The Baseballs

Vorige week liet mijn broer de naam al vallen op een verjaardagsfeest: "The Baseballs". Ik had er eigenlijk nog niet van gehoord, maar....ruim een week verder heb ik hun cd "Strike" al talloze keren in de cd-speler afgespeeld.
De muziek van de groep past namelijk prima in mijn straatje: rockabilly met af en toe een knipoog naar Elvis en andere muziek uit de jaren 50, dus...ik ben hier zeerzeker wel voor te porren!

The Baseballs bestaat uit Sam (Sven Budja), Digger (Rüdiger Brans) en Basti (Sebastian Raetzel) en zij zijn afkomstig uit Berlijn, Duitsland.

Normaal gesproken brengen artiesten oudere nummers uit in een "nieuw jasje", maar....The Baseballs doen dat precies andersom. Nieuwere nummers, zoals "Umbrella" van Rihanna, "I Don’t Feel Like Dancin" van de Scissor sisters en "Hot N Cold" van Kate Perry brengen zij in de stijl van je jaren 50. Geweldig!! Ineens zou "The Look" van Roxette zomaar een prima nummer voor de jukebox kunnen zijn!

Als je goed luistert naar de cd, hoor je echter ook bepaalde "geleende" fragmenten uit andere nummers uit de jaren 50. Het "nieuwe" intro van "Angels" van Robbie Williams is overduidelijk afkomstig van "When" van de Kalin Twins uit 1959 en het intro van "Let's get loud", oorspronkelijk van Jennifer Lopez, is overduidelijk "geleend" van "Hit the road Jack" van Ray Charles uit 1961.
Zie YouTube filmpjes hieronder als voorbeeld;
THE BASEBALLS - ANGELS

KALIN TWINS - WHEN (1959)

THE BASEBALLS - LET'S GET LOUD

RAY CHARLES - HIT THE ROAD JACK (1961)

Of deze "geleende" stukken er met een knipoog in zijn gevoegd? Ik heb geen flauw idee. Of "The Baseballs" blijvertjes zijn? Ook daarover heb ik geen flauw idee.

De cd klinkt vrolijk en spreekt zowel oudere mensen als de jeugd aan. Dit is waarschijnlijk de reden waarom de groep al zo populair is in veel landen en hun populariteit steeds verder uitbreidt. Het album "Strike" heeft #1 gestaan in Finland, Zweden en in Zwitserland #2. Ook in Nederland zal het waarschijnlijk niet lang duren voor de groep hoge ogen gooit met hun album.

Ik hoorde ook al ergens een vergelijking met The Stray Cats, de groep die in de jaren 80 voor een Rockabilly/Rock&Roll revival zorgde, maar....ik weet niet of ik het daar helemaal mee eens kan zijn.
Natuurlijk brengen The Baseballs een soortgelijke muziekstijl, dus in die zin zijn er wel gelijkenissen, maar....ik ben persoonlijk een groot liefhebber van The Stray Cats en Brian Setzer en....ik ben toch van mening dat The Stray Cats/Brian Setzer veel meer een eigen identiteit hebben en een eigen (te) grote stempel op hun muziek drukken.
Van The Baseballs heb ik tot op heden alleen maar "covers" gehoord en het is mij niet bekend of ze ook eigen nummers kunnen schrijven en/of dat zij eigen materiaal spelen/zingen. Dat laatste is wèl van toepassing op The Stray Cats/Brian Setzer. Daarbij heb ik diep respect voor Brian Setzer als gitarist/muzikant. Ik denk niet dat er echt iemand met hem te vergelijken is. Brian Setzer kopieert ook niet klakkeloos de muziek uit de jaren 50, hij geeft er juist een hele eigen draai aan en gaat veel verder dan dat.

The Baseballs vind ik erg leuk om naar te luisteren en de volumeknop gaat hier heus wel een tandje hoger als de cd op staat, maar....ik betwijfel of The Baseballs een carrière kunnen opbouwen die vergelijkbaar is met die van The Stray Cats/Brian Setzer.
Het "nieuwe nummers" in een "oud jasje" stoppen is uiteindelijk toch een bepaald kunstje en....ik vraag me af in hoeverre mensen hierdoor ècht geboeid blijven.

