsjeblieft hopen dat dit me nooit overkomt!), maar ik heb het idee dat er bij de aanschaf en het bewaren van een cd of een LP nèt iets meer "emotionele waarde" en herinneringen kleven dan wanneer je een MP3'tje downloadt op je pc. Van sommige platen weet ik nog precies waar ik ze kocht en in welke periode enzovoort. Bij MP3's heb ik dat dus absoluut niet.

Sinds 1980 woon ik in Nieuwegein, maar ik ben een geboren Utrechtse.
Als je vroeger een plaat wilde kopen, dan ging je dus naar "Max van Praag".
Ik had destijds als klein meisje er geen enkele notie van wie "Max van Praag" (* Amsterdam, 24 juni 1913 – † Hilversum, 10 juni 1991) zelf eigenlijk was (dat hij o.a. van oorsprong een zanger was enzovoort), maar zijn platenwinkels waren in ieder geval een begrip in Utrecht! Volgens mij waren er wel zeker 6 filialen in de stad. Op de Steenweg, dus midden in de binnenstad bijvoorbeeld. Maar ook op Kanaleneiland, waar we wel eens kwamen. Maar het meest kwamen we natuurlijk op de Roelantdreef op Overvecht, want in die wijk woonden we (ik moet daarbij wel meteen vermelden dat het Overvecht van toen een heel ander Overvecht was dan nu in deze huidige tijd!).

De Roelantdreef was, in mijn herinnering, een lange winkel die tot helemaal achterin vol stond met LP's. Ze hadden van die ouderwetse witte koptelefoonhoorns, zoals je die toen had, waarmee je de platen eerst van te voren kon beluisteren. (bij V&D op Hoog Catharijne hadden ze deze zogenaamde koptelefoonhoorns ook, maar dan in het zwart...) Ik kocht er mijn 1e singles (althans....die kochten mijn ouders voor mij), zoals "The Rivers of Babylon"- Boney M en singles van de Nederlandse meidengroep Luv. Het zal dus zo'n beetje eind jaren 70 geweest zijn.

Als de dag van gisteren herinner ik me ook dat mijn broertje (ik spreek nog steeds van broerTJE, omdat hij 3 jaar jonger is dan ik, maar inmiddels is hij ietsiepietsie langer dan ik....) een bepaalde plaat leuk vond, maar hij wist de titel niet, maar ook niet wie het zong.
Het moet 1978 geweest zijn dus mijn broertje was nog een kleuter. De mensen achter de toonbank zeiden toen tegen mijn broertje dat hij het liedje dan maar voor moest zingen....en dat deed hij!
Een hilarisch moment....een klein jongetje, zingend in een platenwinkel.

Het bleek de single "Get off" van Foxy te zijn. Altijd als ik die plaat ergens hoor, gaat mijn herinnering weer terug naar die ene dag in 1978 in die winkel van Max van Praag....;-)

Zelfs toen we in 1980 naar Nieuwegein verhuisden gingen we nog regelmatig winkelen op Overvecht (er waren in het begin namelijk nog geen winkels in Nieuwegein, want alles moest nog gebouwd worden) en kwamen we nog vaak bij "Max van Praag".

Kenmerkend voor platen die je bij Max van Praag kocht, was trouwens ook dat er zo'n oranje/geel labeltje op alle platen was geplakt met de naam en alle filiaal adressen van Max van Praag.

Naast "Max van Praag" had je natuurlijk ook Muziek Staffhorst. Naast muziekinstrumenten verkochten ze ook platen. Ze hadden filialen in Amersfoort en Utrecht, later ook in Nieuwegein, waar ik persoonlijk erg blij mee was.

Eind jaren 80 was echter de cd in opkomst en....het was bijna wrang om toe te zien hoe het aanbod LP's en singletjes langzamerhand steeds minder werd...en....op den duur zelfs verdween.
"Vinyl" was "verleden tijd" en vanaf toen werden alleen nog maar cd's verkocht.

Het was ook de tijd dat de platenwinkels van Max van Praag werden opgeheven, want...er kwam grote concurrentie van winkelketens Trendsetter records (bestaat inmiddels ook niet meer) en Free Record Shop en dat betekende helaas het einde voor de Max van Praag platenzaak. Iets dat ik persoonlijk nog steeds erg jammer vind, want ik had graag gezien dat de winkels heden ten dage nog zouden bestaan.

Ondanks dat er in de "reguliere" platenwinkels geen vinyl meer verkocht werd, verzamelde ik toch nog platen. Er bestond nog geen internet, dus....moest je zelf op pad.
Meestal in de binnenstad van Utrecht. Er waren daar winkels genoeg, meestal ook met 2e hands platen. Het is triest om te zien dat het merendeel van al die winkels de tand des tijds helaas niet hebben overleefd. Naast Staffhorst, is bijvoorbeeld ook "Kareltje" op de Mariaplaats verdwenen. Ook heeft er op de Oude Gracht nog een poosje een zelfde soort mega cd store gezeten, vergelijkend met "Fame" in Amsterdam. Ook die is verdwenen. En wat te denken van "White Noise" aan de Choorstraat (vlakbij het Stadhuis), waar je vooral terecht kon voor alternatieve en de wat "hardere" muziek. Ook weg! (en bij laatst genoemde kwam ik best regelmatig, dus best balen dat ook die winkel niet meer bestaat)

Je hebt "Plato" nu nog, de "Plaatboef", de Grammophoonwinkel (vroeger ook met kelder, maar tegenwoordig alleen nog maar op de begane grond en helaas steeds minder platen!). Ja ook Free Record Shop is nog steeds vertegenwoordigd op de Oude Gracht, maar...i.p.v. cd's lijken die de laatste tijd alleen maar steeds meer en meer videogames en dvd's te verkopen....
Natuurlijk mag Da Capo Records niet ontbreken in het rijtje. Die laatste winkel is eigenlijk mijn meest favoriet en de winkel is nog steeds een begrip! Als je de winkel binnen stapt, is het alsof de tijd heeft stilgestaan. Prachtig!! Alsof je de drukke hectische binnenstad ontvlucht en een muzikale teletijdmachine binnen stapt, waar alles nog "rustig" en "relaxt" is.....zoals in de jaren 70. Er is zelfs geen pinpas automaat.
Geweldige oude posters van o.a. Nirvana aan de muur, of een hele oude poster van Shocking Blue met Mariska Veres (RIP) in blakende gezondheid. Helaas is de eigenaar van de winkel, Michel Terstegen, in juli van dit jaar dus overleden aan de gevolgen van kanker. De winkel wordt voorlopig wel voortgezet. Ik huiver echter een beetje voor de toekomst. Ik hoop alsjeblieft niet dat de tand des tijds ook die prachtige Da Capo winkel uiteindelijk te niet zal doen. Dat zou afschuwelijk zijn. Ook omdat het ouderwets uren tussen bakken vinyl struinen dan uiteindelijk misschien ècht slechts een herinnering wordt.

