Muziekfanaat

Optreden is soms net kamperen...en vooral op je spullen letten!

2012-01-31T18:01:00.000+01:00

Vorige week bij de bandrepetitie (After The Silence) liet onze gitarist Ardy al enkele foto's op zijn mobiele telefoon zien van de verlichting die was opgehangen in Ahoy Rotterdam (hij werkt bij een bedrijf voor Neon reclame) voor het "Vrienden van Amstel live" evenement dat daar afgelopen weekend heeft plaatsgevonden. Op zich al leuk dat je er op zo'n manier min of meer bij betrokken bent natuurlijk.
Het organiseren van zo'n evenement is al een hele onderneming op zich.

Als zangeres van een rockband, zie ik op diverse evenementen, waar wij met onze band gestaan hebben, ook veel van de organisatorische kant bij diverse optredens bij diverse podia.
Veel mensen vinden het woord "backstage" vaak al erg "mysterieus" klinken, maar....laat me je uit de droom helpen, want "backstage" is vaak niet meer dan slechts een WC hok, een kamertje dat eigenlijk meer als opslagruimte dient, of...vaak is er gewoon helemáál geen "backstage", vaak niet eens een ruimte om je spullen achter te laten. Als er dus wèl voor een goede ruimte is gezorgd, mag je als band je handen zowat letterlijk dichtknijpen!

En ja, er is nog wel eens verschil in hoe bepaalde dingen geregeld zijn.... Meestal moet je roeien met de riemen die je hebt en meestal is het ook een kwestie van "Niet zeuren en dankbaar zijn voor de dingen die aanwezig zijn". Het heeft soms wel iets weg van "kamperen", het is soms een beetje behelpen.
We zijn niet bepaald "veeleisend" of zo en we verwachten echt geen super de luxe "Hilton Hotel" behandeling of zoiets dergelijks, maar....een béétje het gevoel krijgen dat je ook daadwerkelijk "welkom" bent is wel erg fijn :)

Uit ervaring kan ik vertellen dat je dus bijvoorbeeld op een benefietconcert rijkelijk verwend kunt worden met ontelbaar belegde broodjes, warm eten etc. Zelfs als support act bij een bekende Nederlandse band een goed gevulde koelkast krijgen met ook diverse versnaperingen op het gebied van fruit, chocolade, koek etc. Dat op het podium al diverse flessen water klaar staan en je er niet om hoeft te vragen. Het is fijn als de organisatie dus "aan je denkt" met dat soort dingen. Nogmaals, we hoeven echt niet het meest luxe dat er bestaat, maar als je op deze manier het gevoel krijgt dat je "welkom" bent....dat is prettig!

Je ziet echter ook wel eens andere dingen.... Een microfoon die te bruin en te vies is om aan te pakken (getverderrie!), dus op ten duur zelf maar mijn eigen microfoon gehaald.
Nauwelijks sanitaire voorzieningen in de buurt van het podium (als die er al zijn, vaak niet al te schoon helaas....). Het komt ook voor dat er beloofd wordt dat er voor eten gezorgd is en bij aankomst blijkt er niets, maar dan ook NIETS geregeld te zijn....dat je dus overal zelf achteraan moet. Dat je zelfs nog om geld moet schooien voor eten en dan duidelijk te weinig krijgen voor de hele crew, daarna alsnog smeken voor meer budget (en je merkt dan vervolgens ook dat zo'n organisatie daar dan niet van harte aan meewerkt, terwijl ze in meerdere e-mails van alles toegezegd en beloofd hadden)....
Of dat bij aankomst toevallig net het laatste kopje koffie in de kan zit, maar de organisatie piekert er niet over om er nog weer extra koffie bij te zetten, als je daar om vraagt, omdat dit blijkbaar "teveel moeite" is. Of als je dan voor water op het podium vraagt, je ineens 5 muntjes moet betalen voor een literfles....
Een kleedkamer waarin de tafels en stoelen (als die er al staan) nog vreselijk hard "plakken" van al het bier etcetera (met name "etcetera") van de bands van optredens van minstens 10 vorige optredens!
Dat er wel een spiegel hangt, maar....dan wel eentje die bijna net zo smerig is als de vloer waar het publiek de hele avond op heeft gestaan na een muziekavondje met diverse bands. Zo kan ik nog wel even doorgaan.
"Dat is toch Rock & Roll?" hoor ik diversen van jullie al denken. Tja, als je het zo noemen wilt....

Wat me echter eigenlijk meer zorgen baart de laatste tijd is dat je, lijkt het wel, steeds meer "bewaking" moet regelen bij de ruimte waar alle persoonlijke spullen e.d. van de optredende bands opgeslagen staan.
Bij een optreden, een aantal maanden terug, is het bij een collega band al eens gebeurd dat iemands persoonlijke papieren en portemonnee zijn gejat, gewoon uit de kleedkamer!
Er wordt dus nog steeds niet voldoende op gelet wie er die kleedkamers in en uit gaat, wie er wel of niet bij hoort etc. Dan kun je zeggen: "tja, moet je maar beter op je spullen letten"....maar als de zaaleigenaar zo'n ruimte garandeert als "veilig" voor je persoonlijke spullen....dan hoop je er ook van uit te gaan dat dit zo is, met name op het moment dat je met je bandje staat op te treden en dus niet in de gelegenheid bent om tegelijkertijd ook op je persoonlijke eigendommen te letten. Maar helaas....de werkelijkheid blijkt toch de laatste tijd anders te zijn.

Het kan echter nog erger....bij een collega band "Lost Insanity" is zelfs tot 2 keer toe de hele band bus gestolen!! Dank zij de kracht van social media, zoals Twitter e.d., heeft de politie het busje weten te onderscheppen, terwijl deze al klaar stond om op transport te gaan naar een ander land!!

En dan nu, het meest recente voorbeeld......Ivo Severijns, een bekende Nederlandse bassist, is bij het "Vrienden van Amstel live 2012" evenement (inderdaad hetzelfde evenement waar o.a. onze gitarist de verlichting voor heeft opgehangen) bestolen van zijn Fender basgitaar! Gewoon backstage!!
Je vraagt je af hoe dit toch mogelijk is. Hoe komen wildvreemden, die backstage NIETS te zoeken hebben, dan toch backstage?
Iemand twitterde "Beter op je spullen letten".....met andere woorden....het is dus Ivo's eigen schuld?
Wat een onzin zeg!

Eerlijk gezegd vind ik zoiets dan toch meer aan de organisatie van het evenement te wijten. Blijkbaar is er dan toch onvoldoende bewaking aanwezig! (of...doet de bewaking zijn werk onvoldoende) Hoe is het toch mogelijk dat er bij zo'n groot evenement er onvoldoende op gelet wordt of mensen wel of niet bij een crew horen. Dat systeem is dus niet waterdicht!
Er zou, als er bijvoorbeeld geen tourmanager of i.d. aanwezig is, gewoon continu bewaking bij kleedkamers e.d. moeten zijn, zodat mensen die niets in zo'n kleedkamer te zoeken hebben, daar ook vooral de kans niet toe krijgen om daar te komen!!

Maar goed, aan de andere kant....laten we reëel zijn.....als mensen iemand met een gitaarkoffer zien lopen, dan denk je "die hoort erbij", het zal wel een roadie zijn.....dus geen kip die daarop let!

In dit geval trad Ivo Severijns op als bandlid van de Nederlandse rockband Kane. Ik kreeg dus ook een tweet van iemand die zei: "Kane ging er toch mee stoppen. Ik ben duidelijk niet de enige die niet van Kane houdt!" Zo'n reactie slaat dus echt werkelijk nergens op!
En...of je nu wel of niet van Kane houdt, doet er in dit geval niet toe. Stelen is gewoon FOUT en je moet gewoon met je jatten van andermans spullen afblijven!

Bovendien....Ivo Severijns draait toch al ietsiepietsie langer mee dan dat de groep Kane überhaupt bestaat! Ivo Severijns is gewoon een goede muzikant die we o.a. kennen van Herman Brood, Rick de Vito, Bertus Borgers, Back to Basic, Powerplay, Angela & The Rude (met Angela Groothuizen inderdaad), Paris Dandies (met o.a. ook Herman Brood gitarist Dany Lademacher, de band stond ooit bij hetzelfde boekingskantoor als After The Silence!), John Hayes Project (John Hayes van Mothers Finest) enzovoort, enzovoort.

Ook is hij actief als producer en heeft hij o.a. de cd "Surreal" van de band Xystus geproduceerd (een band die ik ooit support zag spelen voor After Forever in Tivoli - Utrecht).
Hiermee wil ik dus zeggen dat Ivo echt niet de eerste de beste muzikant is. Bovendien is hij 1 van de oprichters van de Herman Brood Academie (in Utrecht), waar hij ook les geeft en studiecoördinator is.
Als je hem dus puur afrekent op het feit dat hij misschien in een band speelt (of speelde inmiddels) waar je wellicht niet van houdt....dan doe je hem daar toch echt te kort mee!

In ieder geval vind ik het echt volstrekt waardeloos dat iemand het in zijn bolle hersens heeft gehaald om zomaar een instrument van iemand te jatten. Het maakt in dit geval trouwens geen enkel verschil of dit instrument gestolen is van "Ivo Severijns" of een willekeurige andere muzikant. Nogmaals, mensen moeten gewoon met hun jatten van andermans spullen afblijven!!

Het is trouwens bij onze eigen band ook al eens gebeurd dat iemand de "double bass klopper" van onze drummer Ron blijkbaar wel goed kon gebruiken, vlak na een optreden......ook gejat dus en nooit meer teruggezien! (en dat zijn geen dingen van een dubbeltje, om het zo maar even uit te drukken)
Er wordt trouwens ook regelmatig beloofd dat er "bewaking" is bij je kleedkamer, maar....9 van de 10 keer als je naar je kleedkamer loopt, zie je er geen hond! (Nee, zelfs geen bewakingshond!!)
Dat is toch eigenlijk gewoon een slechte zaak, want je kunt nu eenmaal niemand vertrouwen. Dat is dus zelfs bij Vrienden van Amstel live maar weer gebleken!!

Er zullen waarschijnlijk mensen zeggen: "Ach, dan pak je toch gewoon een andere basgitaar?"
Hmm....in de theorie zou je zoiets kunnen denken, dat je het uiteindelijk "maar" als een stuk "gereedschap" ziet, maar....in de praktijk zit het toch wel een beetje anders in elkaar, ben ik bang.
Het ene instrument is namelijk gewoon het andere niet. Daar zit echt ontiegelijk veel verschil tussen!
Het heeft te maken met het materiaal, met de elementen....nou ja, met alles eigenlijk. En wat de een geweldig vindt, vindt de ander weer helemaal verschrikkelijk. Dus zo persoonlijk kan een instrument zijn.
Helemaal als je zo'n instrument al zo ontzettend lang in je collectie hebt en daar heel vaak op gespeeld hebt en je min of meer "één" met je instrument bent geworden, ook al ziet dat instrument er in de ogen van anderen dan misschien vaak niet uit, omdat er heel veel krassen en butsen enzovoort op zitten.
Vaak is de emotionele waarde die men hecht aan een bepaald instrument nog hoger dan de financiële!

Inmiddels heb ik al veel tweets via Twitter rondgestuurd en berichtjes op Facebook gezet omtrent de gestolen basgitaar. Misschien zijn er mensen die dat nu zo langzamerhand wel een keertje "genoeg" vinden, maar....zo lang die basgitaar nog niet gevonden is, zal ook ik (want ik ben gelukkig niet de enige die er zo over denkt) zoveel mogelijk pogingen ondernemen om het de "dief" zo moeilijk mogelijk te maken om de gitaar überhaupt nog ergens te kunnen verkopen!! (hopelijk draagt ook mijn blog daartoe een steentje bij....)

Daarom via mijn blog nogmaals de beschrijving van de gestolen basgitaar van Ivo Severijns;

Het gaat om een "main Fender Precision bass" (1978).
Het serienummer is S887054 (vermeld op de headstock).
(Hij is gestolen op vrijdag 27 januari uit het backstage gedeelte van Ahoy sportpaleis Rotterdam!)

Opvallende kenmerken zijn;
-Oorspronkelijk wit van kleur, maar in de loop der jaren volledig gelijkmatig
(dus geen vlekken) verkleurd naar zachtgeel.
-De stevige, ongelakte hals met rosewood toets is uit één stuk, geen skunk stripe dus.
-Pickups zijn vervangen door Seymour Duncan Quaterpounders.

Wanneer je iets weet of een tip hebt, kun je een mailtje sturen naar: ivoseverijns@gmail.com (of neem contact op met AT Productions)

Het klinkt misschien raar, maar ik hoop ergens stilletjes dat de "dief" op 1 of andere manier "berouw" krijgt van zijn laffe streek! Verplaats je eens in de persoon van wie het instrument gestolen is en bedenk hoe jij je zou voelen als zoiets dierbaars van je gejat zou worden! Breng het instrument inderdaad voor mijn part bij "gevonden voorwerpen" op het Amsterdam Centraal Station of zo, wéét ik veel, maar breng de basgitaar alsjeblieft terug bij de rechtmatige eigenaar! Misschien heb je "lef" nodig om iets te jatten van iemand, maar....vervolgens vraag ik me af of je dan ook "mans" genoeg bent en voldoende "lef" hebt om het terug te brengen, dan ben je tenminste een "vent"! :)

Echter...sommige mensen deinzen blijkbaar echt nergens voor terug. In september 2011 werd een medewerker van een kerkhof in de Amerikaanse staat Wisconsin gearresteerd, toen hij nota bene een Fender Telecaster uit een grafkist had gepikt!

Oh ja....by the way....ook de gitaar van Rolf Hartogs is gestolen! (gitarist van Mellow Jo & The Hi-Tones)
Het instrument is al gestolen sinds 26 december 2011.
Het betreft een Fender 52 reissue Telecaster met een B-Bender van "steelbender Innovations" (staat ook op de sticker). De gitaar heeft een drop-D tuner en op een paar plekjes is de lak eraf gechipt. Kijk ook eventjes op deze link.
Mocht je de gitaar ergens tegenkomen, neem alsjeblieft contact op met de politie en Rolf Hartogs.

Ik hoop van ganser harte dat beide instrumenten bij beide eigenaren (het liefst in goede staat) terugkomen!

En...heb respect voor de ander en diens spullen, dus voortaan vlugge vingers thuis houden a.u.b.!

RIP Soul legende Etta James 25/01/1938 - 20/01/2012

2012-01-21T03:05:00.000+01:00

"When I'm singing the blues, I'm singing life." -- Etta James
Etta James

* 25 januari 1938 - † 20 januari 2012

At last, my love has come along

My lonely days are over

And life is like a song

Oh, yeah, at last

The skies above are blue

My heart was wrapped up in clovers

The night I looked at you

I found a dream that I could speak to

A dream that I can call my own

I found a thrill to rest my cheek to

A thrill that I have never known

Oh, yeah when you smile, you smile

Oh, and then the spell was cast

And here we are in heaven

For you are mine

At last

(Lyrics "At Last" Etta James)

Op 17 december j.l. schreef ik in mijn blog nog over haar terminaal ziek zijn. Uiteindelijk heeft het, na die blog, nog ruim een maand geduurd voordat ze zich gewonnen moest geven aan haar ziekte, o.a. terminale leukemie, hepatitis C en tevens leed zij aan dementie.
Een longontsteking werd haar uiteindelijk fataal, amper een week voor haar 74ste verjaardag.
De Amerikaanse Blues-, R&B- , Soul-, Rock &Roll, Jazz- en Gospel- legende, zangeres Etta James (echte naam "Jamesetta Hawkins") overleed gisteren, vrijdag 20 januari 2012, op 73-jarige leeftijd in de Riverside Community Hospital in het bijzijn van haar twee zoons en echtgenoot Artis Mills.

Eigenlijk mag het een wonder heten dat de zangeres uiteindelijk deze leeftijd heeft bereikt, omdat een groot deel van het leven van Etta James in het teken stond van een alcohol- en drugsverslaving. Etta James had een moeilijke jeugd met een moeder die actief was als prostituee. Haar vader kende ze niet, maar ze vermoedde dat het een (blanke) biljarter was.
Mogelijk was Etta James zonder haar verslavingen een nóg groter artiest geworden. Veel andere beroemde artiesten zijn voor een groot deel beïnvloed door de zangstijl van Etta James, zoals bijvoorbeeld Chaka Khan, Janis Joplin, Beth Hart, Beyoncé, Adèle, etc.

Toen Etta James 14 jaar oud was, werd ze ontdekt door Johnny Otis (*28 december 1921 - † 17 januari 2012), de blueslegende die afgelopen dinsdag overleed. Hij schreef het nummer "The Wallflower".

Een grootse zangeres als Etta James, haar rauwe stem, de puurheid in het vertolken van zoveel prachtige nummers waar de authenticiteit en oprechtheid vanaf druipt....zal in een huidige muziekindustrie waarin onze kinderen kennis maken met computergestuurde 13 in een dozijn nummers....zonder enige twijfel gemist worden!

(overigens is er in het nummer "Levels" van Avicii - dat momenteel in de hitparade staat - een sample van Etta James terug te vinden met o.a. de zin "Oh sometimes, I got a good feeling", afkomstig uit het nummer "Something's got a hold on me")

At last....may you rest in peace Mrs Etta James!

YouTube: Etta James - Something's got a hold on me;

De laatste uurtjes van 2011

2011-12-31T14:38:00.000+01:00

De oliebollen en appelflappen liggen alweer klaar voor vanavond, af en toe horen we al knallen van vuurwerk buiten.... Jawel, de allerlaatste dag van het jaar is aangebroken en de laatste uurtjes van 2011 tikken weg.....
Vanavond vieren we "Oud & Nieuw" en nemen we afscheid van een vrij bewogen jaar.

Bepaalde gebeurtenissen van dit jaar staan nog in het geheugen gegrift, zoals de schietpartij in winkelcentrum "De Ridderhof" in Alphen a/d Rijn, waar 6 onschuldige burgers de dood vonden en de dader, een 24-jarige jongen, daarna zichzelf doodschoot.
En natuurlijk onlangs nog de aanslag in het Belgische Luik, waarbij veel wonden en zwaargewonden vielen en ook vielen er enkele doden te betreuren. Het zijn slechts enkele van die zwarte bladzijden van 2011 die nog zeer helder op het netvlies staan.

En dan die "tegenvaller" aan het einde van deze maand vanwege het bericht dat "Da Capo Records" op de Utrechtse Oude Gracht, ruim een half jaar na het overlijden van eigenaar Michel Terstegen, toch de stekker eruit trekt en dat de deuren vandaag, zaterdag 31 december 2011, voor het laatst zullen openen en sluiten, vlak na hun 25 jarig jubileum. Het was min of meer de best gesorteerde 2e hands platenzaak in Nederland, als je het mij vraagt. Je kunt dus wel stellen dat ik hier enorm van baal en dat is nog maar zacht uitgedrukt!

Gelukkig zijn er dit jaar natuurlijk ook leuke dingen gebeurd. Voor mezelf heb ik sowieso een reden om een feestje te vieren, want mijn tijdelijke contract is door mijn werkgever omgezet in een vast contract!! En tegenwoordig....in de huidige tijd van "crisis" en veel mensen die hun baan kwijt raken, mag je daarbij je handen dichtknijpen (en dan maar hopen dat het zo blijft en dat er niet teveel gekke dingen gebeuren...).

Aan het begin van dit jaar voorspelde ik dat het album "21" van de Britse zangeres Adèle waarschijnlijk 1 van de meest verkopende albums van 2011 zou gaan worden. Dat heb ik geloof ik behoorlijk goed ingeschat, want....Adèle blijkt inderdaad het best verkopende album van 2011 te hebben!
Wereldwijd werden er van dit album maar liefst meer dan 13 miljoen exemplaren verkocht!!
De zangeres zelf heeft onlangs een operatie aan haar stembanden moeten ondergaan en mag voorlopig niet praten... Dat zal best een behoorlijke "straf" zijn voor Adèle, want ze is een behoorlijke "kwebbeltante" getuige de dit jaar uitgebrachte "Live at the Royal Albert Hall" dvd die ik onlangs van Adèle kocht. (beslist een aanrader voor iedere Adèle liefhebber!!), waar ze tussen bijna alle nummers door gezellig tegen het publiek aan kletst en grapjes maakt. Zolang Adèle geen "diva" gedrag gaat vertonen en gewoon die heerlijke "lachebek" blijft die ze nu is, blijf ik fan van Adèle! ;-)

Mensen vragen me wel eens om lijstjes op te stellen met de "Beste albums van 2011", maar....eerlijk gezegd zou ik niet weten waar te beginnen, dus daar doe ik maar niet aan. Bovendien koop ik altijd van alles door elkaar, dus ook muziek van pakweg 30 jaar terug, bij wijze van spreken, dus....aan het einde van een jaar onthoud ik echt niet meer wat ik allemaal gekocht heb en van welk jaar het ook al weer was.
Mocht ik echter wel zo'n lijst hebben opgesteld, dan zou naast Adèle ook het album "Making Mirrors" van Gotye (van de hit "Somebody that I used to know") daar in gestaan hebben. Wat een dijk van een album en wat een enorme aangename muzikale verrassing dit jaar!!

Natuurlijk vielen er dit jaar helaas ook veel overleden muzikanten te betreuren; Amy Winehouse, Gary Moore, Clarence Clemons, Gerry Rafferty, Harry Muskee, Andrew Gold, Andy Tielman e.v.a.
En 1 van mijn meest geliefde komieken sloot dit jaar voorgoed zijn ogen: Johnny Kraaijkamp Sr. Wat heb ik altijd vreselijk moeten lachen om die man. Zijn rol in "Johnny & Rijk" was briljant en ook zijn bijdrage aan de serie "Het Zonnetje in huis" was weergaloos goed!
Het klinkt misschien raar, maar.....ergens was het dus ook bijna "mooi" om te zien dat ook de andere helft van Johnny & Rijk, Rijk de Gooijer een poosje later dit jaar ook het tijdige voor het eeuwige verwisselde en....zou je kunnen stellen dat de 2 komieken, die jaren lang samen op de planken stonden, weer min of meer "samen" zijn daarboven...
Rijk de Gooijer was een ras-echte Utrechter...dus na zijn dood hebben we zijn "Als ik boven op de dom sta" hier uiteraard nog dikwijls hard door de speakers laten knallen ;-)

Ook het overlijden van chef kok Cas Spijkers..... Heeft even niets met muziek te maken, maar het leek mij altijd een ontzettend lieve man. Ik heb hem ooit "live" mogen aanschouwen tijdens een feestje van "Princess holding" bij Circus Renz een aantal jaren terug. Het plezier in het vak straalde altijd van die man af! Jammer dat hij er niet meer is.

2012 staat voor de deur. Weer een nieuw jaar met nieuwe muzikale verrassingen, ik kan niet wachten!!
Ook voor mijn eigen band "After The Silence" zijn we nieuwe plannen op touw aan het zetten, waar ik hopelijk spoedig meer over kan vertellen.... ;-)

Daarom hoop ik dat alle bandleden vanavond zeer voorzichtig zullen zijn met vuurwerk, want het zou wel eens kunnen zijn dat ze hun vingertjes volgend jaar nog heel erg hard nodig hebben, lol!