Maar goed....de plaat klinkt lekker vrolijk (er zijn beslist beroerdere platen op de radio te horen vandaag de dag) en het is vandaag lente geworden, dus.....hoewel het misschien geen wereldschokkende cd is....mag hij van mij voorlopig op volle kracht voluit! "Strike" is dus voor wat mij betreft gewoon een leuke lekkere vrolijke "niks aan de hand" plaat. Ik vraag me af of er ook een vinyl versie van is, dat zou wel weer een leuke "gadget" zijn voor deze vinylverzamelaar.....;-)

Tracklist
1. Umbrella
2. Love In This Club
3. Hey There Delilah
4. Bleeding Love
5. Hot'n Cold
6. I Don't Feel Like Dancin'
7. Don't Cha
8. Let's Get Loud!
9. Angels
10. Crazy In Love
11. This Love
12. The Look

In liefdevolle herinnering: Ria Oldersma-Brieffies (23 februari 1957 - † 20 juli 2009)

Als kind was ik Dolly Dots fan. Dat betekende o.a. ook dat ik automatisch alle verjaardagen van alle Dots uit mijn hoofd wist.
Jaarlijks flitste op 23 februari altijd steevast in mijn hoofd voorbij: "Oh ja, Ria is jarig vandaag". Morgen is het weer 23 februari, maar...het zal de eerste 23 februari zijn die anders is dan voorgaande jaren, omdat Ria nooit meer haar verjaardag zal kunnen vieren. Dat is een vreemd gevoel.

In 2007 zag ik Ria voor het laatst in levende lijve tijdens het Dolly Dots reünie concert in Ahoy Rotterdam. Het moment van Ria samen met haar 2 kinderen op het podium aan het einde van het concert staat in mijn geheugen gegrift. Toen bekend werd dat zij terminaal ziek bleek te zijn, kon ik daar gewoon niet over uit. Ria, met altijd maar weer die stralende glimlach, eigenlijk de liefste van alle Dots, waarom juist zij? Op 20 juli 2009 overleed Ria aan de gevolgen van kanker.

Hoewel ik Ria niet persoonlijk kende, is zij nog veel in mijn gedachten. Het doet pijn dat ze er niet meer is. Stilletjes hoop ik dat er daadwerkelijk een hemel bestaat en dat we Ria wellicht in het hiernamaals weer ooit zullen terug zien.

Morgen zou Ria 53 jaar geworden zijn. Net als afgelopen jaren op 23 februari zullen mijn gedachten bij haar zijn, maar morgen is anders dan voorheen, want morgen zal ik met pijn in het hart beseffen dat Ria er niet meer is, maar tegelijker tijd denk ik ook met veel warmte aan de herinneringen aan haar.

Met name haar man en kinderen wens ik voor morgen ongelooflijk veel sterkte toe.

Zo vader, zo dochter

Zo eind jaren 80, begin jaren 90, kwam de muziekstroming "grunge" op en werd erg populair. De populairste bands die deze grungestroming vertegenwoordigden waren o.a. Pearl Jam (Met o.a. zanger Eddie Vedder. We hebben hun debuut album "Ten" ooit gekocht, met o.a. hun grote hit "Alive". Heel goed album, maar na deze cd hebben we de band niet meer zo erg gevolgd eigenlijk, om eerlijk te zijn), Soundgarden (Met o.a. zanger Chris Cornell. Ik draai hun album "Superunknown" nog wel eens, met o.a. de hit "Black hole sun", meesterlijke cd!), Alice in Chains en....Nirvana!

Nirvana....was anders dan anders. Nirvana viel op. Hun geluid onderscheidde zich van andere bands in die tijd. Hun muziek knalde bijna letterlijk de radio uit. Toen hun nummer "Smells like teen spirit" in 1991 voor het eerst op radio en televisie te horen was, kreeg je onmiddellijk het gevoel van "Wat is diiiiit???"
Het had een energie dat niet onmiddellijk te plaatsen was, maar die mateloos boeide. De muziek was indringend, vol emotie, vol agressie maar tegelijkertijd melodieus, een enorme uitbarsting op muzikaal gebied.

Ook ik kocht destijds het album "Nevermind", waar "Smells like teen spirit" op staat. (die met de onder water zwemmende baby op de voorkant van het blauwkleurige hoesje) Het is typisch zo'n cd die je af en toe een keer flink uit je speakers moet laten knallen, wanneer je in "zo'n bui" bent....

