De populariteit van Adèle

Via Twitter werd me gevraagd of ik wat vragen wilde beantwoorden omtrent de populariteit rondom de Britse zangeres Adèle. De website waar het voor bestemd was, bleek echter al zoveel antwoorden te hebben van diverse mensen, dat helaas niet alle antwoorden verwerkt konden worden..... Mooi is dat!
Maarrrrrr, gelukkig heb ik nog altijd mijn Muziekfanaat.blogspot.com, dus....misschien is het toch wel leuk om mijn gedachten en mening rondom de populariteit van Adèle eens op mijn blog te "deponeren" ;-)

Er werd me o.a. gevraagd waar of ik denk dat het succes van Adèle vandaan komt.
Komt het door haar muziek, sympathie, uiterlijk, stem, is ze een rolmodel etc.
Het zijn leuke vragen om over na te denken, maar volgens mij is er, om te beginnen, eigenlijk al nooit echt een "pasklaar" antwoord op de vraag "Waarom is iemand populair?"
Waarom worden bepaalde mensen "publieksfavorieten"? Zulke dingen kun je volgens mij nooit echt "aansturen" of "pushen". Meestal ontstaan die dingen "spontaan"....maar hoe en waarom? Ik zou het je echt niet durven zeggen.

Enige tijd geleden heb ik inderdaad een blog geschreven over Adèle’s laatste album “21”.
Bij sommige artiesten, zoals Adèle, voel je onmiddellijk aan: "Dit wordt een “grote” ". Ik durf het zelfs bijna aan om te zeggen dat over ruim 20 á 30 jaar Adèle nog steeds een icoon zal zijn in de popmuziek. Net als dat bijvoorbeeld Michael Jackson, Elvis Presley, Madonna…of…een Whitney Houston dit vandaag de dag nog steeds zijn.
Als je het heel zwart-wit bekijkt, is Adèle niet bepaald het “prototype” van een “idool”, waar tieners bijvoorbeeld een poster van boven hun bed zouden hangen, zou je denken…. Echter gezien de populariteit van Adèle, maakt het dus blijkbaar niets uit of iemand blank, zwart, groen, geel, paars, dik, dun, lang of klein is…

Wat maakt Adèle dan zo speciaal en zo populair?

Het is in ieder geval een feit dat wanneer Adèle staat te zingen op het podium, je als het ware een speld kan horen vallen. Wanneer zij optreedt gebeurt er “iets” bij het publiek dat niet in woorden uit te leggen valt. Er is maar een handje vol artiesten dat het voor elkaar krijgt om een zaal daadwerkelijk “stil” te krijgen en Adèle is daar 1 van. Ze heeft iets ontwapenends, iets puurs.

Wat mensen, denk ik, ook aanspreekt is haar directheid, nuchterheid en oprechtheid. Geen fratsen of flauwekul.
Adèle is gewoon “zichzelf”, ook op het podium, tot het typische Engelse “truttige” aan toe. Een beetje “the-girl-next-door”, iemand met wie je een gezellig avondje mee zou kunnen hebben in een kroeg of zo, dat straalt ze uit.
Mensen zien haar daardoor misschien soms zelfs een beetje als “familie” of een "goede vriendin" of iets dergelijks, denk ik.

Ze is een gezellige babbelkous en maakt grapjes en daarmee maakt ze zichzelf (niet negatief bedoeld) tot een hele grote “pleaser” naar haar publiek toe. Mensen voelen zich op hun gemak, mensen lachen om haar humor, een concert van Adèle is een gezellige avond, zonder al te veel protserigheid of moeilijk gedoe.
Met haar gezellige babbels en grapjes lijkt zelfs de immens grote Royal Albert Hall ineens een kleine gezellige kroeg, omdat Adèle hiermee de afstand tussen een “artiest” en het publiek ineens vele malen kleiner maakt, lijkt het wel.

Echter….met een gezellige babbel alleen kom je er natuurlijk niet.
Zoals ik al zei, wanneer Adèle begint te zingen, kun je zowat een speld horen vallen in de zaal. Er zijn betrekkelijk weinig artiesten die dit weten te bewerkstelligen.
Adèle heeft een stem als een klok!
Wanneer de mogelijkheid zich toelaat in een tv-show bijvoorbeeld, zal ze ook altijd “live” zingen en praktisch nooit play-backen! Zelfs wanneer zij alleen door slechts een piano begeleid wordt, deinst ze er niet voor terug om “live” te zingen.

Hierdoor toont zij het lef om zich kwetsbaar op te stellen, hetgeen haar oprecht en transparant maakt. Dat laatste geldt ook voor het feit dat zij zich er niet voor schaamt dat ze nu eenmaal een pondje meer in huis heeft dan de gemiddelde graatmagere popster. Misschien dat ze in die zin een soort van “rolmodel” is voor sommige mensen, dat je jezelf niet hoeft te verstoppen als je niet voldoet aan een bepaald “verwachtingspatroon” dat de meeste mensen wellicht hebben. Adèle staat voor “What you see is what you get”. Er is geen “dubbele bodem” bij haar en dat voelen mensen aan.

Maar wat het plaatje “compleet” maakt, is natuurlijk toch wel haar muziek. Als je haar muziek een poosje niet gehoord hebt (iets dat bijna onmogelijk is, want Adèle wordt nu eenmaal veel gedraaid) en je hoort haar muziek ineens onverwacht door de speakers van een bepaalde elektronicawinkel, dan word je bijna letterlijk omver geblazen en dan moet je toch wel constateren dat Adèle momenteel 1 van de mooiste stemmen heeft in de huidige popmuziek van vandaag de dag.
Haar muziek heeft vaak iets melancholisch en het speelt in op je gevoel, of je nu wilt of niet. Opvallend is ook dat Adèle door zowel jongere als oudere generaties op handen wordt gedragen.

Als je, in de huidige tijd waar mensen steeds meer muziek “downloaden”, vandaag de dag meer dan 13 miljoen mensen over de hele wereld zover weet te krijgen dat ze daadwerkelijk jouw album gaan kopen, dan heb je toch echt wel het “verschil” gemaakt.
Adèle ontving in 1 avond evenveel Grammy’s als Whitney Houston in haar hele muzikale carrière…6 stuks maarliefst!
In 1985 zag ik Whitney Houston ooit haar debuut maken op de Nederlandse televisie. Ze kwam bescheiden over, enigszins schuchter, maar zodra Whitney begon te zingen, was iedereen muisstil. Ook zij had die puurheid die we nu bij Adèle zien (al is Adèle misschien iets minder bescheiden en iets meer extravert). Daarom was, na enkele maanden stilte, een operatie etcetera, de terugkeer van Adèle misschien nog wel de allermooiste Whitney tribute van de Grammy avond!