Bij deze wil ik iedereen dus ook een hele goede jaarwisseling toewensen met heel veel goeds en gezondheid voor 2012!!

Ik sluit mijn blog voor vandaag af met een video (zie onderaan) die ik gisteren maakte met een foto collage van dierbaren die ons dit jaar helaas ontvallen zijn, als een soort van "tribute", opdat wij ze nooit zullen vergeten.....

Maak er wat van in het nieuwe jaar!!

YouTube: Little tribute to the ones we lost on the way in 2011;

Vaarwel Da Capo Records!

2011-12-25T03:57:00.000+01:00

Ook al mis je geen seconde

Ook al mors je geen minuut

Ook al leef je ongeschonden

Al je uren resoluut

Ook al sta je sterk en weerbaar

Het is hard en onverteerbaar

Maar de tijd is onomkeerbaar

Niets blijft.....

(A. Groothuizen/J. Beuving - uit "Niets Blijft" van het album "Ik verdedig" - Angela Groothuizen - 2011)

Gisteren ontving ik een e-mail namens Da Capo Records met een mededeling waarvoor ik eigenlijk al een poosje vreesde dat het er zat aan te komen. Op 31 december 2011, de laatste dag van dit jaar, zullen de deuren van Da Capo Records op de Utrechtse Oude Gracht namelijk definitief gaan sluiten.
Sluiten??? Ja, u leest het goed.....sluiten!!
Er sluiten de laatste tijd wel meer platenwinkels, een feit welke ik met lede ogen aanzie, maar....Da Capo Records....dat zo'n winkel gaat sluiten....dat doet me op 1 of andere manier toch net eventjes iets meer dan het sluiten van andere winkels.

Ik ben een geboren Utrechtse, woon sinds 1980 in Nieuwegein, maar....Da Capo Records was voor mij altijd 1 van de redenen om zo nu en dan weer eens mijn geboortestad te bezoeken. Da Capo Records was en is een begrip in Nederland, maar ook daarbuiten, voor iedere muziekliefhebber met een grote passie en liefde voor muziek. Het zijn die muziekliefhebbers die muziek nèt iets meer in hun hart hebben gesloten dan de gemiddelde "Free Record Shop-bezoeker". Ik wil niet persé denigrerend overkomen t.o.v. Free Record Shop of zo, want uiteraard bezoek ik deze winkelketen ook wel eens, zo nu en dan, maar....toch......tussen Free Record Shop en Da Capo Records....daar zit toch ècht een wereld van verschil tussen!!
Ik bedoel.....waar bij Free Record Shop al vaak "jong grut" achter die kassa staat, die met grote ogen staan te kijken alsof ze water zien branden, wanneer een ouder echtpaar om cd's van Paul Anka vraagt, omdat ze daar "nog nooooooit van gehoord hebben".....(Echt gebeurd! Ik stond er destijds namelijk bij en ik keek er naar....)....hoefde je daarentegen vroeger aan Michel (Terstegen) (*22/12/1960 - † 04/07/2011) maar ergens om te vragen....en hij wist je werkelijk álles te vertellen! Het klinkt misschien een beetje raar, maar voor mij was Michel Terstegen een klein beetje de Utrechtse "Leo Blokhuis"....zeg maar...zo ongeveer... Die man was een wandelende muziek encyclopedie!
En waar je bij Free Record Shop slechts alleen het aankoopbedrag te horen krijgt en "u mag daar pinnen"....(en het liefst zo snel mogelijk, omdat er andere stressende klanten met haast achter je in je nek staan te hijgen, omdat werkelijk niemand meer geduld heeft tegenwoordig! Wel uuuuren in de winkel kunnen rondkijken, maar bij de kassa heeft men dan altijd ineens haast....heel typisch altijd!)....was er bij Da Capo Records altijd ruim de tijd voor een praatje! Men nam altijd uitgebreid de tijd voor je. Mensen met haast in Da Capo Records....die waren daar beslist aan het verkeerde adres!

Ik zal het je nog sterker vertellen....in deze huidige tijd....waarin het hectische haastige leven als "normaal" wordt beschouwd.....was Da Capo Records soms letterlijk eventjes een moment van rust (!!) voor mij persoonlijk. Eventjes weg uit die drukke winkelstraten....eventjes weg van al die stresskippen om me heen die geen geduld meer voor elkaar kunnen opbrengen, weg van de huidige medemens die al lichtelijk ontvlambaar lijkt wanneer je iemand 5 seconden te lang aankijkt, zonder dat je daar enige bedoelingen bij hebt...want....bij Da Capo Records had iedereen respect voor elkaar en had je het idee dat 't "opgefokte", dat "gehaaste", dat iedereen tegenwoordig lijkt te hebben....daar helemaal niet bestond! Wát een heerlijkheid!!
Alsof je ineens met een teletijdmachine weer in een platenwinkel van ruim 30 á 35 jaar terug was beland. Zalig! Want laten we eerlijk zijn....in de jaren 70 / 80....hadden mensen nog een andere mentaliteit! Mensen waren nog beleefd naar elkaar toe, hadden respect voor elkaar, dat gehaaste opgefokte van tegenwoordig....was er nog niet echt! Vraag me niet hoe dat komt en hoe dit zo veranderd is in de loop der jaren, maar het is nu eenmaal zo....

Bij Da Capo Records was het alsof de tijd had stil gestaan. Tot op heden wordt er namelijk geen gebruik gemaakt van een pin automaat. Ook hangt er een levensgrote poster van Neerlands trots Shocking Blue met zangeres Mariska Veres in de bloei van haar leven. Eindeloze platenbakken waar je heerlijk urenlang in kon bladeren. Vooral het keldertje met alle aanbiedingen was een hoogtepunt van een bezoekje aan Da Capo Records.
En wanneer je denkt dat er alleen maar "oudere" mensen in die bakken liepen te snuffelen, dan heb je het mis, want ik heb daar dikwijls mensen van alle leeftijden zien rondlopen.
Oudere mensen...zeg maar 60+....., maar ook mijn leeftijdscategorie (vanaf 40 jaar), maar ook jongere generaties....zelfs jonge kinderen! Geweldig toch??!!
Niet alleen de verstokte vinylverzamelaar.....maar ook huismoeders....ook mensen uit het buitenland....werkelijk alle lagen van de samenleving kwamen zo nu en dan een kijkje nemen bij Da Capo Records.

Met het overlijden van Da Capo Records eigenaar Michel Terstegen op 4 juli van dit jaar, werd eigenlijk al min of meer het "hart" uit de winkel gehaald. Niet lullig bedoeld tegenover de andere medewerkers die in de winkels werkten, maar.....Michel wás gewoon Da Capo Records en vice versa! Zelfs ná het overlijden van Michel....was het gewoon bijna "griezelig" wanneer je in de winkel rondliep, omdat je het idee had dat Michel gewoon ieder moment weer binnen kon lopen....dat hij gewoon eventjes verscholen zat in 1 of ander hoekje om platen bij te vullen of wat dan ook....
De ziel van Michel....de "aanwezigheid" van hem.....was op 1 of andere manier nog steeds duidelijk voelbaar. Alsof zijn geest er nog steeds rondwaarde (en misschien is dat ook wel zo? Wie zal het zeggen....).

Dat dus, na 25 jaar bestaan van de winkel, toch uiteindelijk besloten wordt om aan het einde van dit jaar (dus....eind van deze week al!!) de stekker uit de winkel te trekken.....is een beslissing die niet geheel onverwacht komt, maar het doet me toch wel wat, om heel eerlijk te zijn.
Ik weet niet of je het zo mag vergelijken, maar......ik associeerde het gevoel dat ik kreeg een klein beetje met het idee van.....een graf waarvan na 10 jaar uiteindelijk de huur niet verlengd wordt....en de overblijfselen alsnog "geruimd" zullen gaan worden, zodat er uiteindelijk niets meer overblijft van dat ene speciale plekje om heen te gaan, waar ooit een dierbaar familielid of een dierbare vriend lag. Dat gevoel kreeg ik er persoonlijk een beetje bij. Dat er uiteindelijk niets meer over blijft dan slechts "herinneringen"....
Het is net zoiets als wanneer je opa en oma komen te overlijden. Bij mij persoonlijk is de bovenste generatie al helemaal "weg"....dus ik weet waar ik over praat. Plekken waar je vroeger vaak kwam, die zijn er opeens niet meer en zulke momenten komen ook nooit meer terug.
Eigenlijk sowieso dat gevoel dat er steeds meer dingen "verdwijnen" uit je leven wanneer je ouder wordt....zeg maar het gevoel dat Wim Sonneveld beschrijft in "Het Dorp"....de vergankelijkheid van het leven. Zoiets.
Datzelfde gevoel.....dat gevoel van vergankelijkheid....kleeft nu ook een beetje aan het stoppen van Da Capo Records. Heel veel dierbare herinneringen in het pand van Da Capo Records zullen in de toekomst slechts herinneringen blijven. Helemaal als straks wellicht ooit een nieuwe eigenaar het pand op de Oude Gracht zal betrekken...dat wanneer je er in de toekomst voorbij loopt je voor altijd bij jezelf zoiets zult hebben van....."oh ja....vroeger.....weet je nog?..."

Tja....Da Capo Records...zal straks verdwenen zijn uit het straatbeeld van de Utrechtse Oude Gracht. Ik moet echt eventjes aan het idee wennen en misschien dat ik het op mijn manier zelfs eventjes een soort van moet "verwerken", ook al klinkt dat misschien een beetje gek.

Maar...zoals Da Capo Records het zelf ook al in hun e-mail beschreef: "Met het sterven van Michel is ook het einde gekomen aan de iconische
verzamelaarswinkel die Da Capo Records was"....."
Hiermee is een einde gekomen aan een kwart eeuw muziekliefde en muziekgeschiedenis, aan deze ontmoetingsplek voor vinylverzamelaars uit de hele wereld, in de binnenstad van Utrecht."

Daarom middels mijn blog een kleine "vaarwel" aan 1 van mijn meest geliefde platenwinkels ooit, Da Capo Records!

Het DC-team Wouter en Barry heel erg bedankt voor zoveel jaren winkelplezier. Mijn grootste dank gaat echter natuurlijk postuum uit naar Michel. Dank je wel, lieve Michel, voor zoveel muzikale tips, je nimmer aflatende passie voor muziek, voor je hele ziel en zaligheid die je aan Da Capo Records hebt meegegeven. Het was een grote eer om je gekend te hebben in dit leven!

Voor Michel's vrouw Saskia en zijn zoon Ramses heel erg veel sterkte toegewenst voor de komende tijd! Jullie echtgenoot/vader was een bijzonder mens!

Zoals iemand anders het op Twitter reeds omschreef: "Mijn Utrechtse- en muziekhart doet zeer".....ik had het niet beter kunnen omschrijven.....

Jon Bon Jovi....dead or alive!

2011-12-21T00:42:00.001+01:00

Eergisterenavond, toen ik eigenlijk de computer wilde afsluiten, zag ik opeens een nieuwsbericht op Facebook staan waar ik me, zo gezegd, helemaal wezenloos van schrok. Jon Bon Jovi, leadzanger van de Amerikaanse Rockband Bon Jovi, zou plotseling in coma zijn geraakt en zou zijn vervoerd naar het Jersey Shore Medical Center, waar hij op 49-jarige leeftijd overleden zou zijn!
Het 1e aantal seconden denk je dan op dat moment eventjes verder niet meer na.....omdat ik, hoe dan ook, toch erg onder de indruk van het nieuwsbericht was. Mijn hart voelde ik zowat in mijn keel kloppen.
Als je dan weer een beetje bij zinnen komt...ga je verder zoeken....in 1e instantie op de officiële website van Bon Jovi, maar....daar stond niets hierover vermeld! Vreemd....
Verder zoeken...maar ook dat leverde geen andere gerelateerde nieuwsberichten op. Zou het nieuws dan nog zó "vers" zijn? Maar....Jon Bon Jovi is een wereldwijd bekende/beroemde zanger, dus...dan had er toch ècht wel meer nieuws op gestaan, dacht ik bij mezelf.
Weer terug naar Facebook....waar ik plotseling een bericht zag staan van een collega muzikant in mijn vriendenlijst...waarin vermeld werd dat het om een bevestigde HOAX ging!
Een HOAX? Pffff....er viel eventjes iets van mijn schouders....opluchting....gelukkig, God zij dank!!

Verder zoeken op Twitter.....de tweets over zowel de doodsvermelding als de hoaxvermelding aangaande Jon Bon Jovi stonden door elkaar heen en bleven elkaar opvolgen. Maar dat het een HOAX was (een bericht dat rondgestuurd wordt en niet waar is), gaf aan 1 kant opluchting....aan de andere kant werd ik er eigenlijk best wel boos om. Vooral omdat ik zo enorm geschrokken was en vele mensen met mij. Ik had ook echt zoiets van "Flik me dit nooit meer!"

Gelukkig werd er namens de echte Jon Bon Jovi een foto op Facebook en Twitter geplaatst (zie foto bovenaan), waarop hij te zien is met een stuk papier in zijn hand, waarop o.a. de datum van die dag te lezen valt, waarmee hij duidelijk wilde maken van "Hé, maak je geen zorgen, ik ben er nog en springlevend!
Een hele opluchting!

Er zijn mensen die overigens misschien denken dat ik de eventuele dood van een "bekend" iemand als "erger" beschouw dan dat van een "onbekend" iemand (dacht ik uit reacties van iemand te bespeuren), maar....dan vraag ik me toch af waarom iemand dit denkt. Natuurlijk maakt het helemaal niets uit of iemand wel of niet bekend is! Als iemand overlijdt, maakt niet uit wie, is dat ALTIJD erg! Dus....die opmerking begreep ik eigenlijk niet helemaal.

Ik kan me er alleen vreselijk aan storen wanneer dit soort nepoverlijdensberichten rond worden gestuurd! Een poos geleden is het Mick Jagger (Rolling Stones) ook al overkomen, toen iemand ineens "RIPmickjagger" begon te twitteren....

Ook kan ik me nog goed herinneren dat er op een gegeven moment grote paniek op Twitter was, omdat "Jan Smit" zou zijn verongelukt. Zelfs ik schrok daar eventjes van. Ik ben geen fan van Jan Smit zijn muziek (misschien is het een hele aardige jongen, dat weet ik niet....maar het is nu eenmaal niet zo mijn muzikale smaak), maar...daarom iemand dan ook maar dood wensen? Dat slaat toch nergens op! Die jongen is net vader geworden...waarom zou ik die jongen dood wensen? Gelukkig bleek er niets aan de hand en zat Jan Smit gewoon samen met zijn zus bij een voetbalwedstrijd.
Trouwens....de geruchten over zangeres Adèle, van nog niet zo lang geleden, dat ze een vorm van keelkanker zou hebben of iets in die richting.....was dus ook zo'n verschrikkelijk misselijkmakende HOAX die werd rondgestuurd. Iemand doodwensen of ernstig ziek wensen....kom op zeg! Als je dat soort berichten de wereld in helpt, dan ben je toch gewoon zielig?
Hebben dat soort mensen echt niets anders/beters te doen of zo?
Als je iemand anders dit soort erge dingen toewenst....dan is het bijna de Goden verzoeken.....denk ik dan altijd maar.
Misschien ligt het aan mij, maar ik kan mezelf echt niet voorstellen dat er mensen op deze aardkloot rondlopen, die er vreselijke lol aan beleven om dit soort berichten te verzinnen en de wereld in te helpen. Dat je überhaupt iemand dit blijkbaar al toewenst! Dat is pas ècht ZIEK!

Oh ja....en dan heb je dus ook nog de mensen die....als blijkt dat Jon Bon Jovi gewoon nog springlevend is....letterlijk op Twitter e.d. vermelden dat ze het "jammer" vinden dat de geruchten niet waar zijn, oftewel...."jammer dat hij niet dood is".
Of....dat mensen tweets schrijven dat ze opgelucht zijn dat hij nog leeft, zodat ze dan niet de hele week Bon Jovi muziek op de radio hoeven te luisteren......
Ach ja...mensen blijven altijd een beetje rare wezens.....die andere wezens niets gunnen of een ander zelfs inderdaad "dood wensen"....blijkbaar.... Ik kan soms zo verschrikkelijk moe worden van dat soort gedrag van mensen. Vooral Nederlanders zijn daar heel erg goed in....het liefst een ander de grond in willen stampen.....en zodra iemand succes heeft, iemand het liefste weer zo snel mogelijk willen neerhalen. Bah, bah en nog eens bah! Maar goed....dat is alweer een hele discussie op zichzelf.

Ik lees trouwens best wel denigrerend getinte uitspraken over iemand als Jon Bon Jovi.
Jon Bon Jovi zou een "huisvrouwen"-zanger zijn en beslist geen "rocker".
Tja....dat de band Bon Jovi veel vrouwelijk publiek trekt, zal ongetwijfeld een waarheid zijn, maar ik heb toch wel het idee dat er, door de jaren heen, ook steeds meer mannen naar de concerten zijn komen kijken.
Ik luister overigens al naar de muziek van Bon Jovi vanaf dat ik een tiener was. Ik had ook posters aan de muur (jazeker!). De muziek van Bon Jovi is eigenlijk altijd wel belangrijk voor me geweest en ook gebleven! Ik ben de groep altijd blijven volgen en heb hun hele repertoire in de kast staan, zelfs van Jon Bon Jovi en Richie Sambora (gitarist/zanger) solo.
Bon Jovi was in de jaren 80 gebombardeerd tot "tiener"band...(en die tieners van toen zijn dan waarschijnlijk de "huisvrouwen" van nu???) Ik heb de band ook wel eens "live" gezien en er kwamen destijds inderdaad veel tieners op af....

Toch....ben ik altijd iemand geweest die door die "labels" en "hokjes" (die vaak door anderen werden opgelegd) heen kon luisteren op 1 of andere manier, omdat ik (toen al) wel degelijk heel veel muzikale kwaliteiten bij de muzikanten van Bon Jovi constateerde.
Ook "live" staat de band namelijk als een huis! Ik heb ook altijd veel bewondering gehad voor gitarist Richie Sambora, omdat ik vind dat hij er altijd op 1 of andere manier uitspringt, uit het geheel. En....als tiener was ik al verknocht aan de akoestische live-sessies die Jon Bon Jovi en Richie Sambora vaak deden, want de tweestemmig gezongen nummers waren echt van grote klasse!

Zelfs als de nummers van Bon Jovi heel "klein" werden gehouden (i.p.v. dat de nummers werden gespeeld met ruige rockgitaren etc.), bleven de nummers nog steeds overeind en dát zijn de kenmerken van goed geschreven liedjes!
Als je de nummers van Bon Jovi gaat "ontleden", dan zitten er zoveel "laagjes" in waar zó goed over na is gedacht, dat is onvoorstelbaar!

In het begin werd Bon Jovi met name gepresenteerd als "Hardrockband", maar.....aan dat labeltje voldoet de band allang niet meer. Dat ene labeltje zou ze zelfs te kort doen!
Als ik aan Bon Jovi denk, denk ik aan een dynamische Rockband met veel soul, een vleugje country/west-coast, vleugje popmuziek, een hele strakke band, muzikanten die hun instrumenten heel erg goed beheersen, perfectionistisch, bombastisch....maar wanneer de muziek klein gehouden wordt blijft de band ook ijzersterk. Vooral de heren Jon Bon Jovi en Richie Sambora vormen samen een ijzersterk muzikaal duo. Mensen die de solo cd's van Richie Sambora niet kennen, zouden die voor de gein eens moeten gaan beluisteren....wat een soul en blues heeft die man in zijn muziek, wat een stem!! Het is zo iemand die je met slechts alleen zijn stem en zijn gitaar uren zou kunnen vermaken en blijven boeien!

In ieder geval...ik vind dus dat als je Bon Jovi nog steeds slechts als een "vrouwen"bandje ziet....dat je de band dan toch echt te kort doet! Mijn muzikale gehoor heeft me wat dat betreft nog nooit in de steek gelaten en wat ik bij Bon Jovi als band en als muzikaal geheel hoor, is gewoon GOED, klaar uit!
Ach ja....misschien zijn niet altijd alle nummers even briljant, maar ja......ik bedoel.....Mozart zal ook wel eens een "writers block" hebben gehad of een iets minder goed gelukt muzikaal stuk hebben geschreven.... Je kunt niet je hele leven alleen maar perfect zijn, toch? (getuige o.a. de laatste gezamenlijke cd van Metallica & Lou Reed....ahum....sorry!)

Al met al....de band Bon Jovi is op muzikaal gebied altijd erg belangrijk voor mij geweest. Iets dat je vanuit je tienerjaren meeneemt, iets dat altijd een soort van "rode draad" is gebleven....dat is op 1 of andere manier toch speciaal. Het was er gewoon "altijd al".....zo'n soort gevoel.
En als je dan ineens zo'n naar bericht onder ogen krijgt dat een bandlid plotseling zou zijn overleden....dat gaat je dat echt niet in de koude kleren zitten. Die komt dan echt wel even aan...om het zo maar uit te drukken. Alsof je een stukje "jeugd" kwijt raakt....zoiets.
Maar gelukkig bleek het "loos alarm" te zijn en is Jon Bon Jovi nog steeds "Alive and Kicking"! ;-)

Op Twitter en Facebook e.d. krijg je dan onmiddellijk commentaar als "Dan moet je het ook eerst checken!" Nou....zover was ik nog niet eens gekomen. Een dergelijk bericht "forwarden" was óók zelfs niet eens in me opgekomen. Daarvoor was het bericht net eventjes teveel "ingeslagen".....en eer dat ik bij mijn "positieven" kwam.....waren de meldingen over een HOAX er al, dus....ik heb opgelucht ademgehaald! En daarna? In de wetenschap dat er gelukkig niets aan de hand was, heerlijk geslapen ;-) En....gisteren de muziek van Bon Jovi eventjes, met de volumeknop nèt een tandje hoger, door de speakers laten knallen, haha... (sorry buren!)

Ik hoop van ganser harte dat Jon Bon Jovi in goede gezondheid minimaal 100 jaar wordt!

YouTube: Bon Jovi- Live At Madison Square Garden DVD "Livin' On A Prayer";

Happy 68th B-day to the King of riffs...Keith Richards!

2011-12-18T14:41:00.001+01:00

Dat de man überhaupt nog leeft mag een wereldwonder heten. Al vanaf de jaren 60 deed de wereldberoemde gitarist zich in grote mate tegoed aan o.a. LSD, Cocaïne, Heroïne, drank....you name it...

Op 1 of andere manier tekent het gebruik van veel drugs ook altijd in het aangezicht van iemand. Je zag het bij Herman Brood....je ziet het bij mensen als Steven Tyler en Joe Perry (Aerosmith)...maar dus ook bij Rolling Stones gitarist Keith Richards (18 december 1943), waar we het in dit blogschrijfsel dus over hebben. Vooral mensen die veel heroïne gebruiken hebben altijd op 1 of andere manier meestal een bepaalde "junk" uitstraling, als ik het zo mag zeggen. Op het even op zijn Utrechts te benoemen....die Keith Richards heeft een behoorlijk "verlopen harses" ;-) (sorry voor de Keith Richards fans...het is niet persé negatief of beledigend bedoeld, dus zie er a.u.b. een beetje de humor van in, ok?)