Nirvana had een charismatische zanger: Kurt Cobain. (Nirvana drummer Dave Grohl, werd later overigens de voorman/zanger van de band Foo Fighters)
Kurt Cobain was, net als zijn muziek, een bijna indringende persoonlijkheid, onderscheidde zich van de rest. Een bijna "eenzaam" teruggetrokken depressieve persoonlijkheid, maar in zijn muziek schreeuwde hij al zijn emoties en woede eruit, als het ware. Kurt Cobain was overduidelijk iemand met drugsproblemen. Hij was o.a. verslaafd aan heroïne en antri depressiva.

Hoe populairder Nirvana werd, hoe meer Kurt Cobain zijn eigen populariteit leek te haten! Hoe meer platen Nirvana verkocht, des te meer leek Kurt Cobain zich terug te trekken. Iemand die zo in zichzelf gekeerd was, reeds identiteitsproblemen had en niet kon omgaan met het feit dat hij een "publiek persoon" geworden was. Kurt Cobain werd steeds depressiever.

In de videoclip van "Come as you are" houdt Kurt Cobain een pistool tegen zijn hoofd, al zingend "And I don't have a gun". Veel mensen vonden het "briljant gespeelde waanzin", maar.....achteraf gezien, was die waanzin helemaal niet "gespeeld", maar bleek het de bittere waarheid.

Op 4 maart 1992 werd Kurt Cobain al reeds in bewusteloze toestand aangetroffen, nadat hij een overdosis van maarliefst 50 Rohypnol tabletten had ingenomen, weggespoeld met champagne. Achteraf gezien was dit zijn eerste zelfmoordpoging.

Zoals bij de meeste mensen die zelfmoordpogingen hebben genomen, volgen er daarna meestal meerdere pogingen. Ook Kurt Cobain viel onder deze categorie mensen. Zijn 2e zelfmoordpoging had "succes"....want op 8 april 1994 werd het levenloze lichaam van Kurt Cobain aangetroffen in zijn tuinhuis in Seattle. Kurt Cobain had zichzelf met een hagelgeweer van het leven beroofd. (Hoewel Cobain officieel zelfmoord heeft gepleegd, zijn er overigens tot op de dag van vandaag mensen die geloven dat Cobain werd vermoord)

En dan....eigenlijk het meest trieste van het hele gebeuren....dan blijft er o.a. een klein meisje van ongeveer anderhalf jaar achter; Frances Bean (18-08-1992) (dus ook nog tegelijkertijd met mij jarig), de dochter van Kurt Cobain en zangeres Courtney Love. Een kleine peuter die waarschijnlijk nog te klein was om zich nu zoveel jaren later haar vader nog bewust te kunnen herinneren. Waarschijnlijk "kent" ze haar vader alleen van verhalen, van video- en fotomateriaal en van zijn muziek die hij heeft achtergelaten.

Kleine meisjes worden echter groot....
Inmiddels is Frances Bean een jonge vrouw van 17 jaar.
En warempel.....ze heeft de ogen van haar vader! Kurt Cobain leeft dus toch een beetje voort. Niet alleen in uiterlijke kenmerken in zijn enige geboren dochter, maar....ook Frances Bean gaat het muzikale pad op.
Frances Bean gaat een bijdrage leveren aan een nummer van het Amerikaanse duo Evelyn Evelyn. Het nummer is getiteld 'My Space' en komt te staan op het debuutalbum van Evelyn Evelyn. Verwacht wordt dat de plaat in maart uitkomt.

Zo vader, zo dochter dus...... Alleen dan hopelijk slechts op muzikaal gebied.

Elvis Presley 75 jaar!!! Happy Birthday Elvis!!!

Het is vandaag 8 januari 2010 en dat betekent dat Elvis Presley vandaag 75 jaar geworden zou zijn!!!

Happy 75th birthday, long live the one and only King of Rock&Roll!!!

(dood ben je namelijk pas echt als iedereen je vergeten is en Elvis is nog láng niet vergeten!)