Ik pakte van de week een exemplaar van "De Oud Utrechter" krant mee, waarin een artikel over de "Max van Praag" platenwinkels stond. Zodoende dat ook al die herinneringen weer boven kwamen drijven.

Hoewel er her en der dus steeds meer platenwinkels verdwijnen, is het echter wel opmerkelijk dat er heden ten dage toch ook weer steeds meer "nieuw" vinyl geperst wordt. Echter zijn er vooralsnog maar weinig platenzaken die dit nieuwe vinyl daadwerkelijk in de winkel te koop aanbieden. Het is nog steeds zo dat "nieuw vinyl" eigenlijk voornamelijk via internet aangeschaft moet worden.
Mensen lijken weer steeds meer belangstelling te krijgen voor vinyl. Niet alleen 40 plussers, maar ook mensen die nog niet geboren waren toen het vinyl al lang en breed plaats gemaakt had voor de cd.
Alleen...met die cd gaat het de laatste tijd dus ook niet zo goed meer....
Dat blijkt wel uit het feit dat ik er gisteren via Twitter op gewezen werd dat de grote major labels waarschijnlijk eind 2012 zullen gaan stoppen met het vervaardigen van cd's!
Als dat waar is, dan zou dat dus betekenen dat er binnen nu en 5 jaar waarschijnlijk ook geen cd's meer verkocht worden. Althans niet in die hoeveelheden zoals nu.
Alhoewel.....die "hoeveelheden" heb ik de laatste jaren ook steeds minder zien worden.
Muziek Staffhorst heeft geen platen- / cd-winkels meer, dus ook in Nieuwegein is het filiaal wat jaartjes terug verdwenen. Het is nog een poosje een "Ear & Eye" winkel geweest, maar ook die winkel is nu gesloten en heeft plaats gemaakt voor een filiaal van de ANWB.... (en de Staffhorst locatie waar de platen eerst werden verkocht, het filiaal aan de overkant, is nu een Zeeman filiaal)

Er is een Free Record Shop op Cityplaza (het Nieuwegeinse winkelcentrum), die onlangs van de Markt verhuisd is naar het nieuwe gedeelte. Van lieverlee heb ik het aanbod cd's steeds minder zien worden en sinds ze op hun "nieuwe plek" zitten is dat zelfs nóg minder geworden!
Bepaalde titels hebben ze niet eens meer. Dus....ik vraag me af hoe dit over een jaar of 5 is. Bestaat Free Record Shop dan nog wel? (de grote "Fame" winkel in Amsterdam, van dezelfde eigenaar, heeft namelijk inmiddels ook moeten sluiten, zoals iedereen wel weet)
Of....gaan ze steeds meer andere dingen verkopen....en op den duur geen cd's meer? Ik zie het die kant dus, jammer genoeg, wel steeds meer op gaan.
Er is sinds kort wel een filiaal van Saturn op Cityplaza, die ook een afdeling cd's heeft (die vaak nog voordeliger zijn ook, vergeleken bij Free Record Shop!), dus soms biedt dit wel uitkomst, als Free Record Shop bepaalde titels niet heeft, of als Saturn dezelfde cd dus goedkoper aanbiedt!

Echter....zijn er in het land alweer enige platenwinkels die genoodzaakt zijn de deuren te sluiten. De berichten zie ik bijna dagelijks wel voorbij komen, via twitter of andere kanalen.
Ik zie het met lede ogen aan gebeuren en je kunt er eigenlijk vrijwel niets tegen doen.
Vroeger spaarde je je zakgeld op en kocht je een singletje. Dat was een kostbaar bezit en je kon er uren naar luisteren. De tijd is nu anders, jongeren van nu hebben een dure iPod met MP3's die je "gratis en voor niets" van internet kunt downloaden, dus waarom zou je dan een dure cd aanschaffen?
Natuurlijk is er nu ook iTunes of Spotify. Mensen downloaden steeds meer (ook legaal dus!).

Toch is het jammer dat mensen door de komst van internet niet meer zelf er op uit trekken om naar de winkel te gaan en om daar daadwerkelijk een cd te kopen.
Ik heb er op dit moment eerlijk gezegd nog helemaal geen beeld van hoe alles er over 5 jaar eruit ziet. Zouden cd's dan echt helemaal verdwenen zijn?

Er wordt gezegd dat uiteindelijk "digitaal" (dus MP3 of een andere vorm?) en "vinyl" zal overblijven. Er zijn grote artiesten die hun muziek tegenwoordig op zowel cd als op LP uitbrengen....en inderdaad hun muziek ook via iTunes of Spotify e.d. aanbieden. Maar zoals ik reeds eerder zei, is het feit dat er dus tegenwoordig ook weer steeds meer op vinyl geperst wordt wel opmerkelijk. Voorlopig zie ik dat ook nog wel eventjes voorgezet worden. Of het een "rage" is die vanzelf weer overdrijft? Geen idee. De toekomst zal het leren.

Voorlopig wordt er wereldwijd nog steeds volop vinyl verkocht en ook steeds meer. Persoonlijk ben ik nooit opgehouden met het kopen van vinyl. Ik ben hierin beslist niet de enige, getuige de duizenden bezoekers die bijvoorbeeld de platenbeurs in de Jaarbeurshallen te Utrecht ieder jaar trekt. Dus ik denk ook dat "vinyl" als geluidsdrager nooit echt zal ophouden te bestaan.
Van de cd......denk ik echter dat het merendeel wel zal verdwijnen, maar....uiteindelijk ook weer niet helemaal. Er is natuurlijk nog heel erg veel in omloop (net als dit met vinyl het geval is). Daarbij denk ik dat er meer onafhankelijke labels zullen komen misschien die kleinere oplages zullen persen. Grotere labels zullen misschien alleen de "special editions" met veel extra's uit gaan brengen. Zoals dat nu eigenlijk ook al het geval is (alleen zijn dat soort uitgaves helaas wel vrij prijzig meestal).

Misschien ben ik gewoon een "ouwe muts" aan het worden die misschien eens moet ophouden terug te kijken naar hoe het "vroegah" was, maar toch..... Als ik zie hoe alles om me heen aan het veranderen is, hoe muziek steeds meer een "wegwerp product" lijkt te worden i.p.v. iets dat je een leven lang kunt "koesteren", dan baart het me soms wel eens een beetje zorgen....
Dat kinderen straks over een X aantal jaren niet meer bij hun ouders in de kast bepaalde platen zullen ontdekken.... Dat zal denk ik niet zo snel gebeuren met wat MP3's die als bestandjes ergens opgeslagen staan. Dat is jammer.

Ik kan me eigenlijk haast niet voorstellen dat platenzaken echt helemaal zullen verdwijnen op den duur. Ik hoop ook niet dat dit gebeurt, maar ik vrees wel een beetje het ergste....
Alleen de grote ketens zullen waarschijnlijk overblijven en de kleine platenzaken zullen het onderspit moeten delven, ben ik bang. Dat is wel de kant die we waarschijnlijk opgaan, jammer genoeg.