Er ging even een bericht rond in de media dat Adèle de komende 5 jaar “rust” zou willen nemen. Dat ze niet continu in die “luchtbel” van het “beroemd zijn” wil leven….
Inmiddels spreekt Adèle deze berichten tegen en zegt zij dat mensen haar verkeerd begrepen hebben.
Op haar blog lacht de 23-jarige zangeres om die zogenaamde break. Nadat ze haar grote verwondering uitspreekt over haar triomf bij de Grammy Awards, schrijft ze: "Ik ben nu een paar dagen vrij, dan zijn er de Brit Awards en dan ga ik terug de studio in. Vijf jaar? Eerder vijf dagen!"

Oefff....gelukkig maar! Een "pauze" van 5 jaar zou ook wel erg lang zijn denk ik en tevens voor velen een teleurstelling.
Aan de andere kant….als Adèle zo af en toe een kleine "break" tussendoor zou houden, om zodoende niet continu "geleefd" te worden, dan zou dat misschien wel een vorm van “zelfbehoud” zijn voor Adèle. Want laten we wel zijn…..laten we alsjeblieft hopen dat Adèle NOOIT aan de "stress" van het "wereldberoemd zijn" ten onder gaat, dat ze de "druk" de baas zal blijven en dat ze NOOIT van haar leven in dezelfde valkuil terecht zal komen als Whitney Houston of Amy Winehouse.
Als er ooit een dag zou komen dat de goedlachse Adèle het grapjes maken verleerd is, dan weten we dat er iets goed "mis" is. Ik hoop van ganser harte dat het nooit zover komt!

Ik hoop dat we nog zeker minstens 40 jaar van een kerngezonde, vrolijke, spontane….al is het tegen die tijd een misschien wat “oudere”…. Adèle kunnen genieten!

YouTube: Adèle - Rolling in the Deep - 2012 Grammy Performance;

Losing the greatest voice of all: Whitney Houston 09/08/1963 - 11/02/2012

In memoriam

Whitney Houston

* 9 Augustus 1963 - † 11 Februari 2012

I believe the children are our future

Teach them well and let them lead the way

Show them all the beauty they possess inside

Give them a sense of pride to make it easier

Let the children's laughter remind us how we used to be

Bovenstaande tekst is een fragment uit het nummer 'The greatest love of all". Het is 1 van de mooiste stukken tekst in een popnummer, heb ik persoonlijk altijd gevonden. Het nummer werd geschreven door Michael Masser en Linda Creed. In 1977 werd het nummer voor het eerst op de plaat gezet door zanger George Benson. In 1985/1986 werd het nummer opnieuw uitgebracht, echter dit keer met de Amerikaanse zangeres Whitney Houston (dochter van zangeres Cissy Houston, achtergrondzangeres van o.a. Elvis Presley en Aretha Franklin. Zangeres Dionne Warwick is een tante van Whitney) als vertolkster en het werd een internationale grote hit!

In 1985 hoorde ik voor het eerst van Whitney Houston, toen zij in een televisieshow van Liesbeth List een duet zong met Liesbeth "The Far Side of the hill", waarin Liesbeth List het Nederlandstalige gedeelte zong en Whitney uiteraard het Engelstalige gedeelte. Ook zong zij "The greatest love of all" in de show. (zie YouTube filmpjes onderaan!)
Whitney Houston was in die periode nog min of meer een "debuterende" zangeres, enigszins verlegen/schuchter/bescheiden kwam ze over. Het was echt het prille begin van de carrière van Whitney in een tijd dat eigenlijk bijna nog niemand kon vermoeden dat ze niet lang daarna zou uitgroeien tot een enorme wereldster. Het optreden bij Liesbeth List was dus het eerste dat ik ooit zag en hoorde van Whitney en ik was enorm onder de indruk van haar stem. Als je het mij persoonlijk vraagt, was dit optreden eigenlijk ook.....als je het vergelijkt met de laatste jaren van haar carrière, 1 van de absolute hoogtepunten!

Het was midden jaren 80 en ik was een tiener die alle popmuziek in die tijd zowat letterlijk opvrat!
Zo kocht ik ook de 1e 2 albums van Whitney Houston, die ik bijna letterlijk grijs heb gedraaid! Ik was enorm onder de indruk van haar stembereik. En...zoals heel veel meisjes van mijn leeftijd toentertijd, heb ook ik misschien wel héééél stiekem met mijn haarborstel voor de spiegel gefantaseerd dat ik als Whitney Houston voor een volle zaal met mensen stond op te treden, uiteraard met de muziek van Whitney keihard door de speakers. Tja....mooie herinneringen....
Ik vond ook niet altijd alles mooi....het nummer "I'm every woman" hoor ik toch liever gezongen worden door Chaka Khan (de oorspronkelijke versie), maar over het algemeen heeft Whitney hele mooie muziek voortgebracht.

Een aantal jaren later werd er een zangeres aan het grote publiek gepresenteerd als de "nieuwe Whitney Houston"....de nu inmiddels wereldberoemde Mariah Carey.
Tja, wat zal ik er eens van zeggen... Bekenden van mij weten dat ik persoonlijk niet zo'n hele grote Mariah Carey fan ben. Maar buiten dat vind ik dat haar stem absoluut niet te vergelijken valt met die van Whitney Houston. Ik vond altijd dat Whitney Houston een veel warmere en soulvollere klank in haar stem had en dat Whitney Houston altijd Godzijdank niet zoveel "versiersels" in haar zang toepaste als dat Mariah Carey dit altijd doet.
Van Whitney Houston heb ik als tiener al muziek gekocht. Van Mariah Carey...???.....heb ik helemaal niets in mijn muziekcollectie! Dus....misschien zegt dit voldoende? (Als anderen wèl van Mariah Carey houden is dit overigens prima hoor.....alleen, mijn smaak is het dus niet, sorry!)