Trijntje Oosterhuis vertolkt nalatenschap Michael Jackson

25 juni 2009 zal de geschiedenisboeken in gaan als dè datum dat 1 van de grootste entertainers ooit overleed; Michael Jackson.
Het is nog amper een half jaar geleden, maar wat hééft MJ postuum een aandacht gekregen en dan met name op commercieel gebied (de 1 zijn dood....); Michael Jackson danswedstrijden voor tv (en tv omroepen die onderling vechten om wie welke rechten krijgt), Michael Jackson cd's en dvd's werden in grote getalen verkocht (ze waren oorspronkelijk zelfs niet aan te slépen door de fabrieken/platenmaatschappijen) etc. Het zal vast niet lang duren voor we straks naar "Michael Jackson The Musical" kunnen kijken?????

Toch wordt er tussen alle commerciële "troep" ook af en toe iets moois uitgebracht. Onlangs verscheen namelijk de cd "Never can say goodbye" van onze eigen Trijntje Oosterhuis (i.s.m. gitarist Leonardo Amuedo).

De cd bevat opnames die oorspronkelijk voor privé gebruik bedoeld waren, maar uiteindelijk is hier dan toch een officiële cd-release voor de verkoop.
De cd bevat met name nummers van Michael Jackson uit de wat "vroegere" periode (Jackson 5/Motown) van MJ, maar ook een enkel nummer van MJ's latere tijd.
Wat ik persoonlijk wel mooi vind (sterker nog....iets dat ik eigenlijk gewoon heel erg waardeer) is dat Trijntje de nummers absoluut in hun waarde heeft gelaten, dus de nummers zijn niet extreem aangepast naar een compleet ander arrangement of zoiets dergelijks, dus....de oorspronkelijke composities zijn gelukkig gebleven zoals ze oorspronkelijk waren bedoeld, maar uiteindelijk heeft Trijntje Oosterhuis tegelijkertijd toch haar eigen draai aan de nummers gegeven. Godzijdank is Trijntje niet op het idee gekomen om MJ te gaan "immiteren". Dat zou ik echt vreselijk gevonden hebben.

Iemand die mij ooit zangles gaf (ik zal de naam van de docente niet noemen, ik heb ook maar betrekkelijk kort les van deze docente gekregen, ben daar uiteindelijk zelf weggegaan) durfde te beweren dat Trijntje Oosterhuis eigenlijk op een totaal "verkeerde manier zong". Die opmerking irriteerde me eigenlijk altijd een beetje. Trijntje Oosterhuis op een verkeerde manier zingen?
Dat je zoiets missschien (sorry als ik mensen voor het hoofd stoot) van een Mariah Carey zou zeggen.....o.k. Dat heb ik altijd vréselijk gevonden. Die irritante hoge piepgeluiden in werkelijk èlk nummer dat ze zingt. Mijn maag krijgt altijd hele vreemde nare draaineigingen als ik Mariah's vertolking hoor van Michael Jackson's I'll be there of "Open Arms" van de Amerikaanse rockband Journey.
Mariah's optreden tijdens de rouwplechtigheid van Michael Jackson had wat mij betreft ook absoluut achterwege mogen blijven. (gelukkig gaf Mariah achteraf ook zelf toe dat ze niet geheel "zuiver" had gezongen tijdens de rouwplechtigheid van MJ.....)

Het verschil tussen Trijntje en Mariah? Trijntje Oosterhuis heeft een "muzikantenhart". Dat is iets dat Mariah Carey NOOIT zal begrijpen of hebben, want Mariah Carey is altijd alleen maar met zichzelf en haar eigen ego bezig en hoe ze overkomt, of ze wel de juiste jurk aan heeft en "wat mensen van haar vonden" enzovoort, maar NOOIT zal het bij Mariah gaan om waar het daadwerkelijk om draait, namelijk MUZIEK! Trijntje verstaat de kunst om dicht bij de muziek èn om dicht bij zichzelf te blijven. Bij Mariah is dat juist precies andersom.
Waar Trijntje de gevoelige snaar en het hart van de muziek raakt, wekt Mariah (bij mij althans) heel veel irritatie op en weet ze de meest prachtige muziek zelfs zó te "verkrachten" dat ik letterlijk in staat ben de tv- en/of radio-zender uit of om te zetten als ze erop is en gaan die "gevoelige snaren" bij mij juist recht overeind staan. Vréselijk!!