Uiteindelijk zullen we zaken als vinyl (en misschien cd's?) straks gewoon echt louter "online" moeten kopen i.p.v. in de winkel.
Je kunt dan wel kopen wat je zou willen hebben, maar....het "avontuur" van in de bakken snuffelen en wellicht andere muziek ontdekken, dat gaat dan toch een beetje voorbij.

Misschien praten wij over een X aantal jaren met onze kleinkinderen wel net zo enthousiast over platenspelers, platen en cd's als onze grootouders over koffergrammofoons deden???
Tijden veranderen....en geluidsdragers blijkbaar ook. Dat heet "vooruitgang"....de "moderne tijd"....
En ik ga uiteindelijk dan ook wel met mijn tijd mee, want zo gaat het nu eenmaal.

Maar stiekem....heel stilletjes.....denk en verlang ik soms steeds vaker terug......naar die grote lange platenwinkel van Max van Praag op de Roelantdreef.....want als Max van Praag het niet had, vond je het praktisch nergens! Of...die grote platenbakken van Muziek Staffhorst. Uren lang snuffelen naar nieuwe platen. Het is gewoon jammer dat dit allemaal zo langzamerhand aan het verdwijnen is.
Er is trouwens ook nog goed nieuws, want het muzieklabel Suburban Records gaat een platenzaak openen in Haarlem. Ik hoop dat ze het redden...

Om terug te komen op Max van Praag....afgelopen week is er een geweldig, maarliefst 320 bladzijdes tellend, boek verschenen over de broers Jaap en Max van Praag, geschreven door Marga van Praag (dochter van Max en zus van Chiel van Praag) en Ad van Liempt. Ook wordt in dit boek de tijd over de Max van Praag platenwinkels beschreven (en dit grote stuk van de Utrechtse platenwinkel geschiedenis spreekt mij als vinyl verzamelaar en muziekliefhebber uiteraard sowieso aan). Ik heb het boek zelf nog niet gelezen, maar het lijkt mij beslist de moeite waard!

Steve Lee (Gotthard), 1 jaar na zijn dood

Afgelopen woensdag 5 oktober was het alweer precies 1 jaar geleden dat de leadzanger van de Zwitserse hardrockband Gotthard, Steve Lee  (* 5 augustus 1963 - † 5 oktober 2010), op slechts 47-jarige leeftijd verongelukte.
Het is, vind ik zelf, nog steeds lastig te accepteren dat er nooit meer nieuwe Gotthard albums met nieuw materiaal uit zullen komen met deze fantastische zanger. Wat had die man toch een fantastische stem en een geweldig charisma! Toen ik hoorde van zijn plotselinge overlijden was ik daar echt wel eventjes "stil" van. Gotthard was (en is nog steeds) 1 van mijn meest favoriete AOR / Melodieuze hardrockbands. Ik kan oprecht zeggen dat ik de muziek van Gotthard nogal regelmatig draaide...en eigenlijk doe ik dat nog steeds. Er staan dan ook tamelijk veel Gotthard cd's in mijn cd-verzameling. Ik zal er misschien nog hooguit enkelen missen, maar ik heb dus in principe zo'n beetje het hele "oeuvre"...

In juli van dit jaar is er nog wel een live cd/dvd van Gotthard uitgekomen, getiteld "Homegrown - Alive In Lugano" (vanaf september dit jaar verkrijgbaar in Nederland), welke live opnames bevat van Gotthard, opgenomen op 17 juli 2010 in Lugano. Het was 1 van de laatste live concerten die de band gegeven heeft met zanger Steve Lee.

In 2008 was Steve Lee ook nog te horen op het album 01011001 van Ayreon (Arjen Lucassen).

Het schijnt dat de band, na het overlijden van Steve Lee, toch plannen heeft om verder te gaan met een "nieuwe" zanger en als ik de berichten op de officiële Gotthard website lees, is men druk bezig met het vinden van iemand, maar....ondertussen vraagt men ook om geduld van de fans, omdat ze de juiste keuze willen maken.

Ik begrijp dat je als band zijnde natuurlijk op 1 of andere manier "verder" wilt, maar....ik denk dat het ontzettend moeilijk zal worden om iemand te vinden die enigszins een waardige "opvolger" van Steve Lee zou kunnen zijn. Ik zou ook denk ik niet graag in de schoenen van de eventueel "winnende" kandidaat willen staan, want ik geef het je te doen..... Mensen gaan je hoe dan ook "vergelijken", daar valt niet aan te ontkomen en dat is ergens ook logisch dat mensen dat doen. Zelf zou ik me daar immers ook "schuldig" aan maken, zo is het nu eenmaal.
Ik betwijfel eerlijk gezegd ook of de achtergebleven leden van Gotthard ooit weer zo'n charismatische zanger als Steve Lee zullen krijgen. Het zal hoe dan ook nooit meer hetzelfde zijn.

Gotthard is niet de enige band die hiermee te maken heeft. Zo zal Queen nooit meer een vergelijkbare zanger kunnen vinden als Freddie Mercury, ook al is de zanger (of zangeres?) kwalitatief gezien nog zo goed. Er was namelijk maar 1 Freddie Mercury.
Op dit moment schijnt de band INXS ook bezig te zijn met een nieuwe zanger, maar.....wie ze ook als leadzanger zullen inlijven, diegene zal waarschijnlijk de op 22 november 1997 overleden Michael Hutchence nooit doen "vergeten"! Ook al is die nieuwe zanger nog zo geweldig....het zal nooit meer zijn zoals het was. Soms pakt dat goed uit, soms niet....omdat de "sound" van de oorspronkelijke zanger soms ook voor een groot deel het succes van een band bepaalt.

Neem nu de band Journey. Ik ben een enorm groot Journey fan! En.....ik ben ook een enorm groot Steve Perry fan! Steve Perry, de oorspronkelijke leadzanger van Journey, heeft eigenlijk, kun je wel stellen, voor het overgrote deel ook het succes van de band Journey bepaald.
Inmiddels is ook wel duidelijk dat de band dat zelf ook door heeft, want....in principe hebben er, sinds het vertrek van Steve Perry, altijd Steve Perry "sound-a-likes" de rol als leadzanger vervuld. (ik noem Journey dan soms ook wel eens hun eigen "tributeband".....maar dan wel de beste tributeband die er bestaat!)
De band heeft een poosje met Jeff Scott Soto opgetreden, maar.....ik ben eerlijk gezegd heel erg blij en opgelucht dat Journey geen nieuwe albums met deze zanger heeft opgenomen.
Jeff Scott Soto is misschien een hele goede zanger, maar.....als "Steve Perry" fan verwacht ik in principe een hele andere "sound" dan de stem van Jeff Scott Soto in de muziek van Journey. Ik weet niet of ik dat zou kunnen "accepteren", zeg maar.
Oude krakers als "Open arms", "Anyway you want it", "Stay awhile", "Wheel in the sky", "Separate ways", "Don't stop believin'" enzovoort.....daar past voor mijn persoonlijke gevoel niet echt een andere "sound" bij als een "Steve Perry" stem of Steve Perry "sound-a-like".....dus Jeff Scott Soto past daar voor mijn gevoel dan gewoon niet echt bij, als je begrijpt wat ik bedoel.