Of je nu van de Rolling Stones houdt of niet....of je nu wel of niet onder de indruk bent van het gitaarspel van Keith Richards....het verdient sowieso wel groot respect als je al bijna 50 jaar (!!) nog steeds met groot succes actief bent in de muziek "business", om het zo maar uit te drukken.
En hoe je het ook wendt of keert....waar The Beatles misschien ooit begin jaren 60 veel hebben betekend voor het ontstaan van de "popmuziek" hebben de Rolling Stones dezelfde betekenis gehad, maar dan voor de Rockmuziek!

Vroeger scheen je te moeten kiezen tussen The Beatles of The Stones..... Tja, ik ben niet van die generatie, dus...ik heb gewoon muziek van beide bands in mijn muziekverzameling staan. Ook gewoon om dat het toch 2 belangrijke grote bands zijn uit de geschiedenis van de popmuziek. Vraag me ook niet welke band ik "beter" vind...want dat is gewoon echt appels met peren vergelijken, het zijn 2 totaal verschillende bands en ik kan zonder problemen naar beide bands luisteren, geen enkele moeite mee. Ik ga dus ook gewoon niet kiezen! Er zullen waarschijnlijk nog steeds hele fanatieke Beatles en Stones aanhangers zijn, die vinden dat je "moet" kiezen. Nou, lieve beste Bloglezers....ik "moet" dus niets, dus luister ik gewoon heel eigenwijs naar beide bands, lekker puh! ;-)

Mijn zoon van 14 kent "Keith Richards" met name als "acteur" in de "Pirates of the Caribbean" films in de rol van Kapitein Teague, de vader van Jack Sparrow.
Gekscherend zeiden wij thuis al dat Keith Richards eigenlijk gewoon "zichzelf" kon spelen in de film en zich niet zoveel hoefde in te leven in zijn rol, omdat hij net zo'n "zuiperd" is als "Jack Sparrow" en de rol dus goed bij hem past....ahum... (Sorry mensen, ook dit is wederom niet persé beledigend of negatief bedoeld....dus benader het a.u.b. met een beetje humor, yes???)

Keith Richards staat muzikaal gezien eigenlijk met name bekend als de "King of riffs"....
Vrijwel alle bekende gitaarriffs van Rolling Stones nummers komen van zijn hand.
Het is een bepaalde gave die sommige muzikanten hebben en niet een geheel onbelangrijke, want heel veel bekende hits bestaan toch meestal uit herkenbare riffs waaruit een bepaald nummer is opgebouwd.

Vandaag, 18 december 2011, viert Keith Richards zijn maar liefst 68e verjaardag! Zoals ik al aan het begin van deze blog zei...het mag een wereldwonder heten dat deze man überhaupt nog leeft en sowieso dat hij de leeftijd van 68 heeft bereikt, zeker na het misbruik van zoveel genotsmiddelen en drugs na zoveel jaren. Blijkbaar hoef je dus niet altijd per se gezond te leven om oud te kunnen worden ;-) (because he still "moves like Jagger" **....lol!)

Dus bij deze....hieperdepiep HOERA!!!
HAPPY 68th B-DAY Mr. Keith Richards!!!

(** Voor degenen die het nog niet wisten, maar dat lijkt me sterk: "Moves like Jagger" is uiteraard een wereldwijd bekende - redelijk recente - hit van de band "Maroon 5")

YouTube: Rolling Stones - Jumping Jack Flash - Live 2006 Austin;

Blues en Motown legende Etta James terminaal ziek

2011-12-17T04:01:00.000+01:00

Enkele maanden terug kocht ik nog een compilatie cd van de Blues en Motown legende Etta James (25 januari 1938). Ik vind haar stem fantastisch en ik heb nu eenmaal een "zwak" voor, lijkt het wel, met name "zwarte" soul/blues zangeressen. Haar liedje "I just want to make love to you" (een "cover" van Muddy Waters) werd enkele jaren terug gebruikt in een "Coca Cola" commercial, dus eigenlijk kende ik Etta James met name van dat liedje. Dank zij moderne media als "YouTube" ontdek je dan ineens meer muziek van haar en zodoende lag een cd van Etta James nog steeds in de planning, maar....helaas is het in de reguliere cd winkels redelijk "lastig" te verkrijgen. Gelukkig hebben we tegenwoordig internet, dus is het middels "online shopping" gemakkelijker om aan een cd van Etta James te komen. Zodoende een poosje terug dus de daad bij het woord gevoegd.

De Amerikaanse Blues-, R&B- , Soul-, Rock & Roll, Jazz- en Gospelzangeres was als jong meisje al een zeer populaire zangeres in de Baptistenkerk. Op haar 14e al vormde ze een "Doo-Wop" groep, genaamd "The Peaches". Op haar 15e werd ze ontdekt door Johnny Otis, die haar onderbrengt bij Modern Records. Ze scoort meteen 2 grote hits: "Roll With Me Henry" + "Good Rockin' Daddy". Ook daarna scoorde ze talloze hits.
Begin jaren 70 kampte ze met een heroïneverslaving, maar na het afkicken halverwege jaren 70, vervolgt ze haar succesvolle muzikale loopbaan. Ook op oudere leeftijd treedt Etta James nog veel op.

Hoe invloedrijk haar bijdrage is aan de muzikale wereld, blijkt wel als de immens populaire zangeres "Beyonce" de rol van "Etta James" speelt in de speelfilm "Cadillac Records" uit 2009. Beyonce zingt in deze film ook nog een Etta James "cover", namelijk het nummer "At last".
Ook zangeres Beth Hart is beïnvloed door Etta James. Op het onlangs verschenen album "Don't Explain", dat Beth Hart opnam met gitarist Joe Bonamassa, staat ook een Etta James cover "Something's got a hold on me".

De afgelopen maanden is de gezondheid van de inmiddels 73-jarige Etta James verslechterd en lijdt zij aan dementie. Vandaag is echter ook bekend geworden dat Etta James 2 weken geleden is opgegeven door haar arts en dat zij lijdt aan terminale leukemie. Ze is in de laatste fase van deze ziekte aanbeland en heeft nu 24 uur per dag verzorging nodig, bijgestaan door haar zoons en haar echtgenoot. Volgens de arts zal het dan ook niet lang meer duren voordat Etta James haar laatste adem zal uitblazen....

Zeer binnenkort zal dus ook deze grote muzikale legende haar grote reis gaan maken naar de andere werkelijkheid....zo is het leven, het zal ons op een dag ooit allemaal overkomen.

Toch middels mijn geschreven blog een klein eerbetoon aan deze geweldige zangeres, want dat verdient ze zonder meer!

One big salute to Mrs Etta James!

YouTube: Etta James I just wanna make love to you;

YouTube: Etta James - Something's Got A Hold On Me (live!);

YouTube: Beth Hart and Joe Bonamassa- Something's Got a Hold on Me (Etta James cover);

Top 2000 lijst 2011 #2

2011-11-24T22:51:00.001+01:00

De Top 2000 "stem" lijstjes.... Het heeft altijd iets van bij iemand anders in zijn of haar platen-/cd-kast kijken welke albums diegene in zijn/haar collectie heeft, om zodoende iemands smaak een beetje te peilen. Misschien ben ik de enige malloot die deze tik heeft, maar ik ben inderdaad zo iemand die hierboven genoemd gedrag meestal niet kan laten als ik bij iemand op bezoek ben. Ik vind het altijd reuze interessant om te zien wat iemand in de kast heeft staan. Is het veel of juist weinig? Wat voor stijlen? Is het gevarieerd of juist veel van hetzelfde? Is het 13 in 1 dozijn, of...iemand die duidelijk een wat "diepere" smaak heeft? Is het een muzieksmaak die je wel achter die persoon zou zoeken of juist helemaal niet? Zegt het iets over het karakter van een persoon? En zo kan ik nog wel even doorgaan....

Dat gevoel dat ik hierboven beschrijf, heb ik ook altijd een beetje als mensen tegen het einde van het jaar gaan stemmen voor zo'n Top 2000 lijstje. Ik vind het reuze interessant wat mensen uit een bepaalde lijst pikken. En waarom kiest juist iemand voor die bepaalde platen? Gewoon omdat ze het leuk of mooi vinden, zit er een bepaalde gedachte achter of hoort er een herinnering bij?
Waarom pikt de 1 heel veel "dance" of oude "disco" platen uit een lijst en de ander juist weer wat meer rockgitaar georiënteerde muziek? Waarom vindt de 1 een bepaald nummer helemaal geweldig en waarom vindt de ander datzelfde nummer werkelijk weerzinwekkend?
Stemmen mensen al jaren op dezelfde platen of...is hun stemgedrag in de loop der jaren veranderd?
Ik bekijk altijd graag de lijstjes van andere mensen. Eigenlijk vind ik het sowieso altijd interessant om te weten wat iemands muzieksmaak is. Op 1 of andere manier zegt iemands muzieksmaak meestal wel iets over iemand. Daarom is het altijd juist zo leuk om iets te ontdekken van iemand wat je helemaal niet achter die persoon gezocht had.

Alleen....als je een hele brede muzieksmaak hebt, dan is het ieder jaar weer toch wel verrekte lastig om "slechts" 15 platen te mogen kiezen uit honderden titels, zelfs als je ook nog 5 "eigen keuze" platen mag toevoegen. En...zeggen die 15 á 20 platen voldoende over mij als persoon? Want....ik zou er zo nog wel 100 platen aan toe kunnen voegen. Geen enkel probleem!
15 platen kiezen betekent dus ook veel prachtige platen schrappen en dus helaas niet kiezen. Niet omdat ik die platen minder mooi of minder goed vind, maar omdat er maar domweg plek is voor 15 á 20 platen.

Uiteindelijk heb ik toch een lijstje gemaakt. Sommige vaste waardes zijn gebleven, maar ik heb toch besloten om hier en daar enigszins verandering aan te brengen, zodat het niet helemaal een soort van "Copy Paste" verhaal wordt.

Tevens heb ik ervoor gekozen om sommige artiesten een keertje niet in die lijst van 15 á 20 platen voor te laten komen, terwijl ik ze toch echt heel erg goed vindt.
Zo heb ik dit keer niet voor "Elvis Presley" gekozen, omdat er van zo'n artiest eigenlijk sowieso automatisch altijd wel veel platen in de Top 2000 staan.
Hetzelfde geldt voor Adèle. Ik vind haar werkelijk fantastisch! Dat meen ik echt. Ik vind ook echt dat ze 1 van de beste albums van 2011 heeft uitgebracht. Maar...Adèle is inmiddels zó immens populair, dat ik er eigenlijk wel heel veel vertrouwen in heb dat ze sowieso in die Top 2000 zal voorkomen.
Een andere naam waar ik dit keer niet voor heb gekozen is de band Journey.
Mensen die me kennen weten dat ik ècht een enorm groot Journey fan ben, maar....de muziek van de band is in Nederland eigenlijk slechts geliefd bij een select publiek.
Over het algemeen weet de gemiddelde Nederlander vaak niet eens waar je het over hèbt als je over deze band praat. Voor mij persoonlijk zijn nummers als "Don't stop believing", "Anyway you want it", "Wheel in the sky" etc. grote klassiekers, maar over het algemeen kijken de meeste mensen of ze water zien branden als je het erover hebt. Ik zou bepaalde nummers kunnen aandragen als suggestie in de "vrije keuze" lijst, maar....of ze veel kans maken om in de Top 2000 terecht te komen? Ik betwijfel het....
Hetzelfde geldt voor de Stray Cats of Brian Setzer.... Ik vind het werkelijk fantastische muziek en ik kan er uren naar luisteren. De muziek zal misschien iets bekender zijn dan de muziek van Journey, maar.....het is denk ik over het algemeen niet iets dat veel gedraaid of gekozen wordt door veel mensen. Nou ja....zo zijn er tal van namen die je zou kunnen noemen. Alleen....dit jaar zitten ze eventjes niet bij mijn Top 15, maar ook niet bij mijn 5 vrije keuze platen.

Hieronder echter de platen waar ik dit jaar wèl voor gekozen heb. Echter moet er denk ik niet teveel gelet worden op de volgorde van de platen, want als een plaat op 5 staat, wil dat niet persé meteen zeggen dat ik die plaat beter vind dan een nummer dat op 10 staat, bij wijze van spreken.
Het is gewoon een lijstje van 15 nummers die ik uit de keuzelijst gekozen heb, plus een lijstje van 5 vrije keuze platen....

OK...mijn keuzelijst van 2011;

#001: John Lennon - Imagine (1971):

Op 1 of andere manier blijft "Imagine" altijd mijn absolute nummer 1 voor de Top 2000.....of eigenlijk mijn persoonlijke Top 2000. Het intro met dat aparte, beetje gammele, pianogeluid, de meest briljante tekst die er ooit is geschreven. Een liedje met een kop en een staart. Een liedje dat ergens over gáát. En...in deze huidige tijd van zoveel oorlogen om ons heen, eigenlijk nog steeds heel erg actueel. Ook al ben je in een nog zo rumoerige ruimte, wanneer dit nummer wordt gestart, snijdt het dwars door alles heen.

#002: Michael Jackson - Billie Jean (1983):

Twee jaar na Michael Jackson's dood is iedereen plotsklaps vergeten, dat ze 2 jaar geleden toch ineens alle cd's van Michael Jackson wilden kopen, dat de cd's niet waren aan te slepen! Dat zelfs grote media winkels ineens zonder voorraad zaten, omdat iedereen "ineens Michael Jackson fan was", terwijl heel veel mensen daarvan enkele jaren daarvoor MJ allemaal nog links lieten liggen, omdat het een bepaalde periode totaal "niet cool" was als je zei dat je naar de muziek van MJ luisterde. Soms heb ik het idee dat we 2 jaar na MJ's dood weer in zo'n periode zitten.

Als ik tegenwoordig een Michael Jackson T-shirt draag of als ik iets van hem gekocht heb of als ik zeg dat ik zijn muziek goed vind, dan krijg ik vandaag de dag iets vaker "commentaar" te verduren dan 2 jaar terug. Ik moet me dan bijna op dezelfde manier verantwoorden als iemand die er openlijk vooruit komt dat diegene in een God gelooft en naar de kerk gaat.

Ik weet dat er de laatste tijd weer erg veel "gedoe" rondom MJ is, zoals bijvoorbeeld de rechtzaak tegen Conrad Murray (mijn mening daarover wil ik op dit moment eventjes voor me houden). Er zijn natuurlijk dingen naar voren gekomen die MJ nu niet bepaald in een positief daglicht plaatsen, zoals bijvoorbeeld mogelijk drugmisbruik enzovoort. (ook daarover wil ik op dit moment eventjes niet uitweiden) Het is jammer dat dit soort dingen het nalatenschap van MJ enigszins overschaduwen en dat sommige mensen dan ineens niet meer zien hoeveel moois hij de wereld heeft nagelaten, als het gaat om cultureel erfgoed en zijn muziek. Want....ondanks al het "gedoe" om MJ heen, is zijn muziek, in mijn ogen, altijd briljant gebleven! Daarom kan het me eigenlijk niet zoveel schelen wat anderen ervan vinden dat ik er openlijk voor uitkom, dat ik een groot MJ fan ben!

Ik luisterde al naar zijn muziek toen ik klein was en sindsdien is dit nooit veranderd. Met MJ is begin jaren 80, toen ik een tiener was, mijn interesse voor popmuziek gewerkt. Bij MJ is alles begonnen. Daarom, net als voorgaande jaren, mijn keuze voor Michael Jackson!

#003: Wim Sonneveld - Het dorp (1974):

Veel mensen roepen vaak heel ongenuanceerd "Ik houd niet van Nederlandstalig!"

Maar...in mijn ogen heb je "Nederlandstalig"...en..."Nederlandstalig"....

Over het algemeen ben ik niet zo'n liefhebber van het Nederlandse "levenslied", zoals de smartlappen enzovoort. Maar...uiteraard is het prima als andere mensen het wèl prachtig vinden. Prima toch?

Ik ben toch iets meer van de generatie die o.a. met Doe Maar, Toontje Lager, Klein Orkest, Het Goede Doel, The Scene enzovoort is opgegroeid. Maar ook Bløf is in mijn collectie vertegenwoordigd. Van die laatste band schijn je trouwens, net als bij Michael Jackson, eigenlijk ook al niet hardop te mogen zeggen dat je hun muziek weet te waarderen, maar....daar heb ik, zoals jullie weten, gewoon lak aan! Ik laat me door anderen echt niet vertellen welke muziek ik wel of niet leuk mag vinden en welke muziek er wel of niet "serieus genomen" kan/mag worden.

Maar....hoewel er natuurlijk absoluut ook nu weer mensen met hun commentaar klaar staan om me te vertellen dat ze "niet begrijpen dat ik, zangeres in een hardrockband, naar Nederlandstalig luister, want "Nederlandstalig is toch geen muziek?".........kan ik op mijn beurt haast niet begrijpen dat men voor "Het Dorp" van Wim Sonneveld niet wellicht een uitzondering zou kunnen maken.

De schoonheid van dit lied, de zang van Wim Sonneveld zelf, de tekst van het nummer, dat eigenlijk in principe over de "vergankelijkheid van het leven" gaat.....het raakt me iedere keer weer tot op het bot! Ik heb veel van bovengenoemde Nederlandstalige popgroepen in mijn collectie, maar...voor mij persoonlijk staat "Het Dorp" op de allerhoogste hoogte, als het gaat om het allermooiste Nederlandstalige nummer ooit!

Sommigen mogen het misschien "oubollig" noemen, maar persoonlijk heb ik "Het Dorp" al járen lang voor altijd in het hart gesloten. Daarom kan het me ook nu wederom geen zier schelen wat anderen van mijn keuze vinden. Prachtig nummer!

#004: Gary Moore - Still got the blues (1990):

Op 6 februari van dit jaar overleed hij, Gary Moore. Toen ik zijn overlijdensbericht las heb ik, moet ik tot mijn schaamte toegeven, eerst enkele vloeken gelaten....en daarna was ik alleen maar "stil".

Gary Moore was een jeugdheld. Als tiener, toen ik op een gegeven moment gitaarlessen volgde, kreeg ik muziek van Gary Moore als een lesopdracht. Ik ben zijn muziek gaan luisteren en dat is eigenlijk nooit meer echt veranderd. Zijn nummer "Empty Rooms" dat op de cd "Run for Cover" staat heb ik bijna letterlijk grijs gedraaid. Maar ook zijn duet met Phil Lynott "Out in the fields" heb ik bijna oneindig in mijn cd speler gedraaid. En toen kwam "Still Got The Blues"....wát een geweldige plaat! Wat kon die man fantastisch gitaarspelen! Bij "Still Got The Blues" rolden de tranen bijna letterlijk uit de speakers als Gary Moore zijn gitaarsolo inzette.

Wat baal ik ontzettend dat Gary Moore dit jaar het leven heeft gelaten. Als eerbetoon daarom mijn keuze voor hem in mijn Top 2000 keuzelijstje.

#005: Amy Winehouse (& Mark Ronson) - Valerie (2007):
Het is eigenlijk geen gewoonte van mij om ineens artiesten in mijn Top 2000 keuzelijst op te nemen, nadat ze zijn overleden, maar Amy Winhouse móet er dit jaar gewoon in!

Eigenlijk is het gewoon triest dat heel veel mensen pas doorhadden hoe briljant en hoe goed Amy Winehouse als zangeres was, nádat zij op 23 juli van dit jaar overleed.

Weliswaar door haar eigen toedoen, drank- en drugmisbruik, maar.....desondanks heb ik het gevoel dat er echt een enorm grote artiest verloren is gegaan. Een artiest die nog maar een fractie heeft kunnen laten zien en horen van hetgeen zij wezenlijk in haar mars had. We hebben nog niet eens de helft gezien! En helaas....zullen we dat ook nooit meer te zien en te horen krijgen.

Haar duet met Tony Bennett "Body and Soul" is echt van een onwaarschijnlijk grote klasse!

Als ik de opnames zie van toen Amy's carrière begon, hoe alles staat als een huis....en je ziet haar dan door de jaren heen steeds verder afglijden.....dat is triest! Zo ontzettend triest!

Ondanks haar relatief "korte" carrière, ben ik van mening dat ook over 20 jaar mensen waarschijnlijk nog steeds weten wie Amy Winehouse was. Daarom mijn keuze voor haar in mijn Top 2000 lijstje.

#006: Simon & Garfunkel - Bridge over troubled water (1970):

Eerder dit jaar zond men op Nederland 3 een documentaire uit over Paul Simon en Art Garfunkel en de totstandkoming van het album "Bridge over troubled water". Nog nooit eerder werd ik zo erg in de nummers van dit album gezogen als toen, terwijl ik het album (op vinyl) wel in huis heb.

Vooral het titelnummer bleef dagen na de uitzending in mijn hoofd hangen. Het heeft even geduurd voordat het weer enigszins uit mijn "systeem" was...

Wat was en is dit eigenlijk een prachtig nummer! Het orkest dat dit nummer live heeft ingespeeld. De heldere stem van Art Garfunkel. Het nummer krijgt bijna iets "bovennatuurlijks". Het heeft iets Gospel achtigs. En wat een prachtige tekst! Het nummer heeft na die uitzending een nog grotere indruk achtergelaten dan daarvoor. Daarom staat hij bij deze in mijn keuzelijst.

#007: Andrew Gold - Lonely boy (1977):
Andrew Gold....een naam waarbij velen vaak eerst hun wenkbrauwen fronsen, maar zodra je enkele nummers van hem opnoemt, krijg je vaak een "Oh ja!" reactie. Hij maakte natuurlijk deel uit van het duo WAX (bekend van o.a. "Bridge to your heart" en "Right between the eyes"), hij schreef de herkenningstune voor de tv-serie "Golden Girls" ("Thank you for being a friend"), maar ook nummers als "Let her slip away" en "Lonely boy". Het laatste nummer is eigenlijk autobiografisch. Een geweldige zanger, maar vooral ook componist. Op 3 juni van dit jaar overleed Andrew Gold aan een hartstilstand op slechts 59-jarige leeftijd. Ook hij verdient zeer zeker een plek in de Top 2000!

#008: Killing Joke - Love like blood (1985):

Dit nummer staat voor mij synoniem aan de jaren 80. Eigenlijk was dit nummer ook al stiekem een soort van voorloper van wat men tegenwoordig "Gothic" muziek noemt. Het bijna zweverige hypnotiserende geluid van de keyboards, die voor het overgrote deel de sfeer van dit hele nummer bepalen vind ik nog steeds briljant. Beslist 1 van mijn meest favoriete nummers aller tijden!

#009: Jeff Wayne & Justin Hayward - The eve of the war (1978):

Dit is zo'n nummer dat ik mijn hele leven al met me meedraag. Als kind vond ik het nummer al prachtig. Ik kocht zelfs het singletje. Toen het later eind jaren 80 opnieuw op single werd uitgebracht, kocht ik ook de heruitgave, omdat de andere single toch al wat slijtage had opgelopen. Weer nog een poos later kocht ik de hele LP van Jeff Wayne waar dit nummer op stond.