En toen...ontmoette Whitney Houston haar inmiddels ex-man Bobby Brown. En toen....raakte Whitney Houston aan de drugs.....en toen.....ging het helaas bergafwaarts met zowel haar carrière als haar persoonlijke leven. Whitney Houston heeft diverse malen getracht om af te kicken...maar volgens mij is haar drugs- en drankverslaving nooit echt opgelost.
Whitney Houston heeft geprobeerd een "come back" te maken in de muziek, maar....hoe triest was het om aan te horen hoe zeer de drugs haar prachtige stem van weleer hadden aangetast. Heel erg pijnlijk!

Wat is dat toch met wereldsterren die de hele wereld aan hun voeten lijken te hebben en dan toch op een gegeven moment "ten onder gaan"? (Ook Amy Winehouse is daar nog een vrij recent voorbeeld van)

Het ging dus al een poosje niet zo erg goed met Whitney Houston.
Vanmorgen was op Twitter het eerste nieuws dat ik las "RIPWhitney". Het bleek niet om een flauwe "grap" te gaan, zoals je de laatste tijd wel meer "RIP" berichten leest over artiesten, terwijl er niets aan de hand blijkt te zijn.
Nee...dit keer was het helaas bittere waarheid. Gisterenavond Nederlandse tijd is Whitney Houston dood aangetroffen in een hotelkamer in Los Angeles, waarschijnlijk verdronken in haar badkuip. Reanimatie mocht helaas niet meer baten.....

Een avond daarvoor had ze nog opgetreden op een pre-party van de Grammy Awards, een duet met zangeres Kelly Price met het nummer "Yes, Jesus loves me".

Wie had kunnen denken dat het schuchtere bescheiden zangeresje dat in 1985 haar Nederlandse tv debuut deed in de show van Liesbeth List zo'n triest einde zou kennen?
Whitney Houston werd slechts 48 jaar. Ze laat een 19-jarige dochter (Bobbi Kristina) na en heel veel prachtige muziek.

Vaarwel Whitney, rust zacht!

YouTube: Whitney Houston & Liesbeth List - The Far Side Of The Hill (+ Interview Whitney Houston) Dutch TV;


YouTube: Whitney Houston - The Greatest Love Of All (Live) Dutch TV;

Gary Moore 1 jaar geleden overleden

Vandaag, 6 februari 2012, is het exact 1 jaar geleden dat 1 van mijn muzikale helden op slechts 58-jarige leeftijd het leven liet: zanger/gitarist Gary Moore (* 4 april 1952 - † 6 februari 2011).

Het "In memoriam" dat ik een jaar geleden schreef is hier te vinden. Ik was compleet uit het veld geslagen, min of meer, op het moment dat ik vernam dat hij was overleden. Toen ik zelf ooit gitaarlessen volgde op de muziekschool, was Gary Moore 1 van mijn "gitaarhelden". Ik luisterde uren en uren naar zijn muziek. Nummers als "Empty rooms" heb ik grijs gedraaid, evenals zijn duet met (ook inmiddels wijlen) Thin Lizzy voorman Phil Lynott "Out in the fields".

Ondanks dat Gary Moore op een gegeven moment een beetje aan het experimenteren was met zijn muzikale stijl en ik zijn "dance" achtige platen niet helemaal kon begrijpen, bleef Gary Moore op 1 of andere manier een beetje "speciaal" voor mij. Als hij zijn gitaarsolo inzette bij "Still got the blues" of wanneer het nummer "Parisienne Walkways" speelde , was het altijd alsof de tranen letterlijk de speakers uitrolden.

De één zegt dat een hartaanval hem fataal is geworden, de ander zegt dat hij stomdronken is gaan slapen en wellicht gestikt is in zijn eigen braaksel.....echt duidelijk is de ware oorzaak nooit naar voren gebracht. Ik heb altijd het idee dat de waarheid een beetje verdoezeld is, om het imago van Gary Moore niet al te veel schade toe te brengen..... Maar wat de oorzaak ook is, een jaar geleden verloren wij 1 van de grootste muzikanten/gitaristen die de wereld ooit gekend heeft!

Hij wordt ontzettend gemist!

YouTube: Gary Moore - Parisienne Walkways (From "One Night In Dublin: A Tribute To Phil Lynott");

Optreden is soms net kamperen...en vooral op je spullen letten!

Vorige week bij de bandrepetitie (After The Silence) liet onze gitarist Ardy al enkele foto's op zijn mobiele telefoon zien van de verlichting die was opgehangen in Ahoy Rotterdam (hij werkt bij een bedrijf voor Neon reclame) voor het "Vrienden van Amstel live" evenement dat daar afgelopen weekend heeft plaatsgevonden. Op zich al leuk dat je er op zo'n manier min of meer bij betrokken bent natuurlijk.
Het organiseren van zo'n evenement is al een hele onderneming op zich.

Als zangeres van een rockband, zie ik op diverse evenementen, waar wij met onze band gestaan hebben, ook veel van de organisatorische kant bij diverse optredens bij diverse podia.
Veel mensen vinden het woord "backstage" vaak al erg "mysterieus" klinken, maar....laat me je uit de droom helpen, want "backstage" is vaak niet meer dan slechts een WC hok, een kamertje dat eigenlijk meer als opslagruimte dient, of...vaak is er gewoon helemáál geen "backstage", vaak niet eens een ruimte om je spullen achter te laten. Als er dus wèl voor een goede ruimte is gezorgd, mag je als band je handen zowat letterlijk dichtknijpen!

En ja, er is nog wel eens verschil in hoe bepaalde dingen geregeld zijn.... Meestal moet je roeien met de riemen die je hebt en meestal is het ook een kwestie van "Niet zeuren en dankbaar zijn voor de dingen die aanwezig zijn". Het heeft soms wel iets weg van "kamperen", het is soms een beetje behelpen.
We zijn niet bepaald "veeleisend" of zo en we verwachten echt geen super de luxe "Hilton Hotel" behandeling of zoiets dergelijks, maar....een béétje het gevoel krijgen dat je ook daadwerkelijk "welkom" bent is wel erg fijn :)

Uit ervaring kan ik vertellen dat je dus bijvoorbeeld op een benefietconcert rijkelijk verwend kunt worden met ontelbaar belegde broodjes, warm eten etc. Zelfs als support act bij een bekende Nederlandse band een goed gevulde koelkast krijgen met ook diverse versnaperingen op het gebied van fruit, chocolade, koek etc. Dat op het podium al diverse flessen water klaar staan en je er niet om hoeft te vragen. Het is fijn als de organisatie dus "aan je denkt" met dat soort dingen. Nogmaals, we hoeven echt niet het meest luxe dat er bestaat, maar als je op deze manier het gevoel krijgt dat je "welkom" bent....dat is prettig!