Je kunt ellenlange discussies houden over wanneer iemand een goede zanger(es) is. Is dat wanneer iemand de zangtechnieken perfect beheerst of is dat wanneer iemand in staat is om de juiste emotie over te brengen bij het vertolken van een liedje?
Ik vergelijk het altijd maar met een straatmuzikant die misschien slechts 3 akkoorden kan spelen, maar die misschien beter in staat is om mensen met een liedje te raken dan iemand die bij wijze van spreken 100 jaar conservatorium genoten heeft en alle theorieën en technieken van a tot z kent, maar....dat wil niet altijd zeggen dat iemand ook daadwerkelijk emotie kan over brengen en dat is toch eigenlijk misschien wel de belangrijkste factor binnen de muziek.

En emotie...dat is iets dat Trijntje zéker weet over te brengen!
Van meet af aan heb ik een brok in mijn keel als ik Trijntje "Music & me" hoor vertolken. Het is een nummer van toen Michael Jackson nog klein was en dat is eigenlijk iets dat ik sowieso heel erg prettig aan deze cd vind, namelijk dat er ook voor veel nummers is gekozen uit het vroegere repertoire van Michael Jackson, dus zeg maar uit de Motown/Jackson 5 periode.
Die brok in de keel geldt trouwens ook voor "One day in your life", ook uit MJ's vroegere periode en altijd 1 van mijn meest favoriete en dierbare MJ nummers geweest.

Een zeer interessante keuze vind ik ook "Baby be mine" (oorspronkelijk van het Thriller album van MJ). Het is een nummer dat je eigenlijk nooit zoveel gedraaid hoort worden en een nummer dat ook nooit zoveel gecoverd is geweest door artiesten, terwijl het nummer een ontzettend lekkere "groove" heeft en in die zin eigenlijk ook weer heel goed bij Trijntje Oosterhuis past. (het nummer blijft ook meteen de hele dag in mijn hoofd hangen als ik de cd gedraaid heb en ik betrap mezelf er op dat ik iedere keer fragmenten uit het nummer aan het zingen ben...)

Dance klassiekers als "Don't stop till you get enough" en "Working day & night" zijn in hun puurste vorm opgenomen met fantastische backing vocal koortjes en klinken daardoor ook eerlijk en briljant! Ik moest bij dit soort up tempo nummers eigenlijk ook weer een beetje denken aan Trijntje Oosterhuis uit de "Total Touch" periode. Het up tempo soul en funky achtige materiaal van MJ past heel erg goed bij Trijntje (stilletjes hoop ik daarom nog steeds dat, na alle "jazz" en "Burt Bacharach" muziek die Trijntje de laatste jaren heeft uitgebracht, ze toch weer eens een lekkere soul/funky achtige cd zal maken, maar dan uiteraard wel met eigen materiaal).

Bij "I want you back" flitsen er allerlei beelden door mijn hoofd. Ik heb de eer gehad om Michael Jackson ooit 2 keer "live" te mogen aanschouwen tijdens concerten hier in Nederland. Tijdens die concerten had MJ altijd steevast een soort van "Jackson 5" blok ingebouwd met o.a. "I want you back". Die "nostalgie" blokken maakten altijd veel positieve respons los bij het publiek en de nummers "van toen" werden altijd met luid gejuich ontvangen. Dit "nostalgie" blok zou ook hebben plaatsgevonden als de concerten van MJ waren doorgegaan in Londen, als hij was blijven leven, getuige de repetitie beelden tijdens de film "This is it" (waar ik samen met mijn zoon heen ben geweest) (er zaten trouwens sowieso opvallend veel kinderen in de bioscoopzaal, die nog láng niet geboren waren in de jaren toen MJ het meest populair was). Tegenwoordig is er qua decor en techniek veel meer mogelijk dan pakweg 20 jaar geleden, dus....tijdens de repetitie zag je op de achtergrond digitale beelden verschijnen van de Jackson 5, met de vrolijke oranje jaren 70 kleuren en zelfs het originele Jackson 5 logo (iets dat opmerkelijk is, want....sinds het vertrek van Michael Jackson en de Jackson broertjes bij Motown, toen zij naar een andere platenmaatschappij gingen, mocht dit originele logo eigenlijk niet meer gebruikt worden door MJ of de broertjes, omdat dit "eigendom" van Motown is) (Vandaar dat "Jackson 5" destijds ook veranderd werd in "The Jacksons", omdat ook de naam Jackson 5 eigendom van Motown was).
In ieder geval vond ik de combinatie van MJ die "Jackson 5" nummers zong, met de digitale Jackson 5 beelden, tegelijkertijd beseffend dat MJ niet meer onder ons is toch best wel een "brok in de keel" moment, terwijl "I want you back" toch een redelijk vrolijk nummer is.