Na al die jaren vind ik het nummer nog steeds fascinerend! Ik kan niet precies uitleggen waarom. Het is een bepaald gevoel. Zo'n nummer dat in je ziel naar binnensluipt, zich daar vastklemt om daar vervolgens nooit meer weg te gaan.

#010: Jean Michel Jarre - Oxygene IV (1977):

De muziek van Jean Michel Jarre, vooral van halverwegejaren 70, zoals Oxygene IV, brengt me altijd terug in de tijd. De tijd dat ikals klein meisje met mijn opa en oma mee mocht naar het Dolfinarium (het parkwas toen nog niet zo uitgebreid zoals dit nu het geval is), want tijdens die dolfijnenshows werd de muziek van Jean Michel Jarre gedraaid. Dus op 1 of anderemanier associeer ik de muziek van Jean Michel Jarre van die periode ook altijdautomatisch met dolfijnen en mijn opa en oma...

#011: Black Sabbath - Paranoid (1970):

Tja....het ontstaan van de "hardrockmuziek" is in feite begonnen bij bands als Deep Purple en Black Sabbath. Onlangs werd bekend gemaakt dat Black Sabbath volgend jaar weer in de oorspronkelijke line up zal gaan touren. Black Sabbath....met Ozzy Osbourne als zanger dus! Wie had ooit gedacht dat dit ooit weer zou gebeuren? Ik heb een bepaalde "zwak" voor Ozzy. Al met al, Black Sabbath moest in mijn Top 2000 lijstje!

#012: Van Halen - Jump (1984):

Melodieuze hardrock uit Amerika met een behoorlijk Nederlands tintje. Na al die jaren blijft dit nog steeds een magisch nummer, met waarschijnlijk 1 van de meest nagespeelde keyboardpartijen ever! Zonder enige twijfel hoort dit nummer in de Top 2000 thuis!

#013: U2 - The unforgettable fire (1985):

Als je het aan mij vraagt, nog steeds 1 van de mooiste U2 nummers ooit gemaakt. Het nummer tilt je op en neemt je ergens mee naar toe, als het ware. Ik kan nooit genoeg krijgen van dit nummer. Dit is zoals U2 hoort te klinken!

#014: Johnny Cash - Hurt (2003):

Het nummer "Hurt" is oorspronkelijk een nummer van de band Nine Inch Nails, maar....Johnny Cash heeft er met zijn interpretatie van dit nummer een onuitwisbare indruk mee gemaakt. Het is 1 van de mooiste, zo niet....allermooiste, nummers die Johnny Cash aan de wereld heeft nagelaten.

Bij iedere luisterbeurt heb ik weer opnieuw een brok in mijn keel. Je wordt dit nummer ingezógen, als het ware. Dit nummer zong hij met bijna 1 been in het graf. In dit nummer hoor je zijn hele leven. Alles wat hij in zijn leven heeft meegemaakt, hoor je aan zijn manier van zingen in dit nummer terug. Je moet wel van steen zijn als je niet geraakt wordt door dit nummer. Groot respect voor Cash!

#015: Herman Brood & His wild romance - Saturday night (1978):

Altijd iets met Herman gehad. Een oom van mij had vroeger fotograferen als hobby. Hij had veel eigen foto's hangen en 2 daarvan sprongen er altijd tussen uit. Eentje van Demis Roussos en...van Herman Brood. Ik weet nog dat ik als kind totaal gefascineerd was door die foto. Op dat moment wist ik eigenlijk nog niet echt wie Herman Brood was. Door de jaren heen heb ik echter zijn muziek leren kennen, ben ik platen van hem gaan verzamelen en ik heb zelfs ooit een originele zeefdruk kunnen kopen (omdat een schilderij voor mij onbetaalbaar is....helaas...) en dat is 1 van mijn dierbaarste Herman Brood items. Ondanks zijn drank- en drugmisbruik.....mocht ik hem op 1 of andere manier wel. Met sommige mensen heb je dat gewoon meteen. "Saturyday Night" is natuurlijk zijn grootste hit en dit jaar is het 10 jaar geleden dat Herman overleed. Daarom absoluut een plekje voor Herman in mijn Top 2000 lijst!

Vrije keuzes:

#Vrije keuze 001: Amy Winehouse- Back to black (2006):

Tot mijn verbazing stond "Back to black" niet in het "voorkeuze lijstje" op de Top 2000 site. Ik vind echter dat dit nummer absoluut in de Top 2000 moet. Stiekem vind ik dit nummer eigenlijk nog mooier dan "Valerie", dat je al in mijn lijstje hierboven hebt kunnen vinden.

Het nummer heeft iets melancholisch. Het fragment...waarin Amy met een extra soort galm....nu je weet dat ze overleden is, bijna vanuit het hiernamaals lijkt te roepen.....bezorgt me onherroepelijk kippenvel! "Back to Black" moet gewoon die Top 2000 in!

#Vrije keuze 002: Roger Glover & Friends – Love is all (1975):

Puur jeugdsentiment! De videoclip met de gitaarspelende en zingende kikker maakte op mij, als kleuter destijds, veel indruk. Nog steeds is het 1 van mijn meest favoriete nummers ooit!

En.....de leadzang was natuurlijk van Ronnie James Dio, die vorig jaar de strijd tegen kanker verloor. Hij is in mijn ogen nog steeds 1 van de beste zangers aller tijden!

#Vrije keuze 003: Foreigner – That was yesterday (1985):

Steevast ook 1 van mijn meest favoriete nummers aller tijden. De stem van Lou Gramm toen hij nog blaakte van gezondheid. Lou Gramm heeft enkele jaren terug te kampen gehad met een herseninfarct. Sindsdien is hij op vocaal gebied helaas niet meer de zanger die hij midden jaren 80 was jammer genoeg. Dat is eigenlijk heel triest...dat juist datgene van iemand wordt afgenomen wat hij het liefste doet....zingen! Dit nummer stamt uit de tijd van Foreigner in hun hoogtijdagen. Voor mij persoonlijk nog steeds een speciaal nummer en daarom staat hij in mijn vrije keuze lijst!

#Vrije keuze 004: Gotye – Somebody that I used to know (2011):

Een nummer van dit jaar, dus uiteraard stond het nog niet in de "voorkeuze lijst" omdat het vorig jaar uiteraard nog niet in de Top 2000 voorkwam. Ik vind echter dat het nummer wel een plek in die Top 2000 verdient. Onlangs heb ik een blog aan Gotye geweid m.b.t. zijn album "Making Mirrors".

De single "Somebody that I used to know" is 1 van die pareltjes die je zo af en toe in de hitparade tegenkomt, tussen allerlei "nietszeggende 13 in 1 dozijn nummers". Absoluut een Top 2000 nominatie waard!

#Vrije keuze 005: Gary Moore & Phil Lynott – Out in the fields (1985):

Zoals hierboven beschreven in mijn keuze voor Gary Moore - Still Got The Blues, was "Out in the fields" 1 van die nummers die ik zo'n beetje heb grijs gedraaid door de jaren heen.

Het blijft een speciaal nummer. Nu helemaal, nu "Gary Moore" en "Phil Lynott" als het ware toch weer "samen" zijn. Dit nummer is misschien wel het mooiste nalatenschap van de 2.

Ik heb veel bands dit nummer horen "coveren", sommigen niet geheel onverdienstelijk, maar....het origineel blijft toch het beste voor wat mij betreft. Het zou mooi zijn als hij een plekje in de Top 2000 krijgt!

Last but not least....is het afwachten welk nummer de 1e plaats van de Top 2000 zal bereiken. Vorig jaar waren het The Eagles. Jarenlang is het "Bohemian Rhapsody" van Queen geweest.
Het is misschien een beetje saai als jarenlang hetzelfde nummer op 1 blijft staan, maar....aangezien het exact 20 jaar geleden is dat Freddie Mercury overleed, zou het toch eigenlijk....bijna zo moeten zijn...dat Queen, al is het maar weer voor 1 jaartje, dit jaar weer op 1 terecht komt.
Volgende jaar zien we wel weer..... ;-)

Top 2000 lijst 2011 #1

2011-11-24T19:18:00.001+01:00

Het einde van dit jaar nadert en zoals ieder jaar betekent dit o.a. dat er ook weer van alles te doen is rondom de "Top 2000". Zo start vanavond weer de 1e aflevering van de tv-uitzendingen van de "Top 2000 Quiz", welke uiteraard weer een aanloop zijn naar de "Top 2000 aGoGo" uitzendingen tegen het einde van december.
En natuurlijk kan er weer gestemd worden voor de Top 2000 lijst (dit kan nog tot morgen 20.00 uur).

Ieder jaar barsten ook weer dezelfde discussies los over de Top 2000. Dat er alleen gekozen kan worden uit "voorgeprogrammeerde" lijstjes, dus zou de lijst nooit "waarheidsgetrouw" zijn....dat het een vertekend beeld zou geven enzovoort. Tja....de ietwat "stevigere" en "alternatieve" muziek die je tot voor kort geleden op het helaas dit jaar ter ziele gegane "Kink FM" hoorde, zul je inderdaad voor het merendeel niet aantreffen in de keuzelijst voor de Top 2000.. Over het algemeen is het toch de muziek die je doorgaans op Radio 2 terughoort. Dus...misschien dat de Top 2000 inderdaad niet de muziekkeuze van heel Nederland weerspiegelt, maar ok....misschien is het dan ook wel zo realistisch om in te zien dat niet heel Nederland van de wat "hardere muziek" houdt.

Ja, ik zing in een melodieuze hardrockband en natuurlijk heb ik altijd graag naar o.a. Kink Aardschok geluisterd op Kink FM. Natuurlijk heb ik ook veel "hardere" muziek in mijn muziekverzameling. Natuurlijk zou het fantastisch zijn als er ook wat meer "hardere muziek" in de Top 2000 lijst voorkwam, maar....nogmaals....een "hardere" muzieklijst is denk ik niet een realistisch beeld van wat Nederlanders over het algemeen "mooi" vinden.
Je hoeft alleen maar om je heen te kijken....op straat....op je werk....je sportvereniging....of waar dan ook....om te constateren dat de mensen om je heen doorgaans meestal van hele andere muziek houden dan jij. En over het algemeen is dat meestal dus geen "hardere muziek".
Dus...in dat opzicht...begrijp ik dat de Top 2000 uitgaat van de "muzieksmaak" van de "gemiddelde" Nederlander! En tja...dan kun je nu eenmaal niet iedereen tevreden stellen, want.....wat telt voor de "hardere muziek" gaat evengoed op voor "Jazz", "Reggae" of bijvoorbeeld het Nederlandse "levenslied" om maar eens een aantal dwarsstraten te noemen. Ook fans van die muziek worden evengoed niet rijkelijk bediend in de Top 2000. Maar ja....als je daaraan gaat toegeven.....dan is denk ik het einde zoek en je moet ergens een lijn trekken, denk ik dan.
En ach...je kunt wel op alle slakken zout gaan leggen. Ieder jaar hoor ik weer hetzelfde "gezeik" aan van mensen, ieder jaar weer dezelfde discussies. Je hóeft niet naar de Top 2000 te luisteren hoor! Het is nog steeds niet verplicht. Dus...als je de Top 2000 verafschuwt...luister dan lekker niet, zou ik zeggen!

Gelukkig ben ik gezegend (al zeg ik het zelf) met een redelijk brede muzieksmaak, dus....als je niet te moeilijk doet....valt er volgens mij prima te leven met zo'n Top 2000 lijst.
Mensen die (ieder jaar weer) op die lijst lopen te schelden, nemen het volgens mij toch echt te serieus en dat moet je denk ik gewoon niet doen. Kom op zeg, het gewone dagelijkse leven kan soms al verrekte lastig genoeg zijn, dus....beschouw zoiets als de Top 2000 gewoon als iets dat dit leven gewoon eens per jaar eens een stukje aangenamer maakt! Het gaat gewoon om "muziek", dus waarom altijd dat "muggenziften" ieder jaar weer? Is toch nergens voor nodig?
En nogmaals...je hóeft er niet naar te luisteren! Dus als je het niet leuk vindt, dan ga je toch gewoon lekker iets anders doen? Wat is het probleem?

Het schijnt dat Radio 2 zich met name richt op de leeftijdsklasse van 35 tot 54 jaar. Nu moet ik bekennen dat ik inderdaad onder die leeftijdsgroep val....dus misschien toch weer een soort van "bevestiging" van dat ik een soort van "ouwe muts" aan het worden ben ;-)
Maar eerlijk is eerlijk....Radio 2 is eigenlijk wel 1 van de radiozenders die ik het meest beluister.
Over het algemeen heeft men een redelijk breed aanbod. Nederlandstalig, van de jaren 50 tot anno nu, diverse muziekstijlen van reggae tot rock. Zowaar draait men zelfs AC/DC of Black Sabbath op zijn tijd (waar ik als hardrockfan uitstekend mee kan leven).
Over het algemeen dus best een goed gemiddelde van de doorsnede van de muzieksmaak van de gemiddelde Nederlander.
Dat Radio 2 dan bijvoorbeeld niet de nieuwste single van Megadeth of Slayer zal draaien, om maar iets te noemen, dat is misschien jammer soms, maar....ik denk dat de "zeikerds" onder ons ook wel moeten begrijpen dat Radio 2 niet echt de "doelgroep" is voor dat soort muziek.
Het is dan ook verschrikkelijk balen dat een radiozender als Kink FM (een zender die dat soort muziek weer wèl zou draaien) gestopt is, maar er komt vast wel weer iets voor in de plaats....ooit?

Voorlopig kijk ik altijd nog steeds ieder jaar weer uit naar het hele Top 2000 gebeuren. Met name de Top 2000 aGoGo uitzendingen waarin Leo Blokhuis weer prachtige interviews doet met altijd weer interessante mensen die belangrijk zijn geweest in de geschiedenis van de popmuziek en waarin hij soms uit de doeken doet waar een bepaald liedje oorspronkelijk vandaan komt (of waar het wellicht zelfs van "gejat" is......) wil ik het liefst voor geen goud missen.

Als het aan mij ligt mag die man voortaan gewoon een eigen tv-programma krijgen dat vaker in het jaar wordt uitgezonden. Die man weet zo verschrikkelijk veel en het is altijd weer geweldig om al zijn kennis over muziek te horen. Zeg maar een soort "Boudewijn Büch"....maar dan met geschiedenislessen over muziek. Dat zou fantastisch zijn!

Tja...ik ben een "muziekfanaat"...die het liefst alles dat met muziek te maken heeft bijna letterlijk in zich opslúrpt, waaronder dus ook alles rondom de Top 2000.
En zoals het soms ook met mijn persoonlijke muzieksmaak het geval is....nee, het kan me geen zier schelen wat anderen daarvan vinden! Ik kom er schaamteloos voor uit dat ik steevast ieder jaar weer uitkijk naar alles wat met de Top 2000 te maken heeft, of ik daarmee nu vrienden maak of niet.

Stemmen voor de Top 2000 lijst? Jazeker!! Ook dit jaar heb ik mijn bijdrage geleverd. Het resultaat ervan kun je in mijn blog hierna bekijken.....

En...reken maar dat ik vanavond om 21.00 uur weer klaar zit voor de Top 2000 Quiz! Lekker hoorrrrr!!!! ;-)

Selamat tinggal (vaarwel) Andy Tielman (Tielman Brothers) 30/05/1936 - 10/11/2011

2011-11-11T15:20:00.001+01:00

In memoriam

Andy Tielman

Makassar, Celebes (Indonesië), 30 mei 1936 - † Amsterdam, 10 november 2011

Op het moment dat ik deze "in memoriam" schrijf, klinkt er op de achtergrond de cd "Memories of Elvis" door de geluidsspeakers, gezongen en uitgevoerd door zanger/gitarist Andy Tielman.
Zoals u misschien wel weet ben ik namelijk een redelijk groot Elvis Presley liefhebber.
Elvis Presley is natuurlijk wereldwijd bepalend geweest om de Rock & Roll muziek populair te maken bij het grote publiek. Toch hebben we het in Nederland, naast Elvis Presley, ook voor een groot deel aan Andy Tielman te danken dat de "Rock & Roll" in de jaren 50 naar dit land gehaald werd. Eind jaren 50 waren de "Tielman Brothers" namelijk 1 van de eerste bands die hier succes hadden met Rock & Roll muziek en in de jaren 50 en 60 waren zij immens populair. Tevens waren zij de grondleggers van de "Indo-Rock" in Nederland. Naast Nederland trad de groep ook internationaal veel op. Andy Tielman was min of meer de "blikvanger" van de groep. Eind jaren 60 besloot Andy Tielman "solo" verder te gaan.

Andy Tielman werd geboren op 30 mei 1936 in Makassar op het eiland Celebes in Indonesië. Samen met zijn broers is hij muzikaal actief als Timor Brothers en de Four T's. In 1956 verhuist het gezin naar Breda, en even later naar Den Haag.

Andy Tielman was een poosje in de vergetelheid geraakt, maar in de jaren '80 kwam hij weer in de belangstelling te staan als artiest.

In 2005 werd Andy Tielman benoemd tot "ridder in de Orde van Oranje-Nassau"!

Andy Tielman had al een aantal jaren maagkanker. Hierdoor moest hij in 2009 zijn tournee door Nederland afzeggen. In datzelfde jaar werd ook nierkanker bij hem geconstateerd.

Gisteren, donderdag 10 november 2011, overleed Andy Tielman op 75-jarige leeftijd.
Op vrijdag 18 november a.s. zal vanaf 15.15 uur de crematie plechtigheid plaatsvinden in de grote aula van het crematorium Ockenburg in Den Haag. De familie van Andy Tielman heeft laten weten dat fans en andere belangstellenden welkom zijn om vrijdag afscheid te komen nemen. Het lichaam van Andy Tielman zal de aarde in "stijl" verlaten, want de ceremonie zal in het teken van Rock & Roll staan!

Selamat tinggal....oftwel...vaarwel....Andy Tielman!

YouTube: Andy Tielman - Guitar Boogie;

YouTube: Tielman Brothers - The Tielman brothers;

YouTube: Tielman Brothers - black eyes (1960);

YouTube: Tielman Brothers - Java guitars;

Beth Hart & Joe Bonamassa – Don’t Explain (2011)

2011-11-10T22:24:00.001+01:00

Toen ik op Radio 2 een track van dit album gedraaid hoorde worden, was ik onmiddellijk onder de indruk en wist ik dat die ene track absoluut naar "meer" smaakte. Ik zocht op internet track samples op en nadat ik die beluisterd had, kreeg ik vrijwel meteen dat hele "onrustige" gevoel van binnen....het gevoel dat mij als muziekfanaat altijd "ongeduldig" maakt, omdat ik het album eigenlijk het liefst "gisteren" nog had willen hebben, als je begrijpt wat ik bedoel ;-)

Dat gevoel van "onrust" gaat dan pas "over" als ik het album in mijn bezit heb. Ik wilde hem eigenlijk niet bestellen, want dan moest ik nóg langer wachten.... Tot overmaat van ramp bleek Free Record Shop deze gloednieuwe prachtige cd niet eens op voorraad te hebben.
Enigszins mokkend besloot ik een kans te wagen bij elektronicawinkel Saturn, die sinds kort in Nieuwegein gevestigd is. Ik had nooit verwacht dat zij de cd zouden hebben, maar...zowaar, ze hadden hem! En....hij was ook nog véél voordeliger dan eerder genoemde winkel hem aanbood in hun "online shop", dus.....om Johan Cruijff maar even te citeren in dit geval: "Elk nadeel heeft zijn voordeel!"

De cd heb ik nu ongeveer 2 weken in huis en sindsdien is hij mijn cd speler bijna niet meer uit geweest! Ik heb het over het album "Don't Explain" van zangeres Beth Hart en gitarist Joe Bonamassa. Oh jongens, wát een plaat!! Wát een verademing dat er weer eens een album uit is met èchte muziek i.p.v. computergestuurde rotzooi die je tegenwoordig vaak hoort, om het zo maar eens uit te drukken.

Gitarist Joe Bonamassa nodigde Beth Hart uit om samen eens iets op te nemen en laat laatst genoemde nu gelukkig "ja" gezegd hebben! Het plezier in het muziek maken "spat" er vanaf! Het album is in slechts 4 dagen tijd opgenomen, waardoor een recht-voor-zijn-raap spontaan resultaat is ontstaan. Geen overgeproduceerde overmatig gepolijste tracks, maar eerlijke muziek die tot op het bot bij je binnen komt!
Een andere reden waarom de muziek zo "warm", "eerlijk" en "recht-voor-zijn-raap" overkomt, is waarschijnlijk omdat de vaste band van Joe Bonamassa op de cd meespeelt. Deze muzikanten zijn natuurlijk zo ontzettend goed op elkaar ingespeeld en voelen elkaar zo goed aan, dat hierdoor alles op muzikaal gebied naar een hoger plan wordt getrokken. Dit laatste zou je waarschijnlijk nooit zo op die manier hebben bereikt met ingehuurde "sessiemuzikanten" die elkaar wellicht nog nooit gezien hebben of die nog nooit met elkaar gespeeld hebben. Technisch zou het dan misschien wel "in orde" zijn, maar......uiteindelijk zou dan toch net datgene ontbreken dat muziek zo speciaal maakt. Namelijk datgene dat die "gevoelige snaar" in je los maakt en dát resultaat is absoluut behaald op dit nieuwe album!

De vaste producer van Joe Bonamassa produceerde het album, te weten rockproducer Kevin Shirley. Waarschijnlijk ken je hem ook wel van zijn werk voor Aerosmith, Rush, Led Zeppelin, Black Crowes, Dream Theater (die onlangs ook een geweldig nieuw album hebben uitgebracht, te weten "A Dramatic Turn Of Events", welke ook beslist een aanrader is!) en....jawel (1 van mijn meest favoriete Rockbands aller tijden!)...ook Journey!!
Waarschijnlijk is de bijdrage van Kevin Shirley dan ook 1 van de redenen waarom ik "Don't Explain" zo'n geweldig album vind, want ik heb van alle bovengenoemde bands wel cd's en/of vinyl in huis!

Het album bevat een combinatie van stijlen als blues, jazz, soul, gospel en rock. Laten dat nu ook net de ingrediënten zijn waar ik als muziekfanaat als een blok voor val! (als het tenminste "goed" wordt uitgevoerd....maar daar hoef ik me in dit geval geen zorgen over te maken!)

Beth Hart wordt als zangeres eigenlijk voornamelijk vergeleken met "Janis Joplin" en dat is niet geheel onterecht, want ze heeft dezelfde rauwe maar toch soulvolle bluesy strot. Ook Billie Holiday is een grote inspiratiebron voor Beth Hart. Echter hoor ik ook andere klankkleuren in haar stem terug, zoals bijvoorbeeld een Sass Jordan of wijlen Amy Winehouse.
En....als je niet zou weten dat Beth Hart een 'blanke" vrouw is, zou je zweren dat er een oudere doorleefde "zwarte" Soul/Gospel zangeres stond te zingen. Wat een geweldige stem heeft die vrouw! Het mooie van Beth Hart is dat ze niet alleen maar staat te "scheuren" met haar stem, maar dat ze ook heel "ingetogen" kan zingen. Dat maakt haar performance een palet met oneindig veel mooie kleuren!