Je ziet echter ook wel eens andere dingen.... Een microfoon die te bruin en te vies is om aan te pakken (getverderrie!), dus op ten duur zelf maar mijn eigen microfoon gehaald.
Nauwelijks sanitaire voorzieningen in de buurt van het podium (als die er al zijn, vaak niet al te schoon helaas....). Het komt ook voor dat er beloofd wordt dat er voor eten gezorgd is en bij aankomst blijkt er niets, maar dan ook NIETS geregeld te zijn....dat je dus overal zelf achteraan moet. Dat je zelfs nog om geld moet schooien voor eten en dan duidelijk te weinig krijgen voor de hele crew, daarna alsnog smeken voor meer budget (en je merkt dan vervolgens ook dat zo'n organisatie daar dan niet van harte aan meewerkt, terwijl ze in meerdere e-mails van alles toegezegd en beloofd hadden)....
Of dat bij aankomst toevallig net het laatste kopje koffie in de kan zit, maar de organisatie piekert er niet over om er nog weer extra koffie bij te zetten, als je daar om vraagt, omdat dit blijkbaar "teveel moeite" is. Of als je dan voor water op het podium vraagt, je ineens 5 muntjes moet betalen voor een literfles....
Een kleedkamer waarin de tafels en stoelen (als die er al staan) nog vreselijk hard "plakken" van al het bier etcetera (met name "etcetera") van de bands van optredens van minstens 10 vorige optredens!
Dat er wel een spiegel hangt, maar....dan wel eentje die bijna net zo smerig is als de vloer waar het publiek de hele avond op heeft gestaan na een muziekavondje met diverse bands. Zo kan ik nog wel even doorgaan.
"Dat is toch Rock & Roll?" hoor ik diversen van jullie al denken. Tja, als je het zo noemen wilt....

Wat me echter eigenlijk meer zorgen baart de laatste tijd is dat je, lijkt het wel, steeds meer "bewaking" moet regelen bij de ruimte waar alle persoonlijke spullen e.d. van de optredende bands opgeslagen staan.
Bij een optreden, een aantal maanden terug, is het bij een collega band al eens gebeurd dat iemands persoonlijke papieren en portemonnee zijn gejat, gewoon uit de kleedkamer!
Er wordt dus nog steeds niet voldoende op gelet wie er die kleedkamers in en uit gaat, wie er wel of niet bij hoort etc. Dan kun je zeggen: "tja, moet je maar beter op je spullen letten"....maar als de zaaleigenaar zo'n ruimte garandeert als "veilig" voor je persoonlijke spullen....dan hoop je er ook van uit te gaan dat dit zo is, met name op het moment dat je met je bandje staat op te treden en dus niet in de gelegenheid bent om tegelijkertijd ook op je persoonlijke eigendommen te letten. Maar helaas....de werkelijkheid blijkt toch de laatste tijd anders te zijn.

Het kan echter nog erger....bij een collega band "Lost Insanity" is zelfs tot 2 keer toe de hele band bus gestolen!! Dank zij de kracht van social media, zoals Twitter e.d., heeft de politie het busje weten te onderscheppen, terwijl deze al klaar stond om op transport te gaan naar een ander land!!

En dan nu, het meest recente voorbeeld......Ivo Severijns, een bekende Nederlandse bassist, is bij het "Vrienden van Amstel live 2012" evenement (inderdaad hetzelfde evenement waar o.a. onze gitarist de verlichting voor heeft opgehangen) bestolen van zijn Fender basgitaar! Gewoon backstage!!
Je vraagt je af hoe dit toch mogelijk is. Hoe komen wildvreemden, die backstage NIETS te zoeken hebben, dan toch backstage?
Iemand twitterde "Beter op je spullen letten".....met andere woorden....het is dus Ivo's eigen schuld?
Wat een onzin zeg!

Eerlijk gezegd vind ik zoiets dan toch meer aan de organisatie van het evenement te wijten. Blijkbaar is er dan toch onvoldoende bewaking aanwezig! (of...doet de bewaking zijn werk onvoldoende) Hoe is het toch mogelijk dat er bij zo'n groot evenement er onvoldoende op gelet wordt of mensen wel of niet bij een crew horen. Dat systeem is dus niet waterdicht!
Er zou, als er bijvoorbeeld geen tourmanager of i.d. aanwezig is, gewoon continu bewaking bij kleedkamers e.d. moeten zijn, zodat mensen die niets in zo'n kleedkamer te zoeken hebben, daar ook vooral de kans niet toe krijgen om daar te komen!!

Maar goed, aan de andere kant....laten we reëel zijn.....als mensen iemand met een gitaarkoffer zien lopen, dan denk je "die hoort erbij", het zal wel een roadie zijn.....dus geen kip die daarop let!

In dit geval trad Ivo Severijns op als bandlid van de Nederlandse rockband Kane. Ik kreeg dus ook een tweet van iemand die zei: "Kane ging er toch mee stoppen. Ik ben duidelijk niet de enige die niet van Kane houdt!" Zo'n reactie slaat dus echt werkelijk nergens op!
En...of je nu wel of niet van Kane houdt, doet er in dit geval niet toe. Stelen is gewoon FOUT en je moet gewoon met je jatten van andermans spullen afblijven!

Bovendien....Ivo Severijns draait toch al ietsiepietsie langer mee dan dat de groep Kane überhaupt bestaat! Ivo Severijns is gewoon een goede muzikant die we o.a. kennen van Herman Brood, Rick de Vito, Bertus Borgers, Back to Basic, Powerplay, Angela & The Rude (met Angela Groothuizen inderdaad), Paris Dandies (met o.a. ook Herman Brood gitarist Dany Lademacher, de band stond ooit bij hetzelfde boekingskantoor als After The Silence!), John Hayes Project (John Hayes van Mothers Finest) enzovoort, enzovoort.

Ook is hij actief als producer en heeft hij o.a. de cd "Surreal" van de band Xystus geproduceerd (een band die ik ooit support zag spelen voor After Forever in Tivoli - Utrecht).
Hiermee wil ik dus zeggen dat Ivo echt niet de eerste de beste muzikant is. Bovendien is hij 1 van de oprichters van de Herman Brood Academie (in Utrecht), waar hij ook les geeft en studiecoördinator is.
Als je hem dus puur afrekent op het feit dat hij misschien in een band speelt (of speelde inmiddels) waar je wellicht niet van houdt....dan doe je hem daar toch echt te kort mee!