"Gone too soon", prachtige tekst, ooit door MJ zelf gezongen, maar wie had gedacht dat de tekst zo vroeg op hem persoonlijk van toepassing zou zijn? Ook daar brengt Trijntje Oosterhuis een groot kippenvel moment.

Het mooie en sterke punt van Trijntje is dat ze de nummers precies goed weet te doseren. Geen enkel moment tijdens het beluisteren van de cd dat je denkt "ai"....of..."het is het net niet"....of..."daar is het net te veel", of "te overdreven" of "te gemaakt" of zoiets dergelijks. Alles is precies goed!
De nummers en zeer sterke composities van MJ blijven overeind in al die eenvoud die deze cd heeft, maar toch blijft ook Trijntje tegelijkertijd heel dicht bij zichzelf waardoor ook zij haar eigen identiteit behoudt en dat is heel mooi om te horen.
De opnames werden niet gemaakt in 1 of andere peperdure studio, maar afgelopen herfst in het tuinhuisje achter het huis van Trijntje zelf. Geen producer die eraan te pas is geweest. Geen overgeproduceerde cd dus, maar alleen Trijntje, een gitarist, af en toe enkele "hand claps", wat koortjes, een saxofoon van Candy Dulfer er tussendoor en dat was het. Het resultaat blijft daardoor wel heel puur, eerlijk en authentiek. Misschien dat de nummers/composities daardoor juist wel nóg sterker en krachtiger overkomen dan wanneer er allerlei toeters en bellen bij zouden zijn gehaald.
Het bewijst ook wat voor een begenadigd componist Michael Jackson was, want hij heeft zijn nummers zó enorm tot in de puntjes uitgewerkt, dat de nummers dus ook zeer sterk overeind blijven bij een slechts minimale bezetting en uitvoering.

Ik vind het trouwens heerlijk om weer eens een cd in de cd-speler te hebben met hele "pure" eenvoudige muziek, zonder een muur van een enorme "herrie" aan geluid. Misschien is dat de leeftijd? (ahum....) Geen idee, maar eigenlijk heb ik altijd van muziek gehouden in de meest oorspronkelijke vorm. Misschien dat ik daarom ook graag naar de hele oude Rock&Roll en Rockabilly luister, omdat dit veelal opgenomen is in een tijd dat er qua opname apparatuur nog heel weinig kon, in vergelijking tot nu. De opnames moesten vaak in 1 keer worden opgenomen (terwijl je nu in een opnamestudio moeiteloos talloze keren kunt inprikken in elk willekeurig moment van een opname als iets niet helemaal klinkt zoals je wilt), waardoor er natuurlijk ook wel eens kleine foutjes en oneffenheden inslopen, maar.....wel met het meest eerlijke resultaat op die manier. Aan digitale "randapparatuur" of geluidseffecten hoefde je in de fifties nog helemáál niet te denken, dus ook het gitaargeluid werd destijds in de aller puurste vorm opgenomen.

Michael Jackson trad op vanaf zéér jeugdige leeftijd (hij moet minstens een kleuter zijn geweest toen hij al optrad voor publiek). Dat betekent ook dat hij door de jaren heen veel ontwikkelingen heeft meegemaakt op "technisch" gebied tijdens optredens. Er is in de loop der jaren natuurlijk steeds meer uitgevonden op het gebied van bijvoorbeeld geluidsapparatuur enzovoort. Michael was gewend om op de ouderwetse manier met een geluidsmonitor op het podium op te treden en....kon eigenlijk niet zo erg goed wennen aan het "in ear systeem" van tegenwoordig (getuige de "This is it" film).
Het betekent wel dat MJ het vak in al zijn puurheid en oorspronkelijkheid heeft aangeleerd en ook op de ouderwetse manier liedjes heeft leren schrijven, waardoor er ijzersterke composities over zijn gebleven voor het nageslacht. Dat is nu ook duidelijk hoorbaar op de cd van Trijntje.