In dat opzicht ben ik straks dus ook heel erg benieuwd naar met welke nieuwe zanger Gotthard over een poosje zal terugkomen. Ik weet ook niet of ze iemand zoeken die qua stem enigszins aan Steve Lee doet denken, of dat ze expres misschien juist heel iets anders zoeken, geen flauw idee.

In ieder geval heeft Steve Lee op mij persoonlijk een zeer onuitwisbare indruk achtergelaten en dat zal geenszins gaan veranderen als Gotthard straks een nieuwe zanger gevonden heeft.

Rest in peace Steve Lee.

Youtube: Gotthard - Anytime Anywhere;


Youtube: Gotthard - Lift U Up;

Gotye - Making Mirrors (2011)

Aanvankelijk dacht ik dat "21" van Adele het onbetwiste nummer 1 album van 2011 zou gaan worden, maar....ik denk dat de Britse zangeres er inmiddels absoluut een geduchte concurrent bij heeft!

Ik geloof dat het zo'n 2 á 3 weken geleden is dat ik de single "Somebody that I used to know" voor het eerst op de radio hoorde. Ik had bijna gezworen dat ik met een nieuwe single van ex-Police zanger Sting van doen had. Ik vond het een zeer interessant nummer, dus ik wilde er graag meer van weten. Je kunt er achteraf om lachen wellicht, maar saillant detail is misschien dat ik toen ook daadwerkelijk op Google heb geprobeerd te achterhalen of er soms een nieuwe plaat van Sting uit was! Tja....ik kon uiteraard niet vinden wat ik zocht, want de bewuste plaat was natuurlijk helemaal niet van Sting. Het was zelfs niet afkomstig van een eventuele reünie van The Police en nee....het was ook niet de zoon van Sting, die namelijk een bijna gelijkende stem als zijn vader heeft. Niets van dit alles, dus...wat was het dan? Afgelopen week draaide de radiozender Q Music de plaat weer..... Nu weet ik dat de website van Q Music laat zien welke plaat er op zo'n moment wordt gedraaid, dus ik snel naar de website van Q Music surfen.....en daar wist ik uiteindelijk de uitvoerende artiest en titel van deze geweldige plaat te achterhalen.

Bij het doen van enige "research" werd ik steeds enthousiaster over de artiest die verantwoordelijk is voor het maken van bovengenoemde plaat. De artiest, die zich "Gotye" noemt (spreek op zijn Frans uit als "Gaultier" of "Gautier"), luistert in het dagelijkse leven naar de naam Wouter de Backer. Hij werd op 21 mei 1980 geboren in het Belgische Brugge, maar verhuisde in zijn jonge jaren met zijn ouders naar het Australische Melbourne. Uit een radio interview met Radio 3FM deejay Gerard Ekdom, dat ik vond op een video via YouTube, blijkt dat Wouter de Backer (ook wel "Wally de Backer", wanneer hij als producer werkzaam is)...of...."Gotye"...nog steeds een prima woordje Vlaams spreekt, hetgeen hier in Nederland dus ook prima te verstaan is, dus dat is een leuke bijkomstigheid.

Ik heb ook met grote verwondering en bewondering naar andere YouTube filmpjes gekeken waarin Wouter / Gotye laat zien hoe hij zijn nieuwe album, dat de titel "Making Mirrors" draagt, tot stand heeft laten komen. Wouter / Gotye blijkt een multi-instrumentalist te zijn, die van oorsprong eigenlijk drummer is, maar hij kruipt ook met het grootste gemak achter een orgel of keyboard of bespeelt diverse andere instrumenten. Hij gebruikt zelfs attributen die van oorsprong eigenlijk geen muziekinstrumenten zijn, maar die wel een bepaald geluid maken waarvan hij denkt die te kunnen gebruiken. Die geluiden neemt hij dan vervolgens op en verwerkt ze via een sampler in een muzikaal stuk. Briljant!
Wouter / Gotye blijkt zelfs een vinyl verzamelaar te zijn....... Tja beste lezers, voor wat dit laatste betreft....hebben mensen bij mij persoonlijk dan per definitie eigenlijk al een streepje voor uiteraard, haha! (altijd weer prettig om te zien dat je niet de enige "gek" op deze aardkloot bent die nog steeds rete enthousiast wordt wanneer je een mooie zwarte schijf uit zo'n platenbak vist! Ja mensen, zelfs bij de kringloopwinkels!! Lol!) Het leuke is dat Wouter / Gotye ook fragmenten van sommige vinyl platen verwerkt in zijn muziek als sample en er vervolgens weer een geheel eigen interpretatie aan geeft.

Wat ik vooral erg leuk vond om te zien is de "eenvoud" die ik waarnam in de werkwijze van Gotye. Een hele eenvoudige opstelling, met wat computers, instrumenten, een sampler....en verder niet veel anders eigenlijk.... (geen overbodige troep, onbetaalbare apparatuur of allerlei andere "krachtpatserij", zoals je wel eens bij muzikanten ziet) In al die "eenvoud" blijkt Gotye echter wel een meester te zijn voor wat betreft creativiteit en inventiviteit m.b.t. zijn muzikale project. Tot in de kleinste detail heeft Gotye enkele maanden lang duidelijk keihard gezwoegd om er iets moois van te maken, dus in die zin kun je Gotye zeer zeker een ambachtsman noemen!

Inmiddels heb ik de cd "Making Mirrors" aangeschaft en daar heb ik zeer zeker geen spijt van!
Er zijn natuurlijk genoeg mensen die de cd (vaak illegaal) zullen downloaden, maar....die mensen zou ik toch willen aanraden om het album gewoon netjes aan te schaffen. Het album is natuurlijk ook als "legale" download verkrijgbaar, maar....ik vind dat je zonder het bijbehorende doosje/boekje eigenlijk toch iets mist.
De verpakking van de cd ziet er namelijk echt fantastisch uit! Het geeft zonder meer een zéér goed verzorgde indruk en daar houd ik van! Je kunt zien dat er zorg aan is besteed. Geen 13 in een dozijn doosje, zoals je daar duizenden van in de winkel ziet, maar een mooi kartonnen doosje, dat al bijna aandoet alsof je een prachtig boek koopt. Vervolgens kun je in dat doosje de "digipak" vinden, die je kunt openklappen. Aan de linkerkant bevindt zich het cd boekje met songteksten en informatie. Aan de rechterkant blijkt een keurig mooi vormgegeven enveloppe te zitten met daarin de cd. Het artwork van de cd is echt werkelijk zo schitterend! Heel eenvoudig gehouden, mooie zachte kleuren.
Het leuke is dat de inspiratie voor dit artwork een tekening van de vader (Frank de Backer) van Wouter / Gotye betreft, die hij vond in een verzameling tekeningen en schilderstukken die zijn moeder had bewaard in een grote tekenmap. Die tekening heeft hij vervolgens bewerkt in de computer en voilà...het ontwerp voor het album was daar!
Hoe geweldig is het om als artiest een album te creëren die opgenomen is in een ruimte in je ouderlijk huis, dat beschikbaar is gesteld door je moeder en dan ook nog eens het ontwerp (met een tekening die nota bene door je vader is gemaakt) van het album uiteindelijk heel dicht bij jezelf te houden? Dat is toch fantastisch?! Er staan geen foto's van Wouter / Gotye zelf in het cd boekje, maar....dat is eigenlijk niet nodig, want de sterke muziek op dit album alleen al spreekt voor zich.