In ieder geval vind ik het echt volstrekt waardeloos dat iemand het in zijn bolle hersens heeft gehaald om zomaar een instrument van iemand te jatten. Het maakt in dit geval trouwens geen enkel verschil of dit instrument gestolen is van "Ivo Severijns" of een willekeurige andere muzikant. Nogmaals, mensen moeten gewoon met hun jatten van andermans spullen afblijven!!

Het is trouwens bij onze eigen band ook al eens gebeurd dat iemand de "double bass klopper" van onze drummer Ron blijkbaar wel goed kon gebruiken, vlak na een optreden......ook gejat dus en nooit meer teruggezien! (en dat zijn geen dingen van een dubbeltje, om het zo maar even uit te drukken)
Er wordt trouwens ook regelmatig beloofd dat er "bewaking" is bij je kleedkamer, maar....9 van de 10 keer als je naar je kleedkamer loopt, zie je er geen hond! (Nee, zelfs geen bewakingshond!!)
Dat is toch eigenlijk gewoon een slechte zaak, want je kunt nu eenmaal niemand vertrouwen. Dat is dus zelfs bij Vrienden van Amstel live maar weer gebleken!!

Er zullen waarschijnlijk mensen zeggen: "Ach, dan pak je toch gewoon een andere basgitaar?"
Hmm....in de theorie zou je zoiets kunnen denken, dat je het uiteindelijk "maar" als een stuk "gereedschap" ziet, maar....in de praktijk zit het toch wel een beetje anders in elkaar, ben ik bang.
Het ene instrument is namelijk gewoon het andere niet. Daar zit echt ontiegelijk veel verschil tussen!
Het heeft te maken met het materiaal, met de elementen....nou ja, met alles eigenlijk. En wat de een geweldig vindt, vindt de ander weer helemaal verschrikkelijk. Dus zo persoonlijk kan een instrument zijn.
Helemaal als je zo'n instrument al zo ontzettend lang in je collectie hebt en daar heel vaak op gespeeld hebt en je min of meer "één" met je instrument bent geworden, ook al ziet dat instrument er in de ogen van anderen dan misschien vaak niet uit, omdat er heel veel krassen en butsen enzovoort op zitten.
Vaak is de emotionele waarde die men hecht aan een bepaald instrument nog hoger dan de financiële!

Inmiddels heb ik al veel tweets via Twitter rondgestuurd en berichtjes op Facebook gezet omtrent de gestolen basgitaar. Misschien zijn er mensen die dat nu zo langzamerhand wel een keertje "genoeg" vinden, maar....zo lang die basgitaar nog niet gevonden is, zal ook ik (want ik ben gelukkig niet de enige die er zo over denkt) zoveel mogelijk pogingen ondernemen om het de "dief" zo moeilijk mogelijk te maken om de gitaar überhaupt nog ergens te kunnen verkopen!! (hopelijk draagt ook mijn blog daartoe een steentje bij....)

Daarom via mijn blog nogmaals de beschrijving van de gestolen basgitaar van Ivo Severijns;

Het gaat om een "main Fender Precision bass" (1978).
Het serienummer is S887054 (vermeld op de headstock).
(Hij is gestolen op vrijdag 27 januari uit het backstage gedeelte van Ahoy sportpaleis Rotterdam!)

Opvallende kenmerken zijn;
-Oorspronkelijk wit van kleur, maar in de loop der jaren volledig gelijkmatig
(dus geen vlekken) verkleurd naar zachtgeel.
-De stevige, ongelakte hals met rosewood toets is uit één stuk, geen skunk stripe dus.
-Pickups zijn vervangen door Seymour Duncan Quaterpounders.

Wanneer je iets weet of een tip hebt, kun je een mailtje sturen naar: ivoseverijns@gmail.com (of neem contact op met AT Productions)

Het klinkt misschien raar, maar ik hoop ergens stilletjes dat de "dief" op 1 of andere manier "berouw" krijgt van zijn laffe streek! Verplaats je eens in de persoon van wie het instrument gestolen is en bedenk hoe jij je zou voelen als zoiets dierbaars van je gejat zou worden! Breng het instrument inderdaad voor mijn part bij "gevonden voorwerpen" op het Amsterdam Centraal Station of zo, wéét ik veel, maar breng de basgitaar alsjeblieft terug bij de rechtmatige eigenaar! Misschien heb je "lef" nodig om iets te jatten van iemand, maar....vervolgens vraag ik me af of je dan ook "mans" genoeg bent en voldoende "lef" hebt om het terug te brengen, dan ben je tenminste een "vent"! :)

Echter...sommige mensen deinzen blijkbaar echt nergens voor terug. In september 2011 werd een medewerker van een kerkhof in de Amerikaanse staat Wisconsin gearresteerd, toen hij nota bene een Fender Telecaster uit een grafkist had gepikt!

Oh ja....by the way....ook de gitaar van Rolf Hartogs is gestolen! (gitarist van Mellow Jo & The Hi-Tones)
Het instrument is al gestolen sinds 26 december 2011.
Het betreft een Fender 52 reissue Telecaster met een B-Bender van "steelbender Innovations" (staat ook op de sticker). De gitaar heeft een drop-D tuner en op een paar plekjes is de lak eraf gechipt. Kijk ook eventjes op deze link.
Mocht je de gitaar ergens tegenkomen, neem alsjeblieft contact op met de politie en Rolf Hartogs.

Ik hoop van ganser harte dat beide instrumenten bij beide eigenaren (het liefst in goede staat) terugkomen!

En...heb respect voor de ander en diens spullen, dus voortaan vlugge vingers thuis houden a.u.b.!

RIP Soul legende Etta James 25/01/1938 - 20/01/2012

"When I'm singing the blues, I'm singing life." -- Etta James
Etta James

* 25 januari 1938 - † 20 januari 2012

At last, my love has come along

My lonely days are over

And life is like a song

Oh, yeah, at last

The skies above are blue

My heart was wrapped up in clovers

The night I looked at you

I found a dream that I could speak to

A dream that I can call my own

I found a thrill to rest my cheek to

A thrill that I have never known

Oh, yeah when you smile, you smile

Oh, and then the spell was cast

And here we are in heaven

For you are mine

At last

(Lyrics "At Last" Etta James)

Op 17 december j.l. schreef ik in mijn blog nog over haar terminaal ziek zijn. Uiteindelijk heeft het, na die blog, nog ruim een maand geduurd voordat ze zich gewonnen moest geven aan haar ziekte, o.a. terminale leukemie, hepatitis C en tevens leed zij aan dementie.
Een longontsteking werd haar uiteindelijk fataal, amper een week voor haar 74ste verjaardag.
De Amerikaanse Blues-, R&B- , Soul-, Rock &Roll, Jazz- en Gospel- legende, zangeres Etta James (echte naam "Jamesetta Hawkins") overleed gisteren, vrijdag 20 januari 2012, op 73-jarige leeftijd in de Riverside Community Hospital in het bijzijn van haar twee zoons en echtgenoot Artis Mills.