Het album "Don't Explain" bevat geen zelf geschreven nummers, maar "slechts" enkel "covers".
Denk echter nu niet dat de oorspronkelijke nummers/uitvoeringen klakkeloos worden nagespeeld, want Joe Bonamassa en Beth Hart leveren wel degelijk hun eigen interpretatie van alle nummers. Met name Beth Hart maakt zich alle nummers zó "eigen" dat het bijna lijkt alsof alle nummers speciaal voor haar geschreven zijn en dat is beslist een groot compliment waard!

Ik las ergens dat iemand vond dat er op dit album "nergens echt chemie tussen de twee" zou zijn, maar daar ben ik het dus absoluut niet mee eens! Dan heeft diegene waarschijnlijk toch echt niet goed naar het album geluisterd. En met luisteren bedoel ik dus niet ergens de cd op de achtergrond aan hebben staan, terwijl je met andere dingen bezig bent. Nee, doe die cd in je cd speler, pak een goed glas wijn erbij, zet het volume van je versterker voluit en zing voor mijn part die hele cd van het begin tot het einde uit volle borst mee! Laat die bastonen maar door je huiskamer dreunen, laat iedere gezongen noot bij je binnenkomen, want dan vóel je dat er wel dégelijk "chemie" is tussen de 2 artiesten in deze met emotie doordrongen muziek!

De 1e track "Sinner's Prayer" (Ray Charles + BB King) is een geweldig slepend blues nummer. Het had ook zo op een album van wijlen Stevie Ray Vaughan kunnen staan.
In track nummer 2 "Chocolate Jesus" (Tom Waits) doet Beth Hart me ineens sterk aan wijlen Amy Winehouse denken. Wat is dit goed!!
Bij track 3 "Your Heart Is as Black as Night" (Melody Gardot) word je meteen als het ware meegetrokken in de hoogtijdagen van de jazz in de jaren 30, maar ook weer met een tikje blues en...ook weer enigszins een "flashback" naar Amy Winehouse. Ook doet de klankkleur van Beth Hart me zo nu en dan denken aan zangeres Dani Klein van de Belgische groep Vaya Con Dios.
Het intro van track 4 "For My Friends" (Bill Withers) doet me een klein beetje denken aan de 1e albums van de band The Black Crowes en ik hoor een rauwe "Sass Jordan" achtige klankkleur in de stem van Beth Hart.
En dan....komt de titeltrack van dit album op nummer 5 "Don't Explain" (Billie Holiday). Wat een prachtig subtiel gitaarspel, een moment van "rust", bijna jazzy en....ik hoor toch ook weer...(het is als een compliment bedoeld)...Amy Winehouse in de stem van Beth Hart terug. Dit is absoluut 1 van de mooiste nummers op dit album!

Bij track nummer 6 "I'd Rather Go Blind" (Etta James) een heerlijk slepend bluesnummer dat ook Soul en Gospel invloeden laat horen op een Janis Joplin achtige wijze. De tranen rollen bijna letterlijk uit je speakers. Klinkt lekker!
In dit nummer hoor je dat alle muzikanten op dit album maar al te goed begrijpen dat je hem bij het spelen niet altijd persé "van Jetje" hoeft te geven om het "vet" en "groots" te laten klinken, maar dat je dat laatste juist ook kunt bereiken door iets heel ingetogen te brengen!
Jaaaah....track nummer 7 "Something's Got a Hold on Me" (Etta James) is absoluut 1 van mijn meest favoriete tracks op dit album! Alsof je letterlijk in een zwarte Gospelkerk zit!
Ik ken dit nummer ook in de uitvoering van Etta James, maar stiekem vind ik dat Joe Bonamassa en Beth Hart aan het nummer toch een extra "boost" toegevoegd hebben. Dat beetje extra "power". En....in gedachten hoor ik dit nummer zo uitgevoerd worden door Elvis Presley....het zou werkelijk geknipt voor hem zijn in deze uitvoering! Helemaal geweldig!!
Nummer 8 "I'll Take Care of You" (Bobby Bland / Gil Scott-Heron) begint met een prachtig piano intro. Een mooie blues ballade, prachtige tekst die geweldig geïnterpreteerd wordt door Beth Hart. En....soms doet het nummer me denken aan "Still got the blues" van wijlen Gary Moore. Een absoluut hoogtepunt op dit album!
Beth Hart en Joe Bonamassa doen een duet op track 9 "Well, Well" (Delaney & Bonnie). Gewoon een lekker nummer om te luisteren, af en toe ook een beetje met een country achtige "vibe".
Het nummer "Ain't No Way" (geschreven door Carolyn Franklin voor haar oudere zus Aretha!) is de 10e track. Een adembenemende ballade, die je eigenlijk met je ogen dicht zou moeten beluisteren en de muziek noot voor noot en de tekst woord voor woord tot je door zou moeten laten dringen. Een regelrecht kippenvel nummer. Soms doet het nummer me ook een beetje denken aan het prachtige "One more try" van George Michael. Op track 11 vinden we de Radio Edit/Bonus Track "I'll Take Care of You", dus een kortere versie van track 8.

Tja...ik lees ook reacties en reviews van mensen die wat minder positief over deze cd zijn, maar....gelukkig ben ik altijd iemand die zich eigenlijk nooit iets aantrekt van de mening van anderen als het om muziek gaat. Ik heb altijd mijn eigen koers gevolgd en dat zal ik ook altijd blijven doen.
Ik zeg altijd....geef 10 verschillende mensen dezelfde cd...en je zult 10 verschillende meningen krijgen. Zo werkt het gewoon! Maar...wat een ander ervan vindt, hoeft niet altijd persé ook mijn mening te zijn. Gelukkig maar! Gelukkig heeft iedereen recht op een eigen mening. Ja toch, niet dan? Nou dan! Zo niet, dan toch! ;-)
Wat anderen dus ook van "Don't Explain" vinden.....ik vind het in ieder geval een regelrechte KIPPENVEL cd! Wanneer ik een cd keer op keer op "repeat" zet en ik ben keer op keer weer onder de indruk, dan wil dat dus denk ik wel iets zeggen.

Houd je van zangeressen met een rauwe maar ook gevoelige en veelzijdige stem? Houd je van blues, jazz, gospel, soul, rock en dan een combinatie hiervan? Houd je van eerlijke recht-door-zee muziek zonder computergestuurde samples e.d.? Houd je van kippenvel muziek?
Dan zou "Don't Explain" van Joe Bonamassa en Beth Hart wel eens een heel geschikt album voor jouw muziekcollectie kunnen zijn.
Ik zeg: "Kopen die cd"!!

Tracklist:
01. Sinner's Prayer
02. Chocolate Jesus
03. Your Heart Is as Black as Night
04. For My Friend
05. Don't Explain
06. I'd Rather Go Blind
07. Something's Got a Hold on Me
08. I'll Take Care of You
09. Well, Well
10. Ain't No Way
11. I'll Take Care of You (Radio Edit/Bonus Track)

YouTube: Beth Hart and Joe Bonamassa- Something's Got a Hold on Me;

Herinneringen aan Max van Praag + einde van de cd winkel?

2011-11-09T02:44:00.000+01:00

De cd verzameling thuis beslaat zo'n beetje de hele woonkamer. Ik heb ze nooit meer geteld (onbegonnen werk), maar ik denk dat ik dik boven de 1500 stuks (!) zit, misschien zelfs rond de 2000 cd's, ik denk dat ik echt niet overdrijf in mijn schatting. Zelfs op andere locaties in huis bevinden zich cd's. Daarbij heb ik dus ook mijn vinyl-verzameling die op de zolder bewaard wordt, welke o.a. LP's en singles bevat. Je kunt dus wel stellen dat muziek ontzettend belangrijk voor mij is en dat ik erg veel waarde hecht aan de zo gezegde "fysieke" geluidsdrager.
Ik zal niet ontkennen dat er ook MP3's thuis op de computer staan. Sommigen staan zelfs op mijn mobiele telefoon opgeslagen, zodat ik ook eens elders muziek kan luisteren, bijvoorbeeld op mijn werk of i.d.
Toch wegen MP3's, als het aan mij ligt, echt niet op tegen een mooie exclusieve cd box, of...eigenlijk nog liever....een mooie LP (op vinyl dus) !
MP3's zijn misschien leuk om zo nu en dan te draaien, maar....voor mij persoonlijk is het eigenlijk ook niet meer dan dat. Ik prefereer toch liever dat schijfje of die LP.
Je hebt iets in handen dat iets over de artiest zegt, een uniek document met mooie foto's, artwork, songteksten en informatie etc. Dit alles "mis" ik bij MP3's.
Ik vind het ook altijd een beetje "raar" als mensen veel MP3's op hun pc of iPod of i.d. hebben staan en dan praten over hun "muziekverzameling"..... Ik bedoel...je computerschijf hoeft maar een keer te crashen en je "muziekverzameling" is in 1 klap verdwenen!
Natuurlijk kunnen cd's of platen ook beschadigen of stukgaan (of nog erger....bijvoorbeeld verloren gaan bij brand of i.d., ik mag alsjeblieft hopen dat dit me nooit overkomt!), maar ik heb het idee dat er bij de aanschaf en het bewaren van een cd of een LP nèt iets meer "emotionele waarde" en herinneringen kleven dan wanneer je een MP3'tje downloadt op je pc. Van sommige platen weet ik nog precies waar ik ze kocht en in welke periode enzovoort. Bij MP3's heb ik dat dus absoluut niet.

Sinds 1980 woon ik in Nieuwegein, maar ik ben een geboren Utrechtse.
Als je vroeger een plaat wilde kopen, dan ging je dus naar "Max van Praag".
Ik had destijds als klein meisje er geen enkele notie van wie "Max van Praag" (* Amsterdam, 24 juni 1913 – † Hilversum, 10 juni 1991) zelf eigenlijk was (dat hij o.a. van oorsprong een zanger was enzovoort), maar zijn platenwinkels waren in ieder geval een begrip in Utrecht! Volgens mij waren er wel zeker 6 filialen in de stad. Op de Steenweg, dus midden in de binnenstad bijvoorbeeld. Maar ook op Kanaleneiland, waar we wel eens kwamen. Maar het meest kwamen we natuurlijk op de Roelantdreef op Overvecht, want in die wijk woonden we (ik moet daarbij wel meteen vermelden dat het Overvecht van toen een heel ander Overvecht was dan nu in deze huidige tijd!).

De Roelantdreef was, in mijn herinnering, een lange winkel die tot helemaal achterin vol stond met LP's. Ze hadden van die ouderwetse witte koptelefoonhoorns, zoals je die toen had, waarmee je de platen eerst van te voren kon beluisteren. (bij V&D op Hoog Catharijne hadden ze deze zogenaamde koptelefoonhoorns ook, maar dan in het zwart...) Ik kocht er mijn 1e singles (althans....die kochten mijn ouders voor mij), zoals "The Rivers of Babylon"- Boney M en singles van de Nederlandse meidengroep Luv. Het zal dus zo'n beetje eind jaren 70 geweest zijn.

Als de dag van gisteren herinner ik me ook dat mijn broertje (ik spreek nog steeds van broerTJE, omdat hij 3 jaar jonger is dan ik, maar inmiddels is hij ietsiepietsie langer dan ik....) een bepaalde plaat leuk vond, maar hij wist de titel niet, maar ook niet wie het zong.
Het moet 1978 geweest zijn dus mijn broertje was nog een kleuter. De mensen achter de toonbank zeiden toen tegen mijn broertje dat hij het liedje dan maar voor moest zingen....en dat deed hij!
Een hilarisch moment....een klein jongetje, zingend in een platenwinkel.

Het bleek de single "Get off" van Foxy te zijn. Altijd als ik die plaat ergens hoor, gaat mijn herinnering weer terug naar die ene dag in 1978 in die winkel van Max van Praag....;-)

Zelfs toen we in 1980 naar Nieuwegein verhuisden gingen we nog regelmatig winkelen op Overvecht (er waren in het begin namelijk nog geen winkels in Nieuwegein, want alles moest nog gebouwd worden) en kwamen we nog vaak bij "Max van Praag".

Kenmerkend voor platen die je bij Max van Praag kocht, was trouwens ook dat er zo'n oranje/geel labeltje op alle platen was geplakt met de naam en alle filiaal adressen van Max van Praag.

Naast "Max van Praag" had je natuurlijk ook Muziek Staffhorst. Naast muziekinstrumenten verkochten ze ook platen. Ze hadden filialen in Amersfoort en Utrecht, later ook in Nieuwegein, waar ik persoonlijk erg blij mee was.

Eind jaren 80 was echter de cd in opkomst en....het was bijna wrang om toe te zien hoe het aanbod LP's en singletjes langzamerhand steeds minder werd...en....op den duur zelfs verdween.
"Vinyl" was "verleden tijd" en vanaf toen werden alleen nog maar cd's verkocht.

Het was ook de tijd dat de platenwinkels van Max van Praag werden opgeheven, want...er kwam grote concurrentie van winkelketens Trendsetter records (bestaat inmiddels ook niet meer) en Free Record Shop en dat betekende helaas het einde voor de Max van Praag platenzaak. Iets dat ik persoonlijk nog steeds erg jammer vind, want ik had graag gezien dat de winkels heden ten dage nog zouden bestaan.

Ondanks dat er in de "reguliere" platenwinkels geen vinyl meer verkocht werd, verzamelde ik toch nog platen. Er bestond nog geen internet, dus....moest je zelf op pad.
Meestal in de binnenstad van Utrecht. Er waren daar winkels genoeg, meestal ook met 2e hands platen. Het is triest om te zien dat het merendeel van al die winkels de tand des tijds helaas niet hebben overleefd. Naast Staffhorst, is bijvoorbeeld ook "Kareltje" op de Mariaplaats verdwenen. Ook heeft er op de Oude Gracht nog een poosje een zelfde soort mega cd store gezeten, vergelijkend met "Fame" in Amsterdam. Ook die is verdwenen. En wat te denken van "White Noise" aan de Choorstraat (vlakbij het Stadhuis), waar je vooral terecht kon voor alternatieve en de wat "hardere" muziek. Ook weg! (en bij laatst genoemde kwam ik best regelmatig, dus best balen dat ook die winkel niet meer bestaat)

Je hebt "Plato" nu nog, de "Plaatboef", de Grammophoonwinkel (vroeger ook met kelder, maar tegenwoordig alleen nog maar op de begane grond en helaas steeds minder platen!). Ja ook Free Record Shop is nog steeds vertegenwoordigd op de Oude Gracht, maar...i.p.v. cd's lijken die de laatste tijd alleen maar steeds meer en meer videogames en dvd's te verkopen....
Natuurlijk mag Da Capo Records niet ontbreken in het rijtje. Die laatste winkel is eigenlijk mijn meest favoriet en de winkel is nog steeds een begrip! Als je de winkel binnen stapt, is het alsof de tijd heeft stilgestaan. Prachtig!! Alsof je de drukke hectische binnenstad ontvlucht en een muzikale teletijdmachine binnen stapt, waar alles nog "rustig" en "relaxt" is.....zoals in de jaren 70. Er is zelfs geen pinpas automaat.
Geweldige oude posters van o.a. Nirvana aan de muur, of een hele oude poster van Shocking Blue met Mariska Veres (RIP) in blakende gezondheid. Helaas is de eigenaar van de winkel, Michel Terstegen, in juli van dit jaar dus overleden aan de gevolgen van kanker. De winkel wordt voorlopig wel voortgezet. Ik huiver echter een beetje voor de toekomst. Ik hoop alsjeblieft niet dat de tand des tijds ook die prachtige Da Capo winkel uiteindelijk te niet zal doen. Dat zou afschuwelijk zijn. Ook omdat het ouderwets uren tussen bakken vinyl struinen dan uiteindelijk misschien ècht slechts een herinnering wordt.

Ik pakte van de week een exemplaar van "De Oud Utrechter" krant mee, waarin een artikel over de "Max van Praag" platenwinkels stond. Zodoende dat ook al die herinneringen weer boven kwamen drijven.

Hoewel er her en der dus steeds meer platenwinkels verdwijnen, is het echter wel opmerkelijk dat er heden ten dage toch ook weer steeds meer "nieuw" vinyl geperst wordt. Echter zijn er vooralsnog maar weinig platenzaken die dit nieuwe vinyl daadwerkelijk in de winkel te koop aanbieden. Het is nog steeds zo dat "nieuw vinyl" eigenlijk voornamelijk via internet aangeschaft moet worden.
Mensen lijken weer steeds meer belangstelling te krijgen voor vinyl. Niet alleen 40 plussers, maar ook mensen die nog niet geboren waren toen het vinyl al lang en breed plaats gemaakt had voor de cd.
Alleen...met die cd gaat het de laatste tijd dus ook niet zo goed meer....
Dat blijkt wel uit het feit dat ik er gisteren via Twitter op gewezen werd dat de grote major labels waarschijnlijk eind 2012 zullen gaan stoppen met het vervaardigen van cd's!
Als dat waar is, dan zou dat dus betekenen dat er binnen nu en 5 jaar waarschijnlijk ook geen cd's meer verkocht worden. Althans niet in die hoeveelheden zoals nu.
Alhoewel.....die "hoeveelheden" heb ik de laatste jaren ook steeds minder zien worden.
Muziek Staffhorst heeft geen platen- / cd-winkels meer, dus ook in Nieuwegein is het filiaal wat jaartjes terug verdwenen. Het is nog een poosje een "Ear & Eye" winkel geweest, maar ook die winkel is nu gesloten en heeft plaats gemaakt voor een filiaal van de ANWB.... (en de Staffhorst locatie waar de platen eerst werden verkocht, het filiaal aan de overkant, is nu een Zeeman filiaal)

Er is een Free Record Shop op Cityplaza (het Nieuwegeinse winkelcentrum), die onlangs van de Markt verhuisd is naar het nieuwe gedeelte. Van lieverlee heb ik het aanbod cd's steeds minder zien worden en sinds ze op hun "nieuwe plek" zitten is dat zelfs nóg minder geworden!
Bepaalde titels hebben ze niet eens meer. Dus....ik vraag me af hoe dit over een jaar of 5 is. Bestaat Free Record Shop dan nog wel? (de grote "Fame" winkel in Amsterdam, van dezelfde eigenaar, heeft namelijk inmiddels ook moeten sluiten, zoals iedereen wel weet)
Of....gaan ze steeds meer andere dingen verkopen....en op den duur geen cd's meer? Ik zie het die kant dus, jammer genoeg, wel steeds meer op gaan.
Er is sinds kort wel een filiaal van Saturn op Cityplaza, die ook een afdeling cd's heeft (die vaak nog voordeliger zijn ook, vergeleken bij Free Record Shop!), dus soms biedt dit wel uitkomst, als Free Record Shop bepaalde titels niet heeft, of als Saturn dezelfde cd dus goedkoper aanbiedt!

Echter....zijn er in het land alweer enige platenwinkels die genoodzaakt zijn de deuren te sluiten. De berichten zie ik bijna dagelijks wel voorbij komen, via twitter of andere kanalen.
Ik zie het met lede ogen aan gebeuren en je kunt er eigenlijk vrijwel niets tegen doen.
Vroeger spaarde je je zakgeld op en kocht je een singletje. Dat was een kostbaar bezit en je kon er uren naar luisteren. De tijd is nu anders, jongeren van nu hebben een dure iPod met MP3's die je "gratis en voor niets" van internet kunt downloaden, dus waarom zou je dan een dure cd aanschaffen?
Natuurlijk is er nu ook iTunes of Spotify. Mensen downloaden steeds meer (ook legaal dus!).

Toch is het jammer dat mensen door de komst van internet niet meer zelf er op uit trekken om naar de winkel te gaan en om daar daadwerkelijk een cd te kopen.
Ik heb er op dit moment eerlijk gezegd nog helemaal geen beeld van hoe alles er over 5 jaar eruit ziet. Zouden cd's dan echt helemaal verdwenen zijn?

Er wordt gezegd dat uiteindelijk "digitaal" (dus MP3 of een andere vorm?) en "vinyl" zal overblijven. Er zijn grote artiesten die hun muziek tegenwoordig op zowel cd als op LP uitbrengen....en inderdaad hun muziek ook via iTunes of Spotify e.d. aanbieden. Maar zoals ik reeds eerder zei, is het feit dat er dus tegenwoordig ook weer steeds meer op vinyl geperst wordt wel opmerkelijk. Voorlopig zie ik dat ook nog wel eventjes voorgezet worden. Of het een "rage" is die vanzelf weer overdrijft? Geen idee. De toekomst zal het leren.

Voorlopig wordt er wereldwijd nog steeds volop vinyl verkocht en ook steeds meer. Persoonlijk ben ik nooit opgehouden met het kopen van vinyl. Ik ben hierin beslist niet de enige, getuige de duizenden bezoekers die bijvoorbeeld de platenbeurs in de Jaarbeurshallen te Utrecht ieder jaar trekt. Dus ik denk ook dat "vinyl" als geluidsdrager nooit echt zal ophouden te bestaan.
Van de cd......denk ik echter dat het merendeel wel zal verdwijnen, maar....uiteindelijk ook weer niet helemaal. Er is natuurlijk nog heel erg veel in omloop (net als dit met vinyl het geval is). Daarbij denk ik dat er meer onafhankelijke labels zullen komen misschien die kleinere oplages zullen persen. Grotere labels zullen misschien alleen de "special editions" met veel extra's uit gaan brengen. Zoals dat nu eigenlijk ook al het geval is (alleen zijn dat soort uitgaves helaas wel vrij prijzig meestal).

Misschien ben ik gewoon een "ouwe muts" aan het worden die misschien eens moet ophouden terug te kijken naar hoe het "vroegah" was, maar toch..... Als ik zie hoe alles om me heen aan het veranderen is, hoe muziek steeds meer een "wegwerp product" lijkt te worden i.p.v. iets dat je een leven lang kunt "koesteren", dan baart het me soms wel eens een beetje zorgen....
Dat kinderen straks over een X aantal jaren niet meer bij hun ouders in de kast bepaalde platen zullen ontdekken.... Dat zal denk ik niet zo snel gebeuren met wat MP3's die als bestandjes ergens opgeslagen staan. Dat is jammer.

Ik kan me eigenlijk haast niet voorstellen dat platenzaken echt helemaal zullen verdwijnen op den duur. Ik hoop ook niet dat dit gebeurt, maar ik vrees wel een beetje het ergste....
Alleen de grote ketens zullen waarschijnlijk overblijven en de kleine platenzaken zullen het onderspit moeten delven, ben ik bang. Dat is wel de kant die we waarschijnlijk opgaan, jammer genoeg.

Uiteindelijk zullen we zaken als vinyl (en misschien cd's?) straks gewoon echt louter "online" moeten kopen i.p.v. in de winkel.
Je kunt dan wel kopen wat je zou willen hebben, maar....het "avontuur" van in de bakken snuffelen en wellicht andere muziek ontdekken, dat gaat dan toch een beetje voorbij.

Misschien praten wij over een X aantal jaren met onze kleinkinderen wel net zo enthousiast over platenspelers, platen en cd's als onze grootouders over koffergrammofoons deden???
Tijden veranderen....en geluidsdragers blijkbaar ook. Dat heet "vooruitgang"....de "moderne tijd"....
En ik ga uiteindelijk dan ook wel met mijn tijd mee, want zo gaat het nu eenmaal.