Normaal gesproken zou ik persoonlijk een hele rare nasmaak hebben wanneer artiesten nu een "Michael Jackson tribute" zouden uitbrengen.
Ik ben zelf van kleins af aan met de muziek van MJ opgegroeid, was lid van zijn fanclub, kocht zijn platen, verzamelde de MJ kauwgomplaatjes die je begin jaren 80 bij de sigarenboer kon kopen, ging naar fanclubdagen, bezocht 2 van zijn concerten (overigens heb ik Trijntje Oosterhuis ook tot 2 keer toe live gezien tijdens een concert in Vredenburg en Tivoli, beiden te Utrecht), ging naar zijn film "Moonwalker" toen die uitkwam in de bioscoop en ook de laatste jaren (ook toen MJ minder goed in het nieuws kwam) ben ik zijn muziek blijven kopen en beluisteren. Ik heb dus best wel veel MJ, als je het zo mag stellen.
Sinds de dood van MJ zie ik met argusogen toe hoe sommige mensen min of meer "profiteren" van MJ's dood qua financieel.
Met argusogen zie en hoor ik bepaalde mensen verkondigen dat ze "MJ altijd geweldig hebben gevonden", terwijl ze ook niet thuis waren toen MJ minder positief in het nieuws was. Dus....ook "tribute cd's" bekijk ik toch enigszins met enige "argwaan".

Die "argwaan" heb ik eigenlijk niet bij de cd van Trijntje Oosterhuis. Op 1 of andere manier komt deze cd toch heel "oprecht" over en daarom "mag" deze cd van mij (ik heb hem niet voor niets aangeschaft...zouden jullie ook moeten doen!).

Tracklist:
1. Never Can Say Goodbye
2. Baby Be Mine
3. Music & Me
4. Lady In My Life
5. I Want You Back
6. One Day In Your Life
7. I Just Can’t Stop Loving You
8. Don’t Stop Till You Get Enough/Working Day & Night/Wanna Be Starting Something
9. Can’t Help It
10. Rock With You
11. Human Nature
12. Gone Too Soon
13. I’ll Be there
14. You Were There (tribute to Sammy Davis Jr.)

Zing, vecht, huil..... In Memoriam: Ramses Shaffy (29 augustus 1933 - † 1 december 2009)

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder is een single uit 1971 (uit mijn geboortejaar dus) van de Nederlandse zanger Ramses Shaffy. Het is één van zijn bekendste en meest geliefde nummers. Andere bekende liedjes (eveneens uit de jaren 70) waren bijvoorbeeld Sammy, We zullen doorgaan (ooit gecoverd door komiek André van Duin) en Pastorale.

Gisteren (1 december 2009) overleed hij aan de gevolgen van slokdarmkanker op 76-jarige leeftijd. Vaarwel Ramses!

Remember Mariska Veres (Shocking Blue) (01-10-1947 - † 02-12-2006)

Vandaag is het precies 3 jaar geleden dat Mariska Veres, zangeres van de legendarische Nederlandse groep Shocking Blue op slechts 59-jarige leeftijd overleed aan de gevolgen van kanker (De ziekte werd slechts drie weken voor haar heengaan bij de Haagse zangeres ontdekt).
Shocking Blue was met name bekend in de jaren 70. In januari 1970 bereikte de band als eerste Nederlandse act met "Venus" de eerste plaats van de Amerikaanse Billboard Top 100. Het nummer "Venus" zou later nog door vele acts gecoverd worden, ook door artiesten in het buitenland, zoals Bananarama en Stars on 45.
Andere bekende nummers van Shocking Blue waren o.a.; Mighty Joe, Never marry a railroad man, Shocking you, Blossom lady etc.
In latere jaren trad zij nog regelmatig op met nieuwe versies van Shocking Blue, steevast echter zonder geestelijk vader Robbie van Leeuwen. Veres zong nog steeds met passie.
Met de dood van Mariska Veres is een icoon uit de Nederlandse popmuziek verloren gegaan. Haar stem zal echter nog in lengte van dagen gehoord blijven worden (o.a. in onze jukebox, waarin "Venus" een prominente plek heeft gekregen).