Eigenlijk mag het een wonder heten dat de zangeres uiteindelijk deze leeftijd heeft bereikt, omdat een groot deel van het leven van Etta James in het teken stond van een alcohol- en drugsverslaving. Etta James had een moeilijke jeugd met een moeder die actief was als prostituee. Haar vader kende ze niet, maar ze vermoedde dat het een (blanke) biljarter was.
Mogelijk was Etta James zonder haar verslavingen een nóg groter artiest geworden. Veel andere beroemde artiesten zijn voor een groot deel beïnvloed door de zangstijl van Etta James, zoals bijvoorbeeld Chaka Khan, Janis Joplin, Beth Hart, Beyoncé, Adèle, etc.

Toen Etta James 14 jaar oud was, werd ze ontdekt door Johnny Otis (*28 december 1921 - † 17 januari 2012), de blueslegende die afgelopen dinsdag overleed. Hij schreef het nummer "The Wallflower".

Een grootse zangeres als Etta James, haar rauwe stem, de puurheid in het vertolken van zoveel prachtige nummers waar de authenticiteit en oprechtheid vanaf druipt....zal in een huidige muziekindustrie waarin onze kinderen kennis maken met computergestuurde 13 in een dozijn nummers....zonder enige twijfel gemist worden!

(overigens is er in het nummer "Levels" van Avicii - dat momenteel in de hitparade staat - een sample van Etta James terug te vinden met o.a. de zin "Oh sometimes, I got a good feeling", afkomstig uit het nummer "Something's got a hold on me")

At last....may you rest in peace Mrs Etta James!

YouTube: Etta James - Something's got a hold on me;

De laatste uurtjes van 2011

De oliebollen en appelflappen liggen alweer klaar voor vanavond, af en toe horen we al knallen van vuurwerk buiten.... Jawel, de allerlaatste dag van het jaar is aangebroken en de laatste uurtjes van 2011 tikken weg.....
Vanavond vieren we "Oud & Nieuw" en nemen we afscheid van een vrij bewogen jaar.

Bepaalde gebeurtenissen van dit jaar staan nog in het geheugen gegrift, zoals de schietpartij in winkelcentrum "De Ridderhof" in Alphen a/d Rijn, waar 6 onschuldige burgers de dood vonden en de dader, een 24-jarige jongen, daarna zichzelf doodschoot.
En natuurlijk onlangs nog de aanslag in het Belgische Luik, waarbij veel wonden en zwaargewonden vielen en ook vielen er enkele doden te betreuren. Het zijn slechts enkele van die zwarte bladzijden van 2011 die nog zeer helder op het netvlies staan.

En dan die "tegenvaller" aan het einde van deze maand vanwege het bericht dat "Da Capo Records" op de Utrechtse Oude Gracht, ruim een half jaar na het overlijden van eigenaar Michel Terstegen, toch de stekker eruit trekt en dat de deuren vandaag, zaterdag 31 december 2011, voor het laatst zullen openen en sluiten, vlak na hun 25 jarig jubileum. Het was min of meer de best gesorteerde 2e hands platenzaak in Nederland, als je het mij vraagt. Je kunt dus wel stellen dat ik hier enorm van baal en dat is nog maar zacht uitgedrukt!

Gelukkig zijn er dit jaar natuurlijk ook leuke dingen gebeurd. Voor mezelf heb ik sowieso een reden om een feestje te vieren, want mijn tijdelijke contract is door mijn werkgever omgezet in een vast contract!! En tegenwoordig....in de huidige tijd van "crisis" en veel mensen die hun baan kwijt raken, mag je daarbij je handen dichtknijpen (en dan maar hopen dat het zo blijft en dat er niet teveel gekke dingen gebeuren...).

Aan het begin van dit jaar voorspelde ik dat het album "21" van de Britse zangeres Adèle waarschijnlijk 1 van de meest verkopende albums van 2011 zou gaan worden. Dat heb ik geloof ik behoorlijk goed ingeschat, want....Adèle blijkt inderdaad het best verkopende album van 2011 te hebben!
Wereldwijd werden er van dit album maar liefst meer dan 13 miljoen exemplaren verkocht!!
De zangeres zelf heeft onlangs een operatie aan haar stembanden moeten ondergaan en mag voorlopig niet praten... Dat zal best een behoorlijke "straf" zijn voor Adèle, want ze is een behoorlijke "kwebbeltante" getuige de dit jaar uitgebrachte "Live at the Royal Albert Hall" dvd die ik onlangs van Adèle kocht. (beslist een aanrader voor iedere Adèle liefhebber!!), waar ze tussen bijna alle nummers door gezellig tegen het publiek aan kletst en grapjes maakt. Zolang Adèle geen "diva" gedrag gaat vertonen en gewoon die heerlijke "lachebek" blijft die ze nu is, blijf ik fan van Adèle! ;-)

Mensen vragen me wel eens om lijstjes op te stellen met de "Beste albums van 2011", maar....eerlijk gezegd zou ik niet weten waar te beginnen, dus daar doe ik maar niet aan. Bovendien koop ik altijd van alles door elkaar, dus ook muziek van pakweg 30 jaar terug, bij wijze van spreken, dus....aan het einde van een jaar onthoud ik echt niet meer wat ik allemaal gekocht heb en van welk jaar het ook al weer was.
Mocht ik echter wel zo'n lijst hebben opgesteld, dan zou naast Adèle ook het album "Making Mirrors" van Gotye (van de hit "Somebody that I used to know") daar in gestaan hebben. Wat een dijk van een album en wat een enorme aangename muzikale verrassing dit jaar!!