Maar stiekem....heel stilletjes.....denk en verlang ik soms steeds vaker terug......naar die grote lange platenwinkel van Max van Praag op de Roelantdreef.....want als Max van Praag het niet had, vond je het praktisch nergens! Of...die grote platenbakken van Muziek Staffhorst. Uren lang snuffelen naar nieuwe platen. Het is gewoon jammer dat dit allemaal zo langzamerhand aan het verdwijnen is.
Er is trouwens ook nog goed nieuws, want het muzieklabel Suburban Records gaat een platenzaak openen in Haarlem. Ik hoop dat ze het redden...

Om terug te komen op Max van Praag....afgelopen week is er een geweldig, maarliefst 320 bladzijdes tellend, boek verschenen over de broers Jaap en Max van Praag, geschreven door Marga van Praag (dochter van Max en zus van Chiel van Praag) en Ad van Liempt. Ook wordt in dit boek de tijd over de Max van Praag platenwinkels beschreven (en dit grote stuk van de Utrechtse platenwinkel geschiedenis spreekt mij als vinyl verzamelaar en muziekliefhebber uiteraard sowieso aan). Ik heb het boek zelf nog niet gelezen, maar het lijkt mij beslist de moeite waard!

Steve Lee (Gotthard), 1 jaar na zijn dood

2011-10-08T20:31:00.000+02:00

Afgelopen woensdag 5 oktober was het alweer precies 1 jaar geleden dat de leadzanger van de Zwitserse hardrockband Gotthard, Steve Lee (* 5 augustus 1963 - † 5 oktober 2010), op slechts 47-jarige leeftijd verongelukte.
Het is, vind ik zelf, nog steeds lastig te accepteren dat er nooit meer nieuwe Gotthard albums met nieuw materiaal uit zullen komen met deze fantastische zanger. Wat had die man toch een fantastische stem en een geweldig charisma! Toen ik hoorde van zijn plotselinge overlijden was ik daar echt wel eventjes "stil" van. Gotthard was (en is nog steeds) 1 van mijn meest favoriete AOR / Melodieuze hardrockbands. Ik kan oprecht zeggen dat ik de muziek van Gotthard nogal regelmatig draaide...en eigenlijk doe ik dat nog steeds. Er staan dan ook tamelijk veel Gotthard cd's in mijn cd-verzameling. Ik zal er misschien nog hooguit enkelen missen, maar ik heb dus in principe zo'n beetje het hele "oeuvre"...

In juli van dit jaar is er nog wel een live cd/dvd van Gotthard uitgekomen, getiteld "Homegrown - Alive In Lugano" (vanaf september dit jaar verkrijgbaar in Nederland), welke live opnames bevat van Gotthard, opgenomen op 17 juli 2010 in Lugano. Het was 1 van de laatste live concerten die de band gegeven heeft met zanger Steve Lee.

In 2008 was Steve Lee ook nog te horen op het album 01011001 van Ayreon (Arjen Lucassen).

Het schijnt dat de band, na het overlijden van Steve Lee, toch plannen heeft om verder te gaan met een "nieuwe" zanger en als ik de berichten op de officiële Gotthard website lees, is men druk bezig met het vinden van iemand, maar....ondertussen vraagt men ook om geduld van de fans, omdat ze de juiste keuze willen maken.

Ik begrijp dat je als band zijnde natuurlijk op 1 of andere manier "verder" wilt, maar....ik denk dat het ontzettend moeilijk zal worden om iemand te vinden die enigszins een waardige "opvolger" van Steve Lee zou kunnen zijn. Ik zou ook denk ik niet graag in de schoenen van de eventueel "winnende" kandidaat willen staan, want ik geef het je te doen..... Mensen gaan je hoe dan ook "vergelijken", daar valt niet aan te ontkomen en dat is ergens ook logisch dat mensen dat doen. Zelf zou ik me daar immers ook "schuldig" aan maken, zo is het nu eenmaal.
Ik betwijfel eerlijk gezegd ook of de achtergebleven leden van Gotthard ooit weer zo'n charismatische zanger als Steve Lee zullen krijgen. Het zal hoe dan ook nooit meer hetzelfde zijn.

Gotthard is niet de enige band die hiermee te maken heeft. Zo zal Queen nooit meer een vergelijkbare zanger kunnen vinden als Freddie Mercury, ook al is de zanger (of zangeres?) kwalitatief gezien nog zo goed. Er was namelijk maar 1 Freddie Mercury.
Op dit moment schijnt de band INXS ook bezig te zijn met een nieuwe zanger, maar.....wie ze ook als leadzanger zullen inlijven, diegene zal waarschijnlijk de op 22 november 1997 overleden Michael Hutchence nooit doen "vergeten"! Ook al is die nieuwe zanger nog zo geweldig....het zal nooit meer zijn zoals het was. Soms pakt dat goed uit, soms niet....omdat de "sound" van de oorspronkelijke zanger soms ook voor een groot deel het succes van een band bepaalt.

Neem nu de band Journey. Ik ben een enorm groot Journey fan! En.....ik ben ook een enorm groot Steve Perry fan! Steve Perry, de oorspronkelijke leadzanger van Journey, heeft eigenlijk, kun je wel stellen, voor het overgrote deel ook het succes van de band Journey bepaald.
Inmiddels is ook wel duidelijk dat de band dat zelf ook door heeft, want....in principe hebben er, sinds het vertrek van Steve Perry, altijd Steve Perry "sound-a-likes" de rol als leadzanger vervuld. (ik noem Journey dan soms ook wel eens hun eigen "tributeband".....maar dan wel de beste tributeband die er bestaat!)
De band heeft een poosje met Jeff Scott Soto opgetreden, maar.....ik ben eerlijk gezegd heel erg blij en opgelucht dat Journey geen nieuwe albums met deze zanger heeft opgenomen.
Jeff Scott Soto is misschien een hele goede zanger, maar.....als "Steve Perry" fan verwacht ik in principe een hele andere "sound" dan de stem van Jeff Scott Soto in de muziek van Journey. Ik weet niet of ik dat zou kunnen "accepteren", zeg maar.
Oude krakers als "Open arms", "Anyway you want it", "Stay awhile", "Wheel in the sky", "Separate ways", "Don't stop believin'" enzovoort.....daar past voor mijn persoonlijke gevoel niet echt een andere "sound" bij als een "Steve Perry" stem of Steve Perry "sound-a-like".....dus Jeff Scott Soto past daar voor mijn gevoel dan gewoon niet echt bij, als je begrijpt wat ik bedoel.

In dat opzicht ben ik straks dus ook heel erg benieuwd naar met welke nieuwe zanger Gotthard over een poosje zal terugkomen. Ik weet ook niet of ze iemand zoeken die qua stem enigszins aan Steve Lee doet denken, of dat ze expres misschien juist heel iets anders zoeken, geen flauw idee.

In ieder geval heeft Steve Lee op mij persoonlijk een zeer onuitwisbare indruk achtergelaten en dat zal geenszins gaan veranderen als Gotthard straks een nieuwe zanger gevonden heeft.

Rest in peace Steve Lee.

Youtube: Gotthard - Anytime Anywhere;

Youtube: Gotthard - Lift U Up;

Gotye - Making Mirrors (2011)

2011-10-07T16:59:00.000+02:00

Aanvankelijk dacht ik dat "21" van Adele het onbetwiste nummer 1 album van 2011 zou gaan worden, maar....ik denk dat de Britse zangeres er inmiddels absoluut een geduchte concurrent bij heeft!

Ik geloof dat het zo'n 2 á 3 weken geleden is dat ik de single "Somebody that I used to know" voor het eerst op de radio hoorde. Ik had bijna gezworen dat ik met een nieuwe single van ex-Police zanger Sting van doen had. Ik vond het een zeer interessant nummer, dus ik wilde er graag meer van weten.Je kunt er achteraf om lachen wellicht, maar saillant detail is misschien dat ik toen ook daadwerkelijk op Google heb geprobeerd te achterhalen of er soms een nieuwe plaat van Sting uit was! Tja....ik kon uiteraard niet vinden wat ik zocht, want de bewuste plaat was natuurlijk helemaal niet van Sting. Het was zelfs niet afkomstig van een eventuele reünie van The Police en nee....het was ook niet de zoon van Sting, die namelijk een bijna gelijkende stem als zijn vader heeft. Niets van dit alles, dus...wat was het dan?Afgelopen week draaide de radiozender Q Music de plaat weer..... Nu weet ik dat de website van Q Music laat zien welke plaat er op zo'n moment wordt gedraaid, dus ik snel naar de website van Q Music surfen.....en daar wist ik uiteindelijk de uitvoerende artiest en titel van deze geweldige plaat te achterhalen.

Bij het doen van enige "research" werd ik steeds enthousiaster over de artiest die verantwoordelijk is voor het maken van bovengenoemde plaat.De artiest, die zich "Gotye" noemt (spreek op zijn Frans uit als "Gaultier" of "Gautier"), luistert in het dagelijkse leven naar de naam Wouter de Backer.Hij werd op 21 mei 1980 geboren in het Belgische Brugge, maar verhuisde in zijn jonge jaren met zijn ouders naar het Australische Melbourne.Uit een radio interview met Radio 3FM deejay Gerard Ekdom, dat ik vond op een video via YouTube, blijkt dat Wouter de Backer (ook wel "Wally de Backer", wanneer hij als producer werkzaam is)...of...."Gotye"...nog steeds een prima woordje Vlaams spreekt, hetgeen hier in Nederland dus ook prima te verstaan is, dus dat is een leuke bijkomstigheid.

Ik heb ook met grote verwondering en bewondering naar andere YouTube filmpjes gekeken waarin Wouter / Gotye laat zien hoe hij zijn nieuwe album, dat de titel "Making Mirrors" draagt, tot stand heeft laten komen. Wouter / Gotye blijkt een multi-instrumentalist te zijn, die van oorsprong eigenlijk drummer is, maar hij kruipt ook met het grootste gemak achter een orgel of keyboard of bespeelt diverse andere instrumenten. Hij gebruikt zelfs attributen die van oorsprong eigenlijk geen muziekinstrumenten zijn, maar die wel een bepaald geluid maken waarvan hij denkt die te kunnen gebruiken. Die geluiden neemt hij dan vervolgens op en verwerkt ze via een sampler in een muzikaal stuk. Briljant!
Wouter / Gotye blijkt zelfs een vinyl verzamelaar te zijn....... Tja beste lezers, voor wat dit laatste betreft....hebben mensen bij mij persoonlijk dan per definitie eigenlijk al een streepje voor uiteraard, haha! (altijd weer prettig om te zien dat je niet de enige "gek" op deze aardkloot bent die nog steeds rete enthousiast wordt wanneer je een mooie zwarte schijf uit zo'n platenbak vist! Ja mensen, zelfs bij de kringloopwinkels!! Lol!) Het leuke is dat Wouter / Gotye ook fragmenten van sommige vinyl platen verwerkt in zijn muziek als sample en er vervolgens weer een geheel eigen interpretatie aan geeft.

Wat ik vooral erg leuk vond om te zien is de "eenvoud" die ik waarnam in de werkwijze van Gotye. Een hele eenvoudige opstelling, met wat computers, instrumenten, een sampler....en verder niet veel anders eigenlijk.... (geen overbodige troep, onbetaalbare apparatuur of allerlei andere "krachtpatserij", zoals je wel eens bij muzikanten ziet)In al die "eenvoud" blijkt Gotye echter wel een meester te zijn voor wat betreft creativiteit en inventiviteit m.b.t. zijn muzikale project. Tot in de kleinste detail heeft Gotye enkele maanden lang duidelijk keihard gezwoegd om er iets moois van te maken, dus in die zin kun je Gotye zeer zeker een ambachtsman noemen!

Inmiddels heb ik de cd "Making Mirrors" aangeschaft en daar heb ik zeer zeker geen spijt van!
Er zijn natuurlijk genoeg mensen die de cd (vaak illegaal) zullen downloaden, maar....die mensen zou ik toch willen aanraden om het album gewoon netjes aan te schaffen.Het album is natuurlijk ook als "legale" download verkrijgbaar, maar....ik vind dat je zonder het bijbehorende doosje/boekje eigenlijk toch iets mist.
De verpakking van de cd ziet er namelijk echt fantastisch uit! Het geeft zonder meer een zéér goed verzorgde indruk en daar houd ik van!Je kunt zien dat er zorg aan is besteed. Geen 13 in een dozijn doosje, zoals je daar duizenden van in de winkel ziet, maar een mooi kartonnen doosje, dat al bijna aandoet alsof je een prachtig boek koopt. Vervolgens kun je in dat doosje de "digipak" vinden, die je kunt openklappen. Aan de linkerkant bevindt zich het cd boekje met songteksten en informatie. Aan de rechterkant blijkt een keurig mooi vormgegeven enveloppe te zitten met daarin de cd.Het artwork van de cd is echt werkelijk zo schitterend! Heel eenvoudig gehouden, mooie zachte kleuren.
Het leuke is dat de inspiratie voor dit artwork een tekening van de vader (Frank de Backer) van Wouter / Gotye betreft, die hij vond in een verzameling tekeningen en schilderstukken die zijn moeder had bewaard in een grote tekenmap. Die tekening heeft hij vervolgens bewerkt in de computer en voilà...het ontwerp voor het album was daar!
Hoe geweldig is het om als artiest een album te creëren die opgenomen is in een ruimte in je ouderlijk huis, dat beschikbaar is gesteld door je moeder en dan ook nog eens het ontwerp (met een tekening die nota bene door je vader is gemaakt) van het album uiteindelijk heel dicht bij jezelf te houden? Dat is toch fantastisch?!Er staan geen foto's van Wouter / Gotye zelf in het cd boekje, maar....dat is eigenlijk niet nodig, want de sterke muziek op dit album alleen al spreekt voor zich.

Het album "Making Mirrors" bevat uiteindelijk 12 tracks. Het is een album geworden die je meeneemt naar een muzikaal wonderland. Het neemt je mee in een muzikale reis naar een betoverend avontuur! Hoewel er veel gebruik wordt gemaakt van elektronische muziek is dit eigenlijk nauwelijks merkbaar in de dromerige popmuziek die uit je speakers komt wanneer je het album beluistert. De muziek heeft een bepaalde oprechtheid, openheid en frisheid van een uitzonderlijke hoge kwaliteit, die je tegenwoordig bijna niet meer tegenkomt.

Het intro van het album, de titeltrack, heeft iets "Enigma" / New Age achtigs en het is jammer dat het "maar" een kort intro is, want dit intro smaakt eigenlijk naar "meer"....

Track nummer 2 "Easy Way Out", een stevig popnummer, doet me denken aan een mix tussen U2, Peter Gabriël en Sting en de speelduur van het nummer is nog niet eens 2 minuten, maar wel lekkere muziek om naar te luisteren.

Daarna track 3, de huidige succes single "Somebody that I used to know" (met een gastbijdrage van de Australische zangeres Kimbra) (de single heeft overigens al in diverse hitlijsten op nummer 1 gestaan!). Ik kan er maar geen genoeg van krijgen en ik ben helemaal lyrisch van dit nummer! Het is zo'n nummer dat je eindeloos op "repeat" laat staan.
Een muzikale kennis van me zei: "Af en toe komt er ineens zo'n pareltje de Top 40 in" en zo is het maar net! Het nummer is sprankelend, heeft een mooie opbouw, maakt een hele eenvoudige indruk zonder overbodige franje.
Het heeft op 1 of andere manier iets heel mechanisch / natuurlijks. Het achtergrondkoortje (dat, als je het mij vraagt, wederom zo uit een "Police/Sting" achtige setting zou kunnen komen) vind ik werkelijk fantastisch. Kippenvel!

Track 4 "Eyes wide open" doet heel erg 80's aan uit de tijd van de immens populaire synth pop van weleer, maar het ritme doet me ook enigszins denken aan een versnelde versie van "Big love" van Fleetwood Mac. Het heeft echter ook iets Kate Bush achtigs...
In het nummer "Smoke and mirrors" horen we een mooie 3 kwarts maat, met een mix van Jazzy bijna "Wals" achtige muziek. Ook is er een mooie grote trom in deze track verwerkt die bombast in het nummer brengt en het had ook zomaar op een plaat van Peter Gabriël kunnen staan.
Het nummer "I feel better" neemt je als het ware mee naar de Motown Soul muziek in de stijl van bijvoorbeeld groepen als The Four Tops en The Temptations, maar uiteindelijk weet Gotye toch weer een eigen "moderne" en eigenzinnige draai aan het nummer te geven.
Bij de track "In your light" moet ik denken aan namen als Steve Winwood, Genesis / Phil Collins, maar....ook hierin geldt weer dat Gotye een totaal eigen draai aan de muziek geeft.En eigenlijk geldt dat laatste ook voor alle overige tracks op dit album.

Het is een mix van elektronische pop, soul, reggae, ambient, 80's, 90's enzovoort, enzovoort. Hoe vaker je de cd luistert, hoe meer je, als het ware, in de muziek "gezogen" wordt. Het album verveelt eigenlijk geen moment. Het is een fantasierijk, opwindend meesterwerk van een eindeloos creatieve en inventieve geest die, doordat hij zo dicht bij zichzelf durft te blijven, hele oprechte verfrissende muziek weet te bewerkstelligen.

Volgens "kenners" zou het debuut album "Like Drawingblood" van Gotye uit 2006 nog beter zijn dan het huidige album, maar.....ik ken dat album (nog) niet, dus ik heb geen vergelijkingsmateriaal. Hoe dan ook beschouw ik "Making Mirrors" absoluut (samen met "21" van Adele) als 1 van de beste albums van 2011! Oftewel....aanrader!!!!

Tracklist:
01. Making Mirrors (1:01)
02. Easy Way Out (1:57)
03. Somebody That I Used to Know (4:04) (met Kimbra)
04. Eyes Wide Open (3:11)
05. Smoke and Mirrors (5:13)
06. I Feel Better (3:18)
07. In Your Light (4:39)
08. State of the Art (5:22)
09. Don't Worry, We'll Be Watching You (3:18)
10. Giving Me a Chance (3:07)
11. Save Me (3:53)
12. Bronte (3:18)

YouTube: Gotye- Somebody That I Used To Know (feat. Kimbra)- official film clip (HD);

Shary-An - Love Me For Who I Am (2011)

2011-09-30T17:53:00.000+02:00

Opeens stond ze daar...bij de voorrondes van het 1e seizoen van The Voice of Holland in 2010....een klein jong donker meisje met bril en dreadlocks. Ze deed een cover van Alicia Keys, Empire state of mind (New York). Dat klonk niet verkeerd! Plots draaiden er enkele stoelen om van de mensen uit de jury en dat gaf het meisje nog een extra adrenaline stoot....waardoor de zang hier en daar eventjes aan zuiverheid moest inboeten, maar dat werd haar vergeven, want.....wát een enthousiasme! Het spatte er vanaf! Uiteindelijk werd ze 1 van de publiekslievelingen. In de halve finale stopte voor haar uiteindelijk het TVOH avontuur.
Toch had ik persoonlijk het gevoel dat er op 1 of andere manier wel "meer" in zat voor de destijds 18-jarige. Ze is nog jong....(sterker nog, ruim de helft jonger dan ik)....ze moet misschien nog heel veel leren, maar.....dat dit meisje de "basiselementen" in zich had om het op muzikaal gebied verder te schoppen, stond voor mij absoluut buiten kijf!

Gisteren kocht ik haar debuut album "Love Me For Who I Am" die afgelopen week uit is gekomen. Natuurlijk heb ik het over Shary-An!

Ik had haar single "Mr. Know it all" al enkele malen voorbij horen komen op diverse radio stations. Een leuk pakkend up tempo popnummer. Afgelopen week werd ik echter enigszins verrast door de single "Try my love again", aanvankelijk niet wetende dat dit Shary-An was. Een heerlijk nummer dat erg 60's aandoet in de stijl van Phil Spector en aanverwanten. Als de single op vinyl zou uitkomen, zou hij zonder meer in de jukebox passen, want daar is het nummer namelijk helemaal geknipt voor! Na de laatste tonen kondigde de radio deejay de single af en ik dacht "Verrek....is dat Shary-An?" Wat een aangename en leuke verrassing! (de single had, als je het mij vraagt, ook zonder meer op een cd van wijlen Amy Winehouse kunnen staan)

Uit nieuwsgierigheid kon ik het niet nalaten om gisteren haar debuutalbum uit de cd-bakken te vissen. Inmiddels heeft de cd hier enkele draaibeurten gehad en ik moet zeggen dat het eindresultaat van dit debuutalbum niet geheel onaardig is.
Naast "Mr. Know it all" en "Try my love again" wordt de cd afgewisseld door up tempo pop nummers en R&B/Soul nummers.
Aan de diversiteit die ik in de nummers terug hoor krijg ik zelf de indruk dat Shary-An nog niet helemaal precies weet welke kant ze precies op wil qua muzikale stijl. Ik denk dat dit te maken heeft met zowel persoonlijke- als muzikale groei en....natuurlijk heeft dit ook te maken met haar leeftijd, denk ik dan... Als je 19 jaar bent wil je nog zoveel en zo'n leuke enthousiaste "spring-in-het-veld" heeft nog zoveel om naar uit te zien en heeft nog zoveel dingen in het vooruitzicht om uit te proberen, dus....logisch dat de cd nog niet ècht een "samenhangend" geheel is.
Ik heb dus ook nog steeds het gevoel van...."het komt wel goed met die Shary-An"!
Als ze de koers blijft volgen zoals ze die nu doet, als ze dicht bij zichzelf blijft, als ze steeds ietsje zekerder in haar schoenen zal staan, meer ervaring opdoet en de juiste mensen om zich heen krijgt....ben ik benieuwd wat Shary-An ons over een aantal jaartjes laat horen, want ik ben ervan overtuigd dat ze ons dan echt compleet omver zal blazen! Dat is wat ik bijna wel durf te voorspellen!

Het debuutalbum van Shary-An bevat 12 tracks.
De track "Read my book" is er eentje die je zo in een willekeurige MTV serie voorbij zou kunnen horen komen. Klinkt lekker! (al had hij, als het aan mij persoonlijk had gelegen, nóg ietsje "vetter" mogen klinken....misschien iets meer gitaar erin of zo, waardoor de song iets meer "body" had gekregen, maar dat is misschien een kwestie van persoonlijke smaak)

De track "I could care less" is een lekker Soul / R & B nummer en vind ik heel erg bij Shary-An passen. Een Soul nummer dat zelfs enigszins 80's aandoet, maar het bevat wel degelijk een "anno nu" sound. Dit is Shary-An zoals ze zou moeten klinken. Sterke vocalen en het Soul genre past Shary-An nu eenmaal als een 2e huid, zou ik bijna willen zeggen. Goed gedaan!