Het album "Making Mirrors" bevat uiteindelijk 12 tracks. Het is een album geworden die je meeneemt naar een muzikaal wonderland. Het neemt je mee in een muzikale reis naar een betoverend avontuur! Hoewel er veel gebruik wordt gemaakt van elektronische muziek is dit eigenlijk nauwelijks merkbaar in de dromerige popmuziek die uit je speakers komt wanneer je het album beluistert. De muziek heeft een bepaalde oprechtheid, openheid en frisheid van een uitzonderlijke hoge kwaliteit, die je tegenwoordig bijna niet meer tegenkomt.

Het intro van het album, de titeltrack, heeft iets "Enigma" / New Age achtigs en het is jammer dat het "maar" een kort intro is, want dit intro smaakt eigenlijk naar "meer"....

Track nummer 2 "Easy Way Out", een stevig popnummer, doet me denken aan een mix tussen U2, Peter Gabriël en Sting en de speelduur van het nummer is nog niet eens 2 minuten, maar wel lekkere muziek om naar te luisteren.

Daarna track 3, de huidige succes single "Somebody that I used to know" (met een gastbijdrage van de Australische zangeres Kimbra) (de single heeft overigens al in diverse hitlijsten op nummer 1 gestaan!). Ik kan er maar geen genoeg van krijgen en ik ben helemaal lyrisch van dit nummer! Het is zo'n nummer dat je eindeloos op "repeat" laat staan.
Een muzikale kennis van me zei: "Af en toe komt er ineens zo'n pareltje de Top 40 in" en zo is het maar net! Het nummer is sprankelend, heeft een mooie opbouw, maakt een hele eenvoudige indruk zonder overbodige franje.
Het heeft op 1 of andere manier iets heel mechanisch / natuurlijks. Het achtergrondkoortje (dat, als je het mij vraagt, wederom zo uit een "Police/Sting" achtige setting zou kunnen komen) vind ik werkelijk fantastisch. Kippenvel!

Track 4 "Eyes wide open" doet heel erg 80's aan uit de tijd van de immens populaire synth pop van weleer, maar het ritme doet me ook enigszins denken aan een versnelde versie van "Big love" van Fleetwood Mac. Het heeft echter ook iets Kate Bush achtigs...
In het nummer "Smoke and mirrors" horen we een mooie 3 kwarts maat, met een mix van Jazzy bijna "Wals" achtige muziek. Ook is er een mooie grote trom in deze track verwerkt die bombast in het nummer brengt en het had ook zomaar op een plaat van Peter Gabriël kunnen staan.
Het nummer "I feel better" neemt je als het ware mee naar de Motown Soul muziek in de stijl van bijvoorbeeld groepen als The Four Tops en The Temptations, maar uiteindelijk weet Gotye toch weer een eigen "moderne" en eigenzinnige draai aan het nummer te geven.
Bij de track "In your light" moet ik denken aan namen als Steve Winwood, Genesis / Phil Collins, maar....ook hierin geldt weer dat Gotye een totaal eigen draai aan de muziek geeft. En eigenlijk geldt dat laatste ook voor alle overige tracks op dit album.

Het is een mix van elektronische pop, soul, reggae, ambient, 80's, 90's enzovoort, enzovoort. Hoe vaker je de cd luistert, hoe meer je, als het ware, in de muziek "gezogen" wordt. Het album verveelt eigenlijk geen moment. Het is een fantasierijk, opwindend meesterwerk van een eindeloos creatieve en inventieve geest die, doordat hij zo dicht bij zichzelf durft te blijven, hele oprechte verfrissende muziek weet te bewerkstelligen.

Volgens "kenners" zou het debuut album "Like Drawingblood" van Gotye uit 2006 nog beter zijn dan het huidige album, maar.....ik ken dat album (nog) niet, dus ik heb geen vergelijkingsmateriaal. Hoe dan ook beschouw ik "Making Mirrors" absoluut (samen met "21" van Adele) als 1 van de beste albums van 2011! Oftewel....aanrader!!!!

Tracklist:
01. Making Mirrors (1:01)
02. Easy Way Out (1:57)
03. Somebody That I Used to Know (4:04) (met Kimbra)
04. Eyes Wide Open (3:11)
05. Smoke and Mirrors (5:13)
06. I Feel Better (3:18)
07. In Your Light (4:39)
08. State of the Art (5:22)
09. Don't Worry, We'll Be Watching You (3:18)
10. Giving Me a Chance (3:07)
11. Save Me (3:53)
12. Bronte (3:18)

YouTube: Gotye- Somebody That I Used To Know (feat. Kimbra)- official film clip (HD);

Shary-An - Love Me For Who I Am (2011)

Opeens stond ze daar...bij de voorrondes van het 1e seizoen van The Voice of Holland in 2010....een klein jong donker meisje met bril en dreadlocks. Ze deed een cover van Alicia Keys, Empire state of mind (New York). Dat klonk niet verkeerd! Plots draaiden er enkele stoelen om van de mensen uit de jury en dat gaf het meisje nog een extra adrenaline stoot....waardoor de zang hier en daar eventjes aan zuiverheid moest inboeten, maar dat werd haar vergeven, want.....wát een enthousiasme! Het spatte er vanaf! Uiteindelijk werd ze 1 van de publiekslievelingen. In de halve finale stopte voor haar uiteindelijk het TVOH avontuur.
Toch had ik persoonlijk het gevoel dat er op 1 of andere manier wel "meer" in zat voor de destijds 18-jarige. Ze is nog jong....(sterker nog, ruim de helft jonger dan ik)....ze moet misschien nog heel veel leren, maar.....dat dit meisje de "basiselementen" in zich had om het op muzikaal gebied verder te schoppen, stond voor mij absoluut buiten kijf!

Gisteren kocht ik haar debuut album "Love Me For Who I Am" die afgelopen week uit is gekomen. Natuurlijk heb ik het over Shary-An!