Natuurlijk vielen er dit jaar helaas ook veel overleden muzikanten te betreuren; Amy Winehouse, Gary Moore, Clarence Clemons, Gerry Rafferty, Harry Muskee, Andrew Gold, Andy Tielman e.v.a.
En 1 van mijn meest geliefde komieken sloot dit jaar voorgoed zijn ogen: Johnny Kraaijkamp Sr. Wat heb ik altijd vreselijk moeten lachen om die man. Zijn rol in "Johnny & Rijk" was briljant en ook zijn bijdrage aan de serie "Het Zonnetje in huis" was weergaloos goed!
Het klinkt misschien raar, maar.....ergens was het dus ook bijna "mooi" om te zien dat ook de andere helft van Johnny & Rijk, Rijk de Gooijer een poosje later dit jaar ook het tijdige voor het eeuwige verwisselde en....zou je kunnen stellen dat de 2 komieken, die jaren lang samen op de planken stonden, weer min of meer "samen" zijn daarboven...
Rijk de Gooijer was een ras-echte Utrechter...dus na zijn dood hebben we zijn "Als ik boven op de dom sta" hier uiteraard nog dikwijls hard door de speakers laten knallen ;-)

Ook het overlijden van chef kok Cas Spijkers..... Heeft even niets met muziek te maken, maar het leek mij altijd een ontzettend lieve man. Ik heb hem ooit "live" mogen aanschouwen tijdens een feestje van "Princess holding" bij Circus Renz een aantal jaren terug. Het plezier in het vak straalde altijd van die man af! Jammer dat hij er niet meer is.

2012 staat voor de deur. Weer een nieuw jaar met nieuwe muzikale verrassingen, ik kan niet wachten!!
Ook voor mijn eigen band "After The Silence" zijn we nieuwe plannen op touw aan het zetten, waar ik hopelijk spoedig meer over kan vertellen.... ;-)

Daarom hoop ik dat alle bandleden vanavond zeer voorzichtig zullen zijn met vuurwerk, want het zou wel eens kunnen zijn dat ze hun vingertjes volgend jaar nog heel erg hard nodig hebben, lol!

Bij deze wil ik iedereen dus ook een hele goede jaarwisseling toewensen met heel veel goeds en gezondheid voor 2012!!

Ik sluit mijn blog voor vandaag af met een video (zie onderaan) die ik gisteren maakte met een foto collage van dierbaren die ons dit jaar helaas ontvallen zijn, als een soort van "tribute", opdat wij ze nooit zullen vergeten.....

Maak er wat van in het nieuwe jaar!!

YouTube: Little tribute to the ones we lost on the way in 2011;

Vaarwel Da Capo Records!

Ook al mis je geen seconde

Ook al mors je geen minuut

Ook al leef je ongeschonden

Al je uren resoluut

Ook al sta je sterk en weerbaar

Het is hard en onverteerbaar

Maar de tijd is onomkeerbaar

Niets blijft.....

(A. Groothuizen/J. Beuving - uit "Niets Blijft" van het album "Ik verdedig" - Angela Groothuizen - 2011)

Gisteren ontving ik een e-mail namens Da Capo Records met een mededeling waarvoor ik eigenlijk al een poosje vreesde dat het er zat aan te komen. Op 31 december 2011, de laatste dag van dit jaar, zullen de deuren van Da Capo Records op de Utrechtse Oude Gracht namelijk definitief gaan sluiten.
Sluiten??? Ja, u leest het goed.....sluiten!!
Er sluiten de laatste tijd wel meer platenwinkels, een feit welke ik met lede ogen aanzie, maar....Da Capo Records....dat zo'n winkel gaat sluiten....dat doet me op 1 of andere manier toch net eventjes iets meer dan het sluiten van andere winkels.

Ik ben een geboren Utrechtse, woon sinds 1980 in Nieuwegein, maar....Da Capo Records was voor mij altijd 1 van de redenen om zo nu en dan weer eens mijn geboortestad te bezoeken. Da Capo Records was en is een begrip in Nederland, maar ook daarbuiten, voor iedere muziekliefhebber met een grote passie en liefde voor muziek. Het zijn die muziekliefhebbers die muziek nèt iets meer in hun hart hebben gesloten dan de gemiddelde "Free Record Shop-bezoeker".  Ik wil niet persé denigrerend overkomen t.o.v. Free Record Shop of zo, want uiteraard bezoek ik deze winkelketen ook wel eens, zo nu en dan, maar....toch......tussen Free Record Shop en Da Capo Records....daar zit toch ècht een wereld van verschil tussen!!
Ik bedoel.....waar bij Free Record Shop al vaak "jong grut" achter die kassa staat, die met grote ogen staan te kijken alsof ze water zien branden, wanneer een ouder echtpaar om cd's van Paul Anka vraagt, omdat ze daar "nog nooooooit van gehoord hebben".....(Echt gebeurd! Ik stond er destijds namelijk bij en ik keek er naar....)....hoefde je daarentegen vroeger aan Michel (Terstegen) (*22/12/1960 - † 04/07/2011) maar ergens om te vragen....en hij wist je werkelijk álles te vertellen! Het klinkt misschien een beetje raar, maar voor mij was Michel Terstegen een klein beetje de Utrechtse "Leo Blokhuis"....zeg maar...zo ongeveer... Die man was een wandelende muziek encyclopedie!
En waar je bij Free Record Shop slechts alleen het aankoopbedrag te horen krijgt en "u mag daar pinnen"....(en het liefst zo snel mogelijk, omdat er andere stressende klanten met haast achter je in je nek staan te hijgen, omdat werkelijk niemand meer geduld heeft tegenwoordig! Wel uuuuren in de winkel kunnen rondkijken, maar bij de kassa heeft men dan altijd ineens haast....heel typisch altijd!)....was er bij Da Capo Records altijd ruim de tijd voor een praatje! Men nam altijd uitgebreid de tijd voor je. Mensen met haast in Da Capo Records....die waren daar beslist aan het verkeerde adres!