Jaaaa....track nummer 6 "Ain't got no" is natuurlijk een cover van Nina Simone! Persoonlijk houd ik heel erg van de muziek van Nina Simone, dus je moet in mijn ogen van goede huize komen wanneer je een nummer van Nina Simone covert. Voor wat dat laatste betreft vind ik dat de versie van Shary-An heel erg "ok" is....en reken maar dat je dat dan dus als een compliment kunt beschouwen!
De versie van Shary-An klinkt lekker up tempo, doet zelfs enigszins "Motown" aan en ik vind dat deze versie zelfs in aanmerking zou kunnen komen voor een goede super vette "JunkieXL" mix! Oftewel....niks mis mee! ;-)

De track "24 hours" is een mooie gevoelige ballade, waarin de stem van Shary-An een mooie warme klankkleur heeft met een enigszins rauw randje.
Een heel sterk nummer vind ik ook "The only little truth". Lekkere up tempo Soul en R &B en een lekkere "hammond" orgel erin! Het zou zomaar een Motown release kunnen zijn....wellicht zelfs uit de tijd van de Jackson 5??

En dan track nummer 10 "Guilty for loving you". Yes, yes yes!! Bam! Ja Shary-An, dit is 'm helemaal!! De stem van Shary-An komt in dit nummer zo ongelooflijk goed tot zijn recht, dit is absoluut de weg die Shary-An in de toekomst in zou moeten slaan, als je het mij vraagt. Shary-An is absoluut op haar sterkst/best in goede ijzersterke Soul muziek en dit is daar een uitmuntend voorbeeld van!!

Track nummer 11 "Write your own song" is ook weer een mooie ballade, beetje R&B, sterk nummer en de stem van Shary-An klinkt als een klok! Absoluut!

Er staan ook wat nummers op de cd die wel lekker klinken als poppy "opvullers", als ik het zo oneerbiedig mag zeggen, maar die je niet echt omver blazen. Toch is de cd over het algemeen wel "ok" voor een debuutalbum van een 19-jarige!
Als dit Shary-An op haar 19e is....vraag ik mezelf serieus af hoe Shary-An over....laten we zeggen....pakweg 4 á 5 jaar klinkt....en eventueel nog daarna. Ik heb het idee dat Shary-An nog heel erg moet groeien (logisch!), maar....nogmaals....die "basiselementen" zijn absoluut aanwezig bij deze jonge enthousiaste "spring-in-het-veld"! ;-)

Lieve Shary-An, je kunt absoluut trots zijn op je 1e album en wat ik je al zei via Twitter: "Jij komt er wel! Eeeecht wel!!!" Proficiat!!!

Toch leuk dat al die kandidaten van TVOH op 1 of andere manier hun eigen weg wel weten te vinden en dat er van sommigen ook daadwerkelijk cd's uitkomen, met ieder hun eigen stijl.
Geen overgeproduceerde troep met nummers van min op meer "opgedrongen" componisten, waardoor men muziek voorgeschoteld krijgt dat helemaal niet bij de persoon "an sich" past , maar iedereen blijft dicht bij zichzelf, waardoor er ook ijzersterke cd's op de markt komen. Zo is de cd van "Lenny Keylard" (Bob Marley) daar bijvoorbeeld 1 van, maar ook de cd van Shary-An is absoluut heel erg leuk geworden. Absoluut een luisterbeurt waard!

Tracklist:
01. Figure Of Imagination
02. Try My Love Again
03. Mr. Know It All
04. Read My Book
05. I Could Care Less
06. Ain't Got No
07. 24 Hours
08. Six Feet Under
09. The Only Little Truth
10. Guilty For Loving You
11. Write Your Own Song
12. Red Carpet

YouTube: Shary-An - Try my love again;

25 jaar in Metal Heaven: Cliff Burton 10/02/1962 - 27/09/1986

2011-09-27T23:10:00.000+02:00

Het zal vandaag waarschijnlijk alleen metal fans niet ontgaan zijn, of in ieder geval fans van de Amerikaanse metalband Metallica, dat het vandaag, 27 september 2011, exact 25 jaar geleden is dat Cliff Burton, destijds bassist van Metallica, het leven liet bij een fataal busongeluk. Cliff Burton was toen slechts 24 jaar.

Tijdens de Damage inc. tour in 1986 waarin Metallica hun album "Master of puppets" aan het promoten was, was de tourbus op 27 september in Zweden op weg van Stockholm naar Kopenhagen.

De tourbus raakte in een slip (volgens de chauffeur lag er ijs op de weg) en geraakte in de berm en sloeg vervolgens om. Waarschijnlijk is Cliff Burton toen al uit de bus gevlogen en is de bus over hem heen gereden. Alle andere passagiers wisten de bus ongedeerd te verlaten. Men heeft nog geprobeerd de bus van het lichaam van Cliff Burton op te takelen, maar tijdens dat optakelen brak de kabel en viel de bus wederom op het lichaam van Cliff Burton. Echter was hij waarschijnlijk al eerder overleden.

Metallica werd in 1980 opgericht door drummer Lars Ulrich. Aanvankelijk was Ron McCovney de bassist, maar in 1982 werd hij vervangen door Cliff Burton.
Met Cliff Burton werden de Metallica albums "Kill 'em all" (1983), "Ride The Lightning" (1984) en "Master of Puppets" (1986) opgenomen. Op het album "And justice for all" dat in 1988 uitkwam (met op bas Jason Newstad, destijds ex- Flotsam & Jetsam) staat nog 1 nummer waaraan Cliff Burton heeft meegeschreven: "To live is to die".

Cliff Burton was niet "zomaar" een bassist. Cliff Burton speelde met heel veel bezieling en passie. Cliff Burton heeft met zijn "heavy" basspel een enorm grote stempel gedrukt op het geluid van Metallica in hun beginjaren. Cliff Burton was 1 van de meest invloedrijke bassisten die er ooit bestaan heeft en velen zijn door hem geïnspireerd geraakt om zelf basgitaar te gaan spelen.
Hoewel Cliff Burton uiteindelijk een metal bassist was, had hij een zeer brede muziekkennis en was hij beïnvloed door o.a. jazz, klassieke muziek, blues, Southern Rock, Country muziek enzovoort, enzovoort. Hij gebruikte deze uitgebreide muzikale kennis en invloeden dan ook in de nummers van Metallica.

Als je het mij vraagt is er ook duidelijk verschil tussen Metallica mèt Cliff Burton en zónder Cliff Burton! Eerlijk gezegd vond ik de nummers mèt Cliff Burton vaak wat meer diepgang hebben.

Het album "Metallica" uit 1991 (ook wel genoemd "The black album") was eigenlijk min of meer het 1e album waarin Metallica iets "commerciëler" werd. Er waren toen al heel veel fans die "afhaakten". Ik moet zelf zeggen dat ik The Black Album met nummers als "Enter Sandman" en "Sad but true" en "Nothing else matters" enzovoort wel wist te waarderen. Er staan gewoon ijzersterke nummers op dat album, maar dat is mijn persoonlijke mening.
Echter....na dit album....met albums als "Load" en "Reload" enzovoort, ben ik eerlijk gezegd de weg een beetje kwijt geraakt., om van "St. Anger" uit 2003 maar te zwijgen, want dat vind ik persoonlijk het slechtste Metallica album dat er ooit gemaakt is! (mede te danken aan het vreselijk irritante drumgeluid....dat eerder iets weg heeft van het geluid dat je hoort wanneer er op een stel blikken geslagen wordt, dit is echt de grootste irritatiefactor van die hele cd!)

Ik moet zeggen dat ik het laatste album "Death Magnetic" uit 2008 wel weer iets meer weet te waarderen, maar toch.......er is toch ècht een Metallica van vóór "The Black Album" en erna! En als ik heel erg eerlijk moet zijn, dan geef ik toch liever de voorkeur aan Metallica van vóór The Black Album"!
Ik betwijfel zelfs of "The Black Album", maar vooral de albums erna, wel het levenslicht hadden gezien als Cliff Burton nog geleefd had. Ik denk namelijk dat Metallica dan vandaag de dag waarschijnlijk heel anders had geklonken. Ik geloof namelijk niet dat Cliff Burton zich zou hebben laten verleiden tot het "commerciële".

Maar goed....dat laatste daar zullen we helaas nooit achter komen hoe het allemaal gegaan zou zijn.
Het staat in ieder geval vast dat 1 van de meest talentvolle multi muzikale bassisten veel te jong gestorven is.

Rest in peace Cliff Burton....

YouTube: Metallica - Creeping Death (The Last Show of Cliff Burton) (Stockholm Sweden 26.09.1986);

YouTube: For whom the bell tolls-Metallica (live);

The Voice of Holland 2, we hebben een winnaar....Guy Barzily!

2011-09-24T12:41:00.001+02:00

Van sommige artiesten vraag je jezelf serieus af waarom ze tot op heden in vredesnaam nog steeds niet (wereldwijd) zijn doorgebroken! Na het zien van de 1e aflevering van het nieuwe "The Voice of Holland" seizoen bekruipt me opnieuw dat zelfde gevoel.

Afgelopen week zag ik al een video met fragmenten van 3 kandidaten van het nieuwe 2e The Voice of Holland seizoen. Eerst 2 zangeressen...met beiden absoluut hele goede stemmen, maar...pas bij de 3e kandidaat gebeurde datgene dat soms zo onverklaarbaar is wanneer je naar sommige muziek luistert: KIPPENVEL! Over werkelijk mijn hele lijf! (of zoals Simon van Nick en Simon het zou zeggen: "Chickenskin"...oftewel...goosebumps...hahaha)
Zo'n moment dat je nog nèt niet een brok in je keel krijgt omdat een muzikant de juiste snaar van je ziel weet te raken. Onmiddellijk vroeg ik mezelf af: "Wie is die gozer achter de piano?"

Sinds de TVOH aflevering van gisteren weet ik dat deze zanger/muzikant/pianoman naar de naam "Guy Barzily" luistert. Een Engelsman die, zoals ik begrepen heb, oorspronkelijk uit Israël komt. Na 6 jaar daar gewoond te hebben verhuisde hij naar Nederland en sinds zo'n 1,5 á 2 jaar verblijft hij permanent in Groningen, speciaal om aan The Voice of Holland mee te doen.

Op het moment van schrijven weet ik helaas nog te weinig van deze zanger om een uitgebreid profiel te kunnen schetsen, maar.....de vraag of er na het 1e TVOH seizoen nog wel weer zangers/zangeressen zouden komen die minstens net zo goed zouden zijn als Ben Saunders (de winnaar van TVOH seizoen 1) is inmiddels overduidelijk beantwoord.

Via de Facebook pagina van Guy Barzily kwam ik op zijn MySpace pagina terecht.
Vervolgens heb ik zowat ademloos naar de "playlist" zitten luisteren die daar te vinden is. Blijkbaar staan deze songs op een album dat reeds uitgebracht is in 2008.
Helaas heb ik nog niet zo snel kunnen uitvinden of dit album ergens te koop is, maar.....ik verzeker je dat dit een album is dat je zogezegd blindelings zou kunnen kopen! Het album bevat liedjes die in principe geen enkele "pre-listening" beurt nodig hebben!

Het gebeurt niet vaak dat ik op MySpace nummers van "onbekende" artiesten/bands van het begin tot het einde beluister. Vaak hoor ik in de 1e aantal seconden al of iets "goed" is of niet en veelal wordt er op MySpace ook een hoop muziek "gepleurd" (om het maar even zo uit te drukken) waar nog héél erg veel aan moet gebeuren....en dan druk ik mezelf nog zachtjes uit.

Bij de muziek van Guy Barzily is dit laatste absoluut geenszins het geval!
Het nummer "Butterflies" roept bij mij namen op als Stevie Wonder, Billy Joel...en zelfs.....ja, zelfs de grote Michael Jackson, maar dan meer uit de periode eind jaren 70, vóór het "Thriller" tijdperk!
Als ik dan vervolgens naar het nummer "Trouble" luister...een briljant Soul nummer dat ook perfect op een album van wijlen Amy Winehouse had kunnen staan!
Het nummer "In your eyes"....een ballade die zo door Elton John gecomponeerd had kunnen zijn. Een heerlijk jazzy nummer, waarbij ik ook weer enigszins aan Billy Joel moet denken.
En als vervolgens het nummer "New Sound" uit mijn speakers knalt....denk ik bij mezelf.....deze Guy Barzily zou zelfs een betere "volwassen" versie van Bruno Mars kunnen zijn!
Pakkende melodieën, soul, R&B, jazzy nummers, die werkelijk perfect zijn uitgevoerd!

Neem nu een nummer als "Fascinating Samba"....wat is dit goed! Je hoort jazzy toonladders voorbij komen met "halve noten" die verschrikkelijk moeilijk zijn om die zuiver te zingen, maar Guy Brazily raakt loepzuiver iedere noot! Fans van de zangeres Sade zouden dit nummer waarschijnlijk heel goed kunnen waarderen, maar ook de naam "Norah Jones" komt in me op, maar toch ook wederom Stevie Wonder. Misschien klinkt het gek, maar....het nummer zou zich geweldig lenen voor een prachtig duet met onze eigenste Trijntje Oosterhuis! En dit uiteraard in een geweldige "Burt Bacharach" orkest achtige setting! Ja hoor, de muziek van Guy Barzily zou ook zeker, als het aan mij ligt, niet misstaan in de stal van het wereldwijd beroemde "Blue Note" label!

De prachtige uitvoering van het nummer "True Colours" (velen kennen dit in de uitvoering van Phil Collins, maar het origineel was natuurlijk van Cyndi Lauper), tijdens de TVOH auditie, is werkelijk slechts een fractie van hetgeen Guy Barzily op muzikaal vlak te bieden heeft!

Deze jongen straalt een ongelooflijke rust uit op het podium, deze zanger komt niet "gekunsteld" over, hij voert geen "act" op, geen overbodige "opsmuk", maar deze zanger is gewoon zichzelf, oprecht! Het is gewoon zoals het is! Een prachtige open heldere soulvolle stem met af en toe een rauw randje. Perfect gevoel voor timing, niet te snel willen, alles heel goed uitgebalanceerd, relaxt en bovenal recht uit het hart!

Het album dat op zijn MySpace pagina te beluisteren is verdient voor wat mij betreft zonder meer een re-release en zou, als het aan mij ligt, vanaf vandaag al in de winkels mogen liggen!

Beluister de playlist op de MySpace pagina van Guy Barzily en oordeel zelf....

Ik durf het bijna niet hardop te zeggen, omdat het misschien een beetje lullig overkomt bij de kandidaten die we nog gaan zien bij de afleveringen van het 2e seizoen van TVOH die nog komen gaan, maar.....volgens mij hebben we....een winnaar???

YouTube: Indrukwekkende auditie Guy Barzily - The Voice of Holland;

Happy 28th birthday Amy Winehouse

2011-09-14T18:27:00.000+02:00

23 juli van dit jaar overleed Amy Winehouse...op 27 jarige leeftijd, waardoor zij werd bijschreven als "lid" van de "Club van 27" (The forever 27 club). De leden van deze club hebben gemeen dat ze allen beroemd popartiest waren die niet ouder werden dan 27, zoals Brian Jones (Rolling Stones), Jimi Hendrix, Janis Joplin, Jim Morrison (The Doors) en Kurt Cobain (Nirvana).

Vandaag, woensdag 14 september, zou Amy 28 jaar zijn geworden.

Sinds vandaag bestaat er ook een Amy Winehouse stichting, die in het leven is geroepen door haar familie. Het is de bedoeling dat de stichting jongeren gaat helpen die verslavingsproblemen hebben met bijvoorbeeld drugs en alcohol.

Hoewel Amy Winehouse bekend stond om haar alcohol- en drugsverslaving, hebben de eerste resultaten van de autopsie uitgewezen dat er geen illegale middelen in haar lichaam zijn gevonden. Waarschijnlijk is Amy overleden doordat zij plotseling probeerde af te kicken.

Naast dat op Amy's geboortedag een stichting in het leven is geroepen, is vandaag ook een single uitgebracht, getiteld "Body and soul". Het zou het laatste nummer zijn dat Amy voor haar dood heeft opgenomen, een duet met zanger Tony Bennett. Een groot deel van de opbrengst van dit nummer wordt gedoneerd aan de Amy Winehouse Foundation.

Het blijft triest om te zien dat Amy Winehouse enkele jaren terug nog een frisse gezonde jonge vrouw was die door de jaren heen langzaam maar zeker aftakelt en sterk vermagert door haar alcohol- en drugsmisbruik. Iemand die zoveel talent had, iemand die in haar beginjaren ijzersterk op het podium stond, er stónd echt iemand! De laatste maanden van haar leven was zij slechts een schim van de hierboven beschreven artieste. Haar laatste optreden was min of meer een "afgang"....een vrouw die enigszins verward op het podium stond, niet meer leek te weten wat ze aan het doen was en waar ze was.... Zo ontzettend triest om te zien!
En eigenlijk vind ik persoonlijk zelfs dat haar manager haar nooit meer in die toestand op het podium had mogen laten gaan!

Amy was echt zo ontzettend getalenteerd! Het is jammer dat ze dit zelf blijkbaar nooit zo heeft ingezien.

Happy 28th birthday Amy Winehouse! RIP

Michael Jackson zou 53 jaar geworden zijn!

2011-08-29T21:00:00.004+02:00

Vandaag droeg ik (aanvankelijk niet eens bewust) een Michael Jackson T-shirt.
Ook leek het vandaag net of er toch iets meer Michael Jackson muziek op de radio werd gedraaid dan op andere dagen. Zelfs toen ik mijn dochter naar zwemles bracht, werd er Michael Jackson muziek in de kantine gedraaid.
Toeval? Dat zou natuurlijk kunnen, maar.....misschien had het toch wel enigszins met de datum van vandaag te maken...29 augustus. Wanneer Michael Jackson niet 2 jaar geleden overleden zou zijn en hij vandaag nog geleefd had, zou hij vandaag namelijk 53 jaar geworden zijn!

Ik kan er niets aan doen, maar de naam Michael Jackson
(*29 augustus 1958 - †25 juni 2009) ligt me nog steeds na aan het hart. Vanaf dat ik een tiener was, groeide ik op met zijn muziek.
Het klinkt misschien belachelijk of gek, maar...sinds hij overleden is, kan ik bij sommige Michael Jackson muziek zelfs nog steeds een soort van brok in mijn keel krijgen als ik me realiseer dat hij er toch echt niet meer is.

En...met steeds meer argusogen kijk ik soms naar hoe diverse partijen, 2 jaar na Michael's overlijden, met zijn erfenis omgaan. Soms is het maar beter dat Michael Jackson dit niet meer hoeft mee te maken, denk ik dan bij mezelf.

Toen Michael nog leefde, waren er al mensen die hem het liefst ten gronde wilden richten, die hem volledig links lieten liggen, die hem zelfs jaren lang geboycot hebben. De meest vreselijke roddels stonden er altijd in de bladen.

Maar...nu Michael zijn ogen voorgoed gesloten heeft, willen diezelfde mensen die hem het liefst ten gronde wilden richten.....heel graag munt slaan uit de naam Michael Jackson. Het zijn net aasgieren!
De roddels blijven trouwens ook maar doorgaan, het houdt nooit op. En wat hebben we eraan? Michael is dood, laat al die vreselijke roddelverhalen toch alsjeblieft rusten!

Al die zogenaamde "tribute" projecten van diverse gezelschappen over de hele wereld....bedoeld om flink geld aan te verdienen, laten we wel wezen!

Om vervolgens maar te zwijgen over het "herdenkingsconcert" dat, als het goed is, op 8 oktober zou moeten gaan plaatsvinden in Wales. Alleen al de belachelijk hoge prijzen van de tickets! (tussen de 90 en 390 pond!!!)
Verder worden er, naar mijns inziens, artiesten uitgenodigd die nog NOOIT iets met Michael Jackson te maken hebben gehad!

Aanvankelijk was ook zelfs de hardrockband KISS uitgenodigd. Inmiddels is die band weer gecanceld, maar...wat in GODESNAAM heeft een band als KISS op een tribute concert voor Michael Jackson te zoeken? Wie kwam er ooit op dat belachelijke idee?!!
Bovendien heeft Kiss zanger/bassist Gene Simmons zich niet bepaald positief uitgelaten over Michael Jackson, dus....begrijp ik die hele uitnodiging niet!
Het optreden van Kiss gaat nu dan dus ook gelukkig niet door!

Begrijp me niet verkeerd....we weten de muziek van Kiss te waarderen en ja, we hebben muziek van Kiss in huis....cd's en platen enzo, maar....als je het aan mij vraagt hoort zo'n band NOOIT en te nimmer thuis in een tribute concert voor MJ!!

Het herdenkingsconcert werd geïnitieerd door Katherine Jackson, de moeder van Michael en enkele broers/zussen. Echter....frappant/opmerkelijk is dat 2 andere broers van Michael Jackson....Jermaine en Randy dus TEGEN het tribute concert zijn! (ook omdat op die datum de rechtszaak tegen Michaels lijfarts Conrad Murray volop bezig is)

Er is gezegd dat er geld van de opbrengst van het concert (zogenaamd) naar goede doelen zou gaan, maar....tot op heden is ook daar onduidelijkheid over!
Ik heb dus zelf het idee dat er niet heel erg veel van dat "goede doelen" verhaal klopt. Maar...vervolgens dan straks WEL tijdens dat concert natuurlijk Michael's naam scanderen als "voorvechter van goede doelen"!???

En dan...los van het tribute concert....zelfs Michaels bloedeigen zuster, La Toya Jackson, heeft inmiddels een boek geschreven over Michael's dood en....héél toevallig kwam die onlangs tegelijkertijd uit met haar nieuwe cd "Starting Over"! Je mag het misschien niet hardop denken, maar....het is natuurlijk wel handig als je een boek uitbrengt over je broer, dat waarschijnlijk heel goed zal verkopen....als een soort van "promotiestunt" voor je eigen nieuwe cd!!

Echt....nogmaals....met argusogen zie ik dit soort dingen aan.
Het is eigenlijk te verschrikkelijk voor woorden allemaal. Maar het spreekwoord luidt niet voor niets: "De een zijn dood, de ander zijn brood"...

Als Michael dit allemaal toch eens kon zien! Ik denk dat hij heel hard "nee" zou blijven schudden met zijn hoofd, hij zou waarschijnlijk boos en gekwetst tegelijk zijn. Dit zou hij waarschijnlijk allemaal nooit zo gewild hebben.

Was hij er vandaag nog maar gewoon bij....dan had hij 53 kaarsjes uit mogen blazen, maar het mocht helaas niet zo zijn. Waarschijnlijk is hij nu op een zeer vredevolle plek, waar gelukkig geen aasgieren meer om hem heen dralen. Gelukkig maar...

Happy 53rd Birthday Michael!

R.I.P. Jerry Leiber en Nick Ashford (wat je noemt cultureel erfgoed!)

2011-08-23T23:30:00.002+02:00

Wat is muziek toch eigenlijk een mooi medium! Bij iedere stemming of emotie past wel een bepaald muziekstuk of nummer. Bepaalde nummers roepen herinneringen op, brengen je soms terug naar bepaalde situaties of gebeurtenissen uit je leven, als een muzikale tijdmachine. Sommige composities zitten zelfs zó in ons "systeem" dat deze hits hierdoor generaties na generaties zullen blijven voortleven, ook al is de componist van die hit reeds overleden. Dan is het toch eigenlijk prachtig dat je als componist iets wezenlijks van jezelf achterlaat, nadat je je ogen voorgoed gesloten hebt? Dat er altijd een deel van jou op aarde achterblijft en blijft voortleven, als het ware?