Ik had haar single "Mr. Know it all" al enkele malen voorbij horen komen op diverse radio stations. Een leuk pakkend up tempo popnummer. Afgelopen week werd ik echter enigszins verrast door de single "Try my love again", aanvankelijk niet wetende dat dit Shary-An was. Een heerlijk nummer dat erg 60's aandoet in de stijl van Phil Spector en aanverwanten. Als de single op vinyl zou uitkomen, zou hij zonder meer in de jukebox passen, want daar is het nummer namelijk helemaal geknipt voor! Na de laatste tonen kondigde de radio deejay de single af en ik dacht "Verrek....is dat Shary-An?" Wat een aangename en leuke verrassing! (de single had, als je het mij vraagt, ook zonder meer op een cd van wijlen Amy Winehouse kunnen staan)

Uit nieuwsgierigheid kon ik het niet nalaten om gisteren haar debuutalbum uit de cd-bakken te vissen. Inmiddels heeft de cd hier enkele draaibeurten gehad en ik moet zeggen dat het eindresultaat van dit debuutalbum niet geheel onaardig is.
Naast "Mr. Know it all" en "Try my love again" wordt de cd afgewisseld door up tempo pop nummers en R&B/Soul nummers.
Aan de diversiteit die ik in de nummers terug hoor krijg ik zelf de indruk dat Shary-An nog niet helemaal precies weet welke kant ze precies op wil qua muzikale stijl. Ik denk dat dit te maken heeft met zowel persoonlijke- als muzikale groei en....natuurlijk heeft dit ook te maken met haar leeftijd, denk ik dan... Als je 19 jaar bent wil je nog zoveel en zo'n leuke enthousiaste "spring-in-het-veld" heeft nog zoveel om naar uit te zien en heeft nog zoveel dingen in het vooruitzicht om uit te proberen, dus....logisch dat de cd nog niet ècht een "samenhangend" geheel is.
Ik heb dus ook nog steeds het gevoel van...."het komt wel goed met die Shary-An"!
Als ze de koers blijft volgen zoals ze die nu doet, als ze dicht bij zichzelf blijft, als ze steeds ietsje zekerder in haar schoenen zal staan, meer ervaring opdoet en de juiste mensen om zich heen krijgt....ben ik benieuwd wat Shary-An ons over een aantal jaartjes laat horen, want ik ben ervan overtuigd dat ze ons dan echt compleet omver zal blazen! Dat is wat ik bijna wel durf te voorspellen!

Het debuutalbum van Shary-An bevat 12 tracks.
De track "Read my book" is er eentje die je zo in een willekeurige MTV serie voorbij zou kunnen horen komen. Klinkt lekker! (al had hij, als het aan mij persoonlijk had gelegen, nóg ietsje "vetter" mogen klinken....misschien iets meer gitaar erin of zo, waardoor de song iets meer "body" had gekregen, maar dat is misschien een kwestie van persoonlijke smaak)

De track "I could care less" is een lekker Soul / R & B nummer en vind ik heel erg bij Shary-An passen. Een Soul nummer dat zelfs enigszins 80's aandoet, maar het bevat wel degelijk een "anno nu" sound. Dit is Shary-An zoals ze zou moeten klinken. Sterke vocalen en het Soul genre past Shary-An nu eenmaal als een 2e huid, zou ik bijna willen zeggen. Goed gedaan!

Jaaaa....track nummer 6 "Ain't got no" is natuurlijk een cover van Nina Simone! Persoonlijk houd ik heel erg van de muziek van Nina Simone, dus je moet in mijn ogen van goede huize komen wanneer je een nummer van Nina Simone covert. Voor wat dat laatste betreft vind ik dat de versie van Shary-An heel erg "ok" is....en reken maar dat je dat dan dus als een compliment kunt beschouwen!
De versie van Shary-An klinkt lekker up tempo, doet zelfs enigszins "Motown" aan en ik vind dat deze versie zelfs in aanmerking zou kunnen komen voor een goede super vette "JunkieXL" mix! Oftewel....niks mis mee! ;-)

De track "24 hours" is een mooie gevoelige ballade, waarin de stem van Shary-An een mooie warme klankkleur heeft met een enigszins rauw randje.
Een heel sterk nummer vind ik ook "The only little truth". Lekkere up tempo Soul en R &B en een lekkere "hammond" orgel erin! Het zou zomaar een Motown release kunnen zijn....wellicht zelfs uit de tijd van de Jackson 5??

En dan track nummer 10 "Guilty for loving you". Yes, yes yes!! Bam! Ja Shary-An, dit is 'm helemaal!! De stem van Shary-An komt in dit nummer zo ongelooflijk goed tot zijn recht, dit is absoluut de weg die Shary-An in de toekomst in zou moeten slaan, als je het mij vraagt. Shary-An is absoluut op haar sterkst/best in goede ijzersterke Soul muziek en dit is daar een uitmuntend voorbeeld van!!

Track nummer 11 "Write your own song" is ook weer een mooie ballade, beetje R&B, sterk nummer en de stem van Shary-An klinkt als een klok! Absoluut!

Er staan ook wat nummers op de cd die wel lekker klinken als poppy "opvullers", als ik het zo oneerbiedig mag zeggen, maar die je niet echt omver blazen. Toch is de cd over het algemeen wel "ok" voor een debuutalbum van een 19-jarige!
Als dit Shary-An op haar 19e is....vraag ik mezelf serieus af  hoe Shary-An over....laten we zeggen....pakweg 4 á 5 jaar klinkt....en eventueel nog daarna. Ik heb het idee dat Shary-An nog heel erg moet groeien (logisch!), maar....nogmaals....die "basiselementen" zijn absoluut aanwezig bij deze jonge enthousiaste "spring-in-het-veld"! ;-)

Lieve Shary-An, je kunt absoluut trots zijn op je 1e album en wat ik je al zei via Twitter: "Jij komt er wel! Eeeecht wel!!!" Proficiat!!!

Toch leuk dat al die kandidaten van TVOH op 1 of andere manier hun eigen weg wel weten te vinden en dat er van sommigen ook daadwerkelijk cd's uitkomen, met ieder hun eigen stijl.
Geen overgeproduceerde troep met nummers van min op meer "opgedrongen" componisten, waardoor men muziek voorgeschoteld krijgt dat helemaal niet bij de persoon "an sich" past , maar iedereen blijft dicht bij zichzelf, waardoor er ook ijzersterke cd's op de markt komen. Zo is de cd van "Lenny Keylard" (Bob Marley) daar bijvoorbeeld 1 van, maar ook de cd van Shary-An is absoluut heel erg leuk geworden. Absoluut een luisterbeurt waard!