Ik zal het je nog sterker vertellen....in deze huidige tijd....waarin het hectische haastige leven als "normaal" wordt beschouwd.....was Da Capo Records soms letterlijk eventjes een moment van rust (!!) voor mij persoonlijk. Eventjes weg uit die drukke winkelstraten....eventjes weg van al die stresskippen om me heen die geen geduld meer voor elkaar kunnen opbrengen, weg van de huidige medemens die al lichtelijk ontvlambaar lijkt wanneer je iemand 5 seconden te lang aankijkt, zonder dat je daar enige bedoelingen bij hebt...want....bij Da Capo Records had iedereen respect voor elkaar en had je het idee dat 't "opgefokte", dat "gehaaste", dat iedereen tegenwoordig lijkt te hebben....daar helemaal niet bestond! Wát een heerlijkheid!!
Alsof je ineens met een teletijdmachine weer in een platenwinkel van ruim 30 á 35 jaar terug was beland. Zalig! Want laten we eerlijk zijn....in de jaren 70 / 80....hadden mensen nog een andere mentaliteit! Mensen waren nog beleefd naar elkaar toe, hadden respect voor elkaar, dat gehaaste opgefokte van tegenwoordig....was er nog niet echt! Vraag me niet hoe dat komt en hoe dit zo veranderd is in de loop der jaren, maar het is nu eenmaal zo....

Bij Da Capo Records was het alsof de tijd had stil gestaan. Tot op heden wordt er namelijk geen gebruik gemaakt van een pin automaat. Ook hangt er een levensgrote poster van Neerlands trots Shocking Blue met zangeres Mariska Veres in de bloei van haar leven. Eindeloze platenbakken waar je heerlijk urenlang in kon bladeren. Vooral het keldertje met alle aanbiedingen was een hoogtepunt van een bezoekje aan Da Capo Records.
En wanneer je denkt dat er alleen maar "oudere" mensen in die bakken liepen te snuffelen, dan heb je het mis, want ik heb daar dikwijls mensen van alle leeftijden zien rondlopen.
Oudere mensen...zeg maar 60+....., maar ook mijn leeftijdscategorie (vanaf 40 jaar), maar ook jongere generaties....zelfs jonge kinderen! Geweldig toch??!!
Niet alleen de verstokte vinylverzamelaar.....maar ook huismoeders....ook mensen uit het buitenland....werkelijk alle lagen van de samenleving kwamen zo nu en dan een kijkje nemen bij Da Capo Records.

Met het overlijden van Da Capo Records eigenaar Michel Terstegen op 4 juli van dit jaar, werd eigenlijk al min of meer het "hart" uit de winkel gehaald. Niet lullig bedoeld tegenover de andere medewerkers die in de winkels werkten, maar.....Michel wás gewoon Da Capo Records en vice versa! Zelfs ná het overlijden van Michel....was het gewoon bijna "griezelig" wanneer je in de winkel rondliep, omdat je het idee had dat Michel gewoon ieder moment weer binnen kon lopen....dat hij gewoon eventjes verscholen zat in 1 of ander hoekje om platen bij te vullen of wat dan ook....
De ziel van Michel....de "aanwezigheid" van hem.....was op 1 of andere manier nog steeds duidelijk voelbaar. Alsof zijn geest er nog steeds rondwaarde (en misschien is dat ook wel zo? Wie zal het zeggen....).

Dat dus, na 25 jaar bestaan van de winkel, toch uiteindelijk besloten wordt om aan het einde van dit jaar (dus....eind van deze week al!!) de stekker uit de winkel te trekken.....is een beslissing die niet geheel onverwacht komt, maar het doet me toch wel wat, om heel eerlijk te zijn.
Ik weet niet of je het zo mag vergelijken, maar......ik associeerde het gevoel dat ik kreeg een klein beetje met het idee van.....een graf waarvan na 10 jaar uiteindelijk de huur niet verlengd wordt....en de overblijfselen alsnog "geruimd" zullen gaan worden, zodat er uiteindelijk niets meer overblijft van dat ene speciale plekje om heen te gaan, waar ooit een dierbaar familielid of een dierbare vriend lag. Dat gevoel kreeg ik er persoonlijk een beetje bij. Dat er uiteindelijk niets meer over blijft dan slechts "herinneringen"....
Het is net zoiets als wanneer je opa en oma komen te overlijden. Bij mij persoonlijk is de bovenste generatie al helemaal "weg"....dus ik weet waar ik over praat. Plekken waar je vroeger vaak kwam, die zijn er opeens niet meer en zulke momenten komen ook nooit meer terug.
Eigenlijk sowieso dat gevoel dat er steeds meer dingen "verdwijnen" uit je leven wanneer je ouder wordt....zeg maar het gevoel dat Wim Sonneveld beschrijft in "Het Dorp"....de vergankelijkheid van het leven. Zoiets.
Datzelfde gevoel.....dat gevoel van vergankelijkheid....kleeft nu ook een beetje aan het stoppen van Da Capo Records. Heel veel dierbare herinneringen in het pand van Da Capo Records zullen in de toekomst slechts herinneringen blijven. Helemaal als straks wellicht ooit een nieuwe eigenaar het pand op de Oude Gracht zal betrekken...dat wanneer je er in de toekomst voorbij loopt je voor altijd bij jezelf zoiets zult hebben van....."oh ja....vroeger.....weet je nog?..."

Tja....Da Capo Records...zal straks verdwenen zijn uit het straatbeeld van de Utrechtse Oude Gracht. Ik moet echt eventjes aan het idee wennen en misschien dat ik het op mijn manier zelfs eventjes een soort van moet "verwerken", ook al klinkt dat misschien een beetje gek.

Maar...zoals Da Capo Records het zelf ook al in hun e-mail beschreef: "Met het sterven van Michel is ook het einde gekomen aan de iconische
verzamelaarswinkel die Da Capo Records was"....."
Hiermee is een einde gekomen aan een kwart eeuw muziekliefde en muziekgeschiedenis, aan deze ontmoetingsplek voor vinylverzamelaars uit de hele wereld, in de binnenstad van Utrecht."

Daarom middels mijn blog een kleine "vaarwel" aan 1 van mijn meest geliefde platenwinkels ooit, Da Capo Records!

Het DC-team Wouter en Barry heel erg bedankt voor zoveel jaren winkelplezier. Mijn grootste dank gaat echter natuurlijk postuum uit naar Michel. Dank je wel, lieve Michel, voor zoveel muzikale tips, je nimmer aflatende passie voor muziek, voor je hele ziel en zaligheid die je aan Da Capo Records hebt meegegeven. Het was een grote eer om je gekend te hebben in dit leven!

Voor Michel's vrouw Saskia en zijn zoon Ramses heel erg veel sterkte toegewenst voor de komende tijd! Jullie echtgenoot/vader was een bijzonder mens!

Zoals iemand anders het op Twitter reeds omschreef: "Mijn Utrechtse- en muziekhart doet zeer".....ik had het niet beter kunnen omschrijven.....