Tracklist:
01. Figure Of Imagination
02. Try My Love Again
03. Mr. Know It All
04. Read My Book
05. I Could Care Less
06. Ain't Got No
07. 24 Hours
08. Six Feet Under
09. The Only Little Truth
10. Guilty For Loving You
11. Write Your Own Song
12. Red Carpet

YouTube: Shary-An - Try my love again;

25 jaar in Metal Heaven: Cliff Burton 10/02/1962 - 27/09/1986

Het zal vandaag waarschijnlijk alleen metal fans niet ontgaan zijn, of in ieder geval fans van de Amerikaanse metalband Metallica, dat het vandaag, 27 september 2011, exact 25 jaar geleden is dat Cliff Burton, destijds bassist van Metallica, het leven liet bij een fataal busongeluk. Cliff Burton was toen slechts 24 jaar.

Tijdens de Damage inc. tour in 1986 waarin Metallica hun album "Master of puppets" aan het promoten was, was de tourbus op 27 september in Zweden op weg van Stockholm naar Kopenhagen.

De tourbus raakte in een slip (volgens de chauffeur lag er ijs op de weg) en geraakte in de berm en sloeg vervolgens om. Waarschijnlijk is Cliff Burton toen al uit de bus gevlogen en is de bus over hem heen gereden. Alle andere passagiers wisten de bus ongedeerd te verlaten. Men heeft nog geprobeerd de bus van het lichaam van Cliff Burton op te takelen, maar tijdens dat optakelen brak de kabel en viel de bus wederom op het lichaam van Cliff Burton. Echter was hij waarschijnlijk al eerder overleden.

Metallica werd in 1980 opgericht door drummer Lars Ulrich. Aanvankelijk was Ron McCovney de bassist, maar in 1982 werd hij vervangen door Cliff Burton.
Met Cliff Burton werden de Metallica albums "Kill 'em all" (1983), "Ride The Lightning" (1984) en "Master of Puppets" (1986) opgenomen. Op het album "And justice for all" dat in 1988 uitkwam (met op bas Jason Newstad, destijds ex- Flotsam & Jetsam) staat nog 1 nummer waaraan Cliff Burton heeft meegeschreven: "To live is to die".

Cliff Burton was niet "zomaar" een bassist. Cliff Burton speelde met heel veel bezieling en passie. Cliff Burton heeft met zijn "heavy" basspel een enorm grote stempel gedrukt op het geluid van Metallica in hun beginjaren. Cliff Burton was 1 van de meest invloedrijke bassisten die er ooit bestaan heeft en velen zijn door hem geïnspireerd geraakt om zelf basgitaar te gaan spelen.
Hoewel Cliff Burton uiteindelijk een metal bassist was, had hij een zeer brede muziekkennis en was hij beïnvloed door o.a. jazz, klassieke muziek, blues, Southern Rock, Country muziek enzovoort, enzovoort. Hij gebruikte deze uitgebreide muzikale kennis en invloeden dan ook in de nummers van Metallica.

Als je het mij vraagt is er ook duidelijk verschil tussen Metallica mèt Cliff Burton en zónder Cliff Burton! Eerlijk gezegd vond ik de nummers mèt Cliff Burton vaak wat meer diepgang hebben.

Het album "Metallica" uit 1991 (ook wel genoemd "The black album") was eigenlijk min of meer het 1e album waarin Metallica iets "commerciëler" werd. Er waren toen al heel veel fans die "afhaakten". Ik moet zelf zeggen dat ik The Black Album met nummers als "Enter Sandman" en "Sad but true" en "Nothing else matters" enzovoort wel wist te waarderen. Er staan gewoon ijzersterke nummers op dat album, maar dat is mijn persoonlijke mening.
Echter....na dit album....met albums als "Load" en "Reload" enzovoort, ben ik eerlijk gezegd de weg een beetje kwijt geraakt., om van "St. Anger" uit 2003 maar te zwijgen, want dat vind ik persoonlijk het slechtste Metallica album dat er ooit gemaakt is! (mede te danken aan het vreselijk irritante drumgeluid....dat eerder iets weg heeft van het geluid dat je hoort wanneer er op een stel blikken geslagen wordt, dit is echt de grootste irritatiefactor van die hele cd!)

Ik moet zeggen dat ik het laatste album "Death Magnetic" uit 2008 wel weer iets meer weet te waarderen, maar toch.......er is toch ècht een Metallica van vóór "The Black Album" en erna! En als ik heel erg eerlijk moet zijn, dan geef ik toch liever de voorkeur aan Metallica van vóór The Black Album"!
Ik betwijfel zelfs of "The Black Album", maar vooral de albums erna, wel het levenslicht hadden gezien als Cliff Burton nog geleefd had. Ik denk namelijk dat Metallica dan vandaag de dag waarschijnlijk heel anders had geklonken. Ik geloof namelijk niet dat Cliff Burton zich zou hebben laten verleiden tot het "commerciële".

Maar goed....dat laatste daar zullen we helaas nooit achter komen hoe het allemaal gegaan zou zijn.
Het staat in ieder geval vast dat 1 van de meest talentvolle multi muzikale bassisten veel te jong gestorven is.

Rest in peace Cliff Burton....

YouTube: Metallica - Creeping Death (The Last Show of Cliff Burton) (Stockholm Sweden 26.09.1986);

YouTube: For whom the bell tolls-Metallica (live);

The Voice of Holland 2, we hebben een winnaar....Guy Barzily!

Van sommige artiesten vraag je jezelf serieus af waarom ze tot op heden in vredesnaam nog steeds niet (wereldwijd) zijn doorgebroken! Na het zien van de 1e aflevering van het nieuwe "The Voice of Holland" seizoen bekruipt me opnieuw dat zelfde gevoel.

Afgelopen week zag ik al een video met fragmenten van 3 kandidaten van het nieuwe 2e The Voice of Holland seizoen. Eerst 2 zangeressen...met beiden absoluut hele goede stemmen, maar...pas bij de 3e kandidaat gebeurde datgene dat soms zo onverklaarbaar is wanneer je naar sommige muziek luistert: KIPPENVEL! Over werkelijk mijn hele lijf! (of zoals Simon van Nick en Simon het zou zeggen: "Chickenskin"...oftewel...goosebumps...hahaha)
Zo'n moment dat je nog nèt niet een brok in je keel krijgt omdat een muzikant de juiste snaar van je ziel weet te raken. Onmiddellijk vroeg ik mezelf af: "Wie is die gozer achter de piano?"

Sinds de TVOH aflevering van gisteren weet ik dat deze zanger/muzikant/pianoman naar de naam "Guy Barzily" luistert. Een Engelsman die, zoals ik begrepen heb, oorspronkelijk uit Israël komt. Na 6 jaar daar gewoond te hebben verhuisde hij naar Nederland en sinds zo'n 1,5 á 2 jaar verblijft hij permanent in Groningen, speciaal om aan The Voice of Holland mee te doen.

Op het moment van schrijven weet ik helaas nog te weinig van deze zanger om een uitgebreid profiel te kunnen schetsen, maar.....de vraag of er na het 1e TVOH seizoen nog wel weer zangers/zangeressen zouden komen die minstens net zo goed zouden zijn als Ben Saunders (de winnaar van TVOH seizoen 1) is inmiddels overduidelijk beantwoord.

Via de Facebook pagina van Guy Barzily kwam ik op zijn MySpace pagina terecht.
Vervolgens heb ik zowat ademloos naar de "playlist" zitten luisteren die daar te vinden is. Blijkbaar staan deze songs op een album dat reeds uitgebracht is in 2008.
Helaas heb ik nog niet zo snel kunnen uitvinden of dit album ergens te koop is, maar.....ik verzeker je dat dit een album is dat je zogezegd blindelings zou kunnen kopen! Het album bevat liedjes die in principe geen enkele "pre-listening" beurt nodig hebben!

Het gebeurt niet vaak dat ik op MySpace nummers van "onbekende" artiesten/bands van het begin tot het einde beluister. Vaak hoor ik in de 1e aantal seconden al of iets "goed" is of niet en veelal wordt er op MySpace ook een hoop muziek "gepleurd" (om het maar even zo uit te drukken) waar nog héél erg veel aan moet gebeuren....en dan druk ik mezelf nog zachtjes uit.

Bij de muziek van Guy Barzily is dit laatste absoluut geenszins het geval!
Het nummer "Butterflies" roept bij mij namen op als Stevie Wonder, Billy Joel...en zelfs.....ja, zelfs de grote Michael Jackson, maar dan meer uit de periode eind jaren 70, vóór het "Thriller" tijdperk!
Als ik dan vervolgens naar het nummer "Trouble" luister...een briljant Soul nummer dat ook perfect op een album van wijlen Amy Winehouse had kunnen staan!
Het nummer "In your eyes"....een ballade die zo door Elton John gecomponeerd had kunnen zijn. Een heerlijk jazzy nummer, waarbij ik ook weer enigszins aan Billy Joel moet denken.
En als vervolgens het nummer "New Sound" uit mijn speakers knalt....denk ik bij mezelf.....deze Guy Barzily zou zelfs een betere "volwassen" versie van Bruno Mars kunnen zijn!
Pakkende melodieën, soul, R&B, jazzy nummers, die werkelijk perfect zijn uitgevoerd!

Neem nu een nummer als "Fascinating Samba"....wat is dit goed! Je hoort jazzy toonladders voorbij komen met "halve noten" die verschrikkelijk moeilijk zijn om die zuiver te zingen, maar Guy Brazily raakt loepzuiver iedere noot! Fans van de zangeres Sade zouden dit nummer waarschijnlijk heel goed kunnen waarderen, maar ook de naam "Norah Jones" komt in me op, maar toch ook wederom Stevie Wonder. Misschien klinkt het gek, maar....het nummer zou zich geweldig lenen voor een prachtig duet met onze eigenste Trijntje Oosterhuis! En dit uiteraard in een geweldige "Burt Bacharach" orkest achtige setting! Ja hoor, de muziek van Guy Barzily zou ook zeker, als het aan mij ligt, niet misstaan in de stal van het wereldwijd beroemde "Blue Note" label!

De prachtige uitvoering van het nummer "True Colours" (velen kennen dit in de uitvoering van Phil Collins, maar het origineel was natuurlijk van Cyndi Lauper), tijdens de TVOH auditie, is werkelijk slechts een fractie van hetgeen Guy Barzily op muzikaal vlak te bieden heeft!

Deze jongen straalt een ongelooflijke rust uit op het podium, deze zanger komt niet "gekunsteld" over, hij voert geen "act" op, geen overbodige "opsmuk", maar deze zanger is gewoon zichzelf, oprecht! Het is gewoon zoals het is! Een prachtige open heldere soulvolle stem met af en toe een rauw randje. Perfect gevoel voor timing, niet te snel willen, alles heel goed uitgebalanceerd, relaxt en bovenal recht uit het hart!

Het album dat op zijn MySpace pagina te beluisteren is verdient voor wat mij betreft zonder meer een re-release en zou, als het aan mij ligt, vanaf vandaag al in de winkels mogen liggen!

Beluister de playlist op de MySpace pagina van Guy Barzily en oordeel zelf....

Ik durf het bijna niet hardop te zeggen, omdat het misschien een beetje lullig overkomt bij de kandidaten die we nog gaan zien bij de afleveringen van het 2e seizoen van TVOH die nog komen gaan, maar.....volgens mij hebben we....een winnaar???

YouTube: Indrukwekkende auditie Guy Barzily - The Voice of Holland;

Happy 28th birthday Amy Winehouse

23 juli van dit jaar overleed Amy Winehouse...op 27 jarige leeftijd, waardoor zij werd bijschreven als "lid" van de "Club van 27" (The forever 27 club). De leden van deze club hebben gemeen dat ze allen beroemd popartiest waren die niet ouder werden dan 27, zoals Brian Jones (Rolling Stones), Jimi Hendrix, Janis Joplin, Jim Morrison (The Doors) en Kurt Cobain (Nirvana).

Vandaag, woensdag 14 september, zou Amy 28 jaar zijn geworden.

Sinds vandaag bestaat er ook een Amy Winehouse stichting, die in het leven is geroepen door haar familie. Het is de bedoeling dat de stichting jongeren gaat helpen die verslavingsproblemen hebben met bijvoorbeeld drugs en alcohol.

Hoewel Amy Winehouse bekend stond om haar alcohol- en drugsverslaving, hebben de eerste resultaten van de autopsie uitgewezen dat er geen illegale middelen in haar lichaam zijn gevonden. Waarschijnlijk is Amy overleden doordat zij plotseling probeerde af te kicken.

Naast dat op Amy's geboortedag een stichting in het leven is geroepen, is vandaag ook een single uitgebracht, getiteld "Body and soul". Het zou het laatste nummer zijn dat Amy voor haar dood heeft opgenomen, een duet met zanger Tony Bennett. Een groot deel van de opbrengst van dit nummer wordt gedoneerd aan de Amy Winehouse Foundation.

Het blijft triest om te zien dat Amy Winehouse enkele jaren terug nog een frisse gezonde jonge vrouw was die door de jaren heen langzaam maar zeker aftakelt en sterk vermagert door haar alcohol- en drugsmisbruik. Iemand die zoveel talent had, iemand die in haar beginjaren ijzersterk op het podium stond, er stónd echt iemand! De laatste maanden van haar leven was zij slechts een schim van de hierboven beschreven artieste. Haar laatste optreden was min of meer een "afgang"....een vrouw die enigszins verward op het podium stond, niet meer leek te weten wat ze aan het doen was en waar ze was.... Zo ontzettend triest om te zien!
En eigenlijk vind ik persoonlijk zelfs dat haar manager haar nooit meer in die toestand op het podium had mogen laten gaan!

Amy was echt zo ontzettend getalenteerd! Het is jammer dat ze dit zelf blijkbaar nooit zo heeft ingezien.

Happy 28th birthday Amy Winehouse! RIP