Dit verhaal gaat zeer zeker op voor de legendarische songschrijver Jerry Leiber, maar ook componist/zanger Nick Ashford.
Beide componisten zijn gisteren, maandag 22 augustust 2011, overleden.
Misschien dat niet iedereen hun namen kent, maar...hun liedjes zijn wereldberoemd! Generatie na generatie... Hun composities zijn zogenoemde "All time classics"!

Ongemerkt staat mijn cd + vinyl verzameling vol met composities/liedjes die door deze mensen zijn geschreven, uitgevoerd door wereldberoemde artiesten. Zodra het journaal enkele hits laat horen die door deze mensen zijn geschreven, brengt dit zonder meer enkele "oh ja's" op en "oh ja, die ook?"....en waarschijnlijk ben ik niet de enige bij wie dit dergelijke reacties teweeg brengt.

Jerry Leiber (*25/04/1933 - † 22/08/2011), overleden op 78-jarige leeftijd aan een hartstilstand, was de helft van het legendarische componistenduo Leiber & Stoller (Jerry Leiber & Mike Stoller). Deze man was verantwoordelijk voor wereldwijd grote hits als "Hound Dog" (aanvankelijk geschreven voor Big Mama Thornton en tevens oorspronkelijk bedoeld als "blues" nummer....echter werd het nummer pas een hit in 1956 in de Rock & Roll uitvoering van Elvis Presley!) en nota bene "Jailhouse Rock" van Elvis Presley!!! (ja mensen, je zult toch maar verdulleme een klassieker als Jailhouse Rock hebben geschreven!!! Ongelooflijk toch?!) Dit geldt ook voor de Elvis Presley hits "Don't" en "Treat me nice".
Maar ook hits als "Stand by me" (o.a. bekend in de uitvoering van zanger Ben E King).

Maar...ook het nummer "Stuck In The Middle With You" (een hit uit 1973), uitgevoerd door de band Stealers Wheel (met als leadzanger, de eveneens dit jaar overleden - op 4 januari -, Gerry Rafferty, op zijn beurt o.a. weer bekend van bijvoorbeeld de hit "Baker street") is door het duo Leiber & Stoller geschreven!
Het nummer "Is That All There Is?" van Peggy Lee? Jazeker, ook dit nummer is van de hand van Leiber & Stoller.
Het wereldberoemde "Spanish Harlem"...o.a. uitgevoerd door grote namen als Ben E King, Aretha Franklin, Willy deVille en Cliff Richard? Van hetzelfde laken een pak!

En wat dacht je van "I (Who have nothing)", zeer beroemd in de uitvoering van Shirley Bassey, maar ook uitgevoerd door o.a. Petula Clark, Joe Cocker e.v.a....ja mensen, ook dit nummer is een Leiber & Stoller compositie!
En dit is slechts een kleine greep uit het oeuvre van dit legendarische componistenduo, want andere beroemde acts die furore maakten met composities van Leiber & Stoller zijn o.a. James Brown, BB King, Buddy Holly en The Beatles en The Rolling Stones.

Nick Ashford (*04/05/1942 - † 22/08/2011) overleden op 69-jarige leeftijd aan de gevolgen van keelkanker, was in mijn eigen tienertijd eigenlijk met name bekend als zanger van het duo "Ashford & Simpson", die in 1984 een wereldwijde hit hadden met het nummer "Solid". De andere helft van dat zangduo was zijn echtgenote Valerie Simpson, met wie hij al vanaf 1963 samen was.
Maar...naast een echtelijk paar....en een muzikaal zangduo....blijken zij samen ook verantwoordelijk voor ongelooflijk grote "all time classic hits", met name voor nota bene het grote "Motown" label!
Wie kent niet de grote hit "Ain’t No Mountain High Enough" uitgevoerd door Marvin Gaye en Tammi Terrell (ook wel door Diana Ross)? Of...Your Precious Love, Ain't Nothing Like The Real Thing en You're All I Need To Get By, uitgevoerd door hetzelfde duo?
"Reach Out and Touch" van Diana Ross (en...uit mijn eigen tienertijd...ook erg bekend als het nummer waarmee Hennie Huisman in de jaren 80 zijn tv-programma "De Soundmix-playback show" afsloot, gezamenlijk met de deelnemende kandidaten), of "I'm ev'ry woman" van Chaka Khan (en later ook uitgevoerd door Whitney Houston)?
Ook dit is slechts een greep uit het oeuvre dat Nick Ashford samen met zijn vrouw Valerie Simpson heeft nagelaten aan de wereld, want voor het wereldberoemde Motown label schreven zij ook grote hits voor andere grote artiesten als bijvoorbeeld Gladys Knight & The Pips, Smokey Robinson & The Miracles, The Marvelettes, The Supremes/Diana Ross etcetera.
En....last but not least....Ashford en Simpson werkten in zekere zin ook mee aan "Tears dry on their own" van de onlangs overleden Amy Winehouse (het nummer was gebaseerd op een sample uit het door hen geschreven Ain’t No Mountain High)!

De hierboven genoemde nummers waren en zijn nog steeds grote hits....evergreens als het ware! Verschillende generaties, van jong tot oud, kent al deze nummers wel min of meer. Bijna iedereen, over de hele wereld, heeft wel een cd of plaat in de kast staan, waarop minimaal 1 compositie van bovengenoemde componisten te vinden is.
Dat is toch eigenlijk, als je erover nadenkt, geweldig dat je dat als componist weet te bereiken? En...het houdt niet op bij de generaties die nu leven....want ook over ruim...pakweg...20 jaar...zijn deze grote hits....door zowel Jerry Leiber en/of Nick Ashford geschreven nummers....nog steeds wereldberoemd en worden deze nummers nog steeds regelmatig gedraaid, of opgenomen door nieuwe artiesten!

Dát is nog eens, wat je noemt, cultureel erfgoed!

Denk je toch eens in dat Jerry Leiber nooit had bestaan....en "Jailhouse Rock" nooit was geschreven.....en Elvis Presley dit nummer dus nooit zou hebben gezongen....?
Zou Rock & Roll dan ooit het levenslicht gezien hebben? Zou de muziekindustrie, zoals die nu in zijn huidige vorm bestaat....er dan wellicht heel anders uitgezien hebben? Het zijn wel dingen waar je eventjes over nadenkt, als een componist overlijdt die met zijn liedjes van zo'n enorme historische betekenis is geweest!
"Jailhouse Rock" zou nooit uit mijn Elvis Presley telefoon geklonken hebben, als Jerry Leiber er niet zou zijn geweest....

Jerry Leiber en Nick Ashford...groot respect voor wat zij in muzikaal, cultureel en historisch opzicht aan ons hebben nagelaten!

YouTube: Elvis Presley - Jailhouse Rock;

YouTube: Ashford & Simpson - Solid;

Live fast, die young - Amy Winehouse 14/09/1983 - 23/07/2011

2011-07-24T04:13:00.003+02:00

In Memoriam

Amy Winehouse

# 14 September 1983 – † 23 Juli 2011

Velen zullen de dood van Amy Winehouse afdoen als "eigen schuld",

haar met de vinger "nawijzen" en haar veroordelen, maar....voor hen de volgende tekst;

Lucas 6:37 En oordeelt niet en gij zult niet geoordeeld worden.
En veroordeelt niet en gij zult niet veroordeeld worden; laat los en gij zult losgelaten worden.

Het was een rare dag gisteren.
Mijn zoon werd 14 jaar en dat hebben we gevierd natuurlijk.
Echter Johnny Kraaijkamp sr. werd gecremeerd, die eerder deze week op 86-jarige leeftijd overleed. Maar vandaag overleden, naast minstens 92 jonge mensen n.a.v. het verschrikkelijke drama in Noorwegen, ook actrice Ina van Faassen (83 jaar, zij werkte o.a. samen met Wim Sonneveld), Johnny Hoes (94 jaar, bekende Nederlandse zanger en producer, o.a. platen van Doe Maar en Normaal kwamen uit zijn stal) en....de Engelse zangeres Amy Winehouse!

Johnny Kraaijkamp, Johnny Hoes en Ina van Faassen waren mensen op leeftijd. Dan kun je min of meer verwachten dat zulke mensen vroeg of laat het tijdige voor het eeuwige gaan verwisselen.
Gek genoeg.....gold die verwachting ook voor Amy Winehouse.
Zij was nog lang niet hoog bejaard, maar werd slechts 27 jaar oud. Veel te jong om nu al te sterven, maar....eerlijk gezegd kijk ik er niet helemaal vreemd van op dat zij nu overleden is.

Amy Winehouse kampte al jaren met een zeer grote alcohol- en drugsverslaving.
Regelmatig, vooral de laatste tijd, stond zij dronken op het podium.
In het begin uitte zich dit in enigszins "lallend" op het podium staan....maar helaas kon Amy Winehouse haar verslaving steeds minder goed de baas en het nam steeds ernstigere vormen aan. De laatste performances van Amy Winehouse op diverse podia waren een verschrikking. Een schrijnende vertoning van iemand die zich niet meer staande kon houden, die haar tekst niet meer wist, die totaal geen benul meer had van wat er om zich heen gebeurde en waar ze mee bezig was.
Haar laatste optreden was zo schrikbarend slecht dat ze zelfs werd uitgejouwd door het publiek en zij door haar manager van het podium werd gehaald.

Er zijn nu mensen die met een soort van "wijzend vingertje" afkeurend naar Amy Winehouse wijzen. Zo van "eigen schuld...dikke bult".
Natuurlijk was Amy Winehouse hoofdzakelijk zelf verantwoordelijk voor haar verslaving, maar....die verslaving is zo verschrikkelijk uit de hand gelopen dat ze die verslaving duidelijk echt niet meer de baas kon.
Maar...eigenlijk vind ik ook dat de mensen om haar heen, zoals haar manager, haar nooit meer het podium op hadden moeten laten gaan in haar toestand.
Hoewel Amy Winehouse misschien zeer zwaar onder de verdovende troep op het podium stond en niet meer wist waarmee ze bezig was, heb ik het idee dat, nadat zij de laatste keer is uitgejouwd, er misschien wel iets in haar "geknapt" is.
Deze vrouw had duidelijk problemen en eigenlijk had zij zwaar hulp nodig.
Nu kunnen we allemaal heel gemakkelijk met ons vingertje wijzen van "had ze maar langer in de afkickkliniek moeten blijven"...of..."dan had ze maar hulp moeten accepteren" of i.d., maar....als je zover heen bent met je verslaving, dan heb je waarschijnlijk geen eigen wil meer. Dan is juist die omgeving, zoals die manager, zo ontzettend belangrijk voor je dat ze je tegen bepaalde dingen beschermen!
Natuurlijk moet er geld verdiend worden, maar....in sommige gevallen vind ik dat je als manager mede verantwoordelijk bent, als je ziet dat iemand diep ongelukkig is en als iemand zichzelf zo in de vernieling helpt en je laat zo iemand gewoon optreden.
Eigenlijk was het gewoon in- en intriest dat in feite de hele wereld Amy Winehouse zo heeft zien aftakelen. Min of meer had ik, net als vele anderen, al het voorgevoel dat het slechts een kwestie van tijd was dat er iets ergs met Amy Winehouse zou gebeuren. Helaas is dat voorgevoel uitgekomen.

Amy Winehouse werd 27 jaar. Een getal dat we op 1 of andere manier vaker bij overleden rock artiesten tegenkomen; Jimi Hendrix, Janis Joplin, Brian Jones (Rolling Stones), Kurt Cobain (Nirvana), Jim Morrison (The Doors). Allemaal overleden op slechts 27 jarige leeftijd.

Een ander ding dat Amy Winehouse, denk ik, gemeen heeft met dit rijtje overleden artiesten, is dat ze allemaal een zeer kortstondige succesvolle carrière hadden, maar....dat ze vele jaren na hun dag van overlijden, nog steeds wereldwijd iconen zijn gebleven en dat hun muziek nog steeds regelmatig gedraaid wordt en dat hun muziek aan diverse generaties, jong en oud, nog steeds verkocht wordt.
Ik heb het voorgevoel dat dit ook met Amy Winehouse gaat gebeuren.
Amy Winehouse bracht feitelijk slechts 2 albums uit, maar...met die 2 releases heeft zij zo'n onuitwisbare indruk achtergelaten, dat ik denk dat wanneer we misschien 20...30...of misschien zelfs 40 jaar verder in de tijd zijn, dat we dan nog steeds muziek van Amy Winehouse veelvuldig op de radio zullen horen en wellicht dat mijn kleinkinderen zelfs zullen weten wie Amy Winehouse was. Ik ben er bijna van overtuigd dat Amy Winehouse over pakweg 40 jaar nog steeds een legende is gebleven!

Amy Winehouse was, ondanks haar drank- en drugsmisbruik, een zeer getalenteerde soul- en jazz zangeres. Wat je van haar aan muziek hoorde, dat was gewoon GOED! Daar was muzikaal gezien gewoon geen enkele speld tussen te krijgen! Wat is het daarom ongelooflijk triest dat we wereldwijd hebben toegekeken hoe Amy Winehouse zichzelf de vernieling in hielp.

Gisteren, zaterdag 23 juli 2011, werd zij dood aangetroffen in haar Londense flat.
Het zou kunnen zijn dat ze wellicht reeds een dag eerder is overleden.
Een officiële doodsoorzaak is nog niet vastgesteld of bekend gemaakt op dit moment van schrijven, maar naar alle waarschijnlijkheid heeft de zangeres een overdosis genomen. Dit kun je veroordelen...je kunt zeggen "eigen schuld"....je kunt zeggen "dat doet ze toch zelf?" Ja...aan 1 kant zit er misschien een kern van waarheid in, maar....toch vind ik aan de andere kant dat we niet zomaar mogen oordelen over iemand. Misschien heeft Amy Winehouse zichzelf zo gekwetst gevoeld, dat ze niet meer verder wilde in dit leven. En dat is triest! Echt heel erg triest! Je gunt het je ergste vijand niet dat iemand zich zo diep ongelukkig een wellicht ook eenzaam voelt.

Als er een hiernamaals bestaat...dan hoop ik dat Amy nu op een betere plek is, waar ze zich veilig voelt en waar er zowel geen fysieke als geestelijke pijn meer is, dat ze op een plek is waar zij nu eeuwige rust heeft.

En nu nog maar een keertje keihard haar album "Back to black" uit de speakers laten knallen....

Another legend is born. Rest in peace, Amy Winehouse.

YouTube: Amy Winehouse - Rehab (official videoclip);

Justin Currie - The Great War (2010)

2011-07-20T17:06:00.010+02:00

Al jaren ben ik een groot liefhebster van de muziek van de Schotse band Del Amitri.
De band werd in 1982 opgericht door zanger Justin Currie.
In diverse landen, zoals Amerika en Engeland, had de band in de jaren 80 en begin jaren 90 bescheiden hits. In Nederland zijn de nummers van Del Amitri op 1 of andere manier nooit verder gekomen dan de "tipparade".
Of dat iets over de kwaliteit van de band zegt? Hmmm...daarover kun je natuurlijk van mening verschillen...

Echter ondanks dat de band nooit echt "mega hits" gehad heeft, heb ik altijd een ongelooflijke "zwak" gehad voor nummers als "Nothing ever happens" (alleen al dat ene zinnetje in dat nummer: "And the needle returns to the start of the song and we all sing along like before..." Grandioos!!), "Kiss this thing goodbye", "Move away Jimmy blue", "Stone cold sober", "Be my downfall", "Surface of the moon", "I won't take the blame", enzovoort, enzovoort.
Dat ene fragment uit het nummer "When you were young" bijvoorbeeld: "So look into the mirror do you recognise someone, Is it who you always hoped you would become When you were young"...dat vind ik 1 van de meest briljante teksten ooit geschreven!

De band heeft ooit een keer op "Pinkpop" gestaan. Daar kreeg de band volgens mij niet echt de gewenste "respons". Ik denk dat deze "niets-aan-de-hand" popmuziek, zoals ik het altijd maar noem, gewoon niet interessant genoeg is voor de grote massa. Ik denk dat Del Amitri toch meer muziek maakte dat meer weggelegd was voor de "fijnproevers". Het is muziek dat je "pakt" of niet.
Als je zit te wachten op hele bombastische overgeproduceerde popmuziek, tja....dan ben je bij Del Amitri aan het verkeerde adres!

Wat mij altijd zo enorm aansprak in de muziek van Del Amitri, is dat het altijd heel "puur" was opgenomen. Geen toeters en bellen, geen drumcomputers, geen overgeproduceerde troep! De muziek was zoals het was. Opgenomen met enkel "echte" instrumenten. De muziek klonk altijd zo alsof de band "live" bij je in de huiskamer aan het spelen was.

Het overgrote deel van Nederland heeft waarschijnlijk dus nog nooit van Del Amitri gehoord en kent dus waarschijnlijk ook hun muziek niet.
Voor mij persoonlijk zijn diverse Del Amitri nummers echter inmiddels "klassiekers".
Met name het album "Change Everything" uit 1992 kan ik zowat letterlijk drómen, nummer voor nummer! Het is dan ook steevast 1 van mijn meest favoriete albums aller tijden!

Afgelopen week was ik een beetje op Google aan het zoeken of er ook nog het e.e.a. aan vinyl (LP's etc.) van Del Amitri te vinden was.
Plotseling stuitte ik op de "nieuwste" solo cd van Del Amitri leadzanger "Justin Currie" - The Great War. Nou ja...nieuw? De cd bleek reeds in 2010 uitgebracht te zijn, maar ik wist dus niet eerder van het bestaan van dit schijfje af... Nou ja, beter laat dan nooit, zullen we maar zeggen.

Uiteraard heb ik de cd onmiddellijk besteld en inmiddels staat hij keurig bij mijn rijtje Del Amitri cd's...
Toen ik het schijfje in de cd speler deed, viel me bij de eerste nummers meteen al iets op. Bij de latere releases van de albums van "Del Amitri" had ik namelijk een beetje het idee dat de band een beetje aan inspiratie begon te verliezen. De band klonk in de latere albums niet meer zo "sprankelend" als in het begin. Alsof de muzikale "ideeën" een beetje "op" waren....

Bij het beluisteren van Justin Currie's solo cd "The Great War" (welke overigens zijn 2e solo cd is, want de 1e solo cd heette "What is love for?", uitgebracht in 2007) was het alsof ik weer een nieuwe Del Amitri cd aan het beluisteren was, maar dan wel met die "sprankeling" van de 1e Del Amitri albums die mij altijd zo aansprak!
Je zou het dus ongeveer kunnen omschrijven als "thuis komen"....in feite een nieuw "Del Amitri" album dus, maar dan alleen met leadzanger Justin Currie.
Waarmee je ook min of meer zou kunnen concluderen dat Justin Currie feitelijk Del Amitri wás!? Oftewel....Del Amitri = Justin Currie en andersom!

Ik denk dat het album daarom wederom niet de grote massa zal aanspreken.
Maar....mensen die vroeger, ruim 20 jaar geleden (!!) de muziek van Del Amitri wèl wisten te waarden, kunnen zonder enige twijfel dit solo album van Justin Currie aanschaffen!

Persoonlijk vind ik het nog steeds heerlijke muziek om naar te luisteren.
Geen bombastische "klereherrie", zoals de meeste popmuziek vandaag de dag, om het maar even zo op zijn Hollands uit te drukken ;-)
Alle nummers zijn door Justin Currie zelf geschreven en dus ook uitgevoerd.
Geen "digitaal" bewerkte muziek met "auto-tune pitch corrector" zoals je tegenwoordig in zowat ieder popnummer, te pas en te onpas, hoort. Geen samples waarin "gejatte" fragmenten van andere popnummers te horen zijn, geen computergestuurde rotzooi!

Nee, de muziek van Justin Currie staat, ook vandaag de dag, nog steeds voor (h)eerlijke popmuziek, zonder toeters en bellen! Zoals ook bij Del Amitri, kun je ook op de solo cd van Justin Currie melodieuze en melancholisch getinte liedjes terugvinden.
De muziek is redelijk "klein" gehouden. Geen overbodige "opsmuk" dus! Toch vind ik de muziek op geen enkel moment "saai" te noemen. Er zijn wellicht mensen die er anders over denken, want...ook Del Amitri is een band waarvan de muziek niet iedereen aanspreekt en dat geldt in feite dus ook voor de muziek op Justin Currie's solo cd. Maar ja, we kunnen natuurlijk niet allemaal van dezelfde muziek houden. Wat mij vooral ook beviel aan de muziek van Del Amitri en nu weer opnieuw zeer goed bevalt in de muziek van Justin Currie, is ook dat enigszins stevige "rock randje" in de muziek. Bovendien is Justin Currie een "meester" in het schrijven van goed "pakkende catchy" melodieën.
En dan....natuurlijk die geweldige heerlijke stem van Justin Currie zelf. Ik kan er persoonlijk echt uren naar luisteren!

Dus....ben je al die computergestuurde muziek van tegenwoordig meer dan zat?
Dan zou ik zeggen....duik in de wereld van "Justin Currie" en zijn tweede solo cd "The Great War" (en probeer zelfs, als het even kan, oude cd's van Del Amitri op te sporen!). Misschien voor mensen die nog niet bekend zijn met de muziek van Del Amitri / Justin Currie een zeer aangename muzikale "openbaring"?

Tracklist:
01. A Man with Nothing to Do
02. Anywhere I'm Away from You
03. At Home Inside of Me
04. You'll Always Walk Alone
05. Can' Let Go of Her Now
06. The Fight to Be Human
07. Ready to Be
08. The Way That It Falls
09. As Long as You Don't Come Back
10. Everyone I Love
11. Baby, You Survived

YouTube: Justin Currie - Walk Alone (van het solo album "The Great War" - 2010)

Ria Oldersma-Brieffies (Dolly Dots) 23/02/1957 - 20/07/2009

2011-07-20T15:15:00.002+02:00

Vandaag, alweer exact 2 jaar geleden, overleed Ria Oldersma-Brieffies (Dolly Dots) op slechts 52-jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker. Deze datum staat voor eeuwig in mijn geheugen gegrift. Daarom ook dit jaar een "in memoriam" opdat ik Ria nimmer zal vergeten! Rust zacht lieve Ria!

In Memoriam

Ria Oldersma-Brieffies

* 23 februari 1957 - † 20 juli 2009

Where did we come from,

Why are we here?

Where do we go when we die?

What lies beyond

And what lay before?

Is anything certain in life?

They say, "Life is too short,"

"The here and the now"

And "You're only given one shot"

But could there be more,

Have I lived before,

Or could this be all that we've got?

If I die tomorrow

I'd be all right

Because I believe

That after we're gone

The spirit carries on...

(Uit "The Spirit Carries On" - Dream Theater, album: Scenes From A Memory - 1999)
(de Gospel zangeres bij de live versie in de videoclip hieronder is Theresa Thomason)

Het zonnetje in huis schijnt niet meer - Johnny Kraaijkamp sr. 19/04/1925 - 17/07/2011

2011-07-18T21:45:00.000+02:00

In memoriam

Johnny Kraaijkamp sr.

* 19 april 1925 - † 17 juli 2011

Het zonnetje in huis schijnt niet meer... Gisterenmiddag is hij rustig ingeslapen op de gezegende leeftijd van 86 jaar; Johnny Kraaijkamp sr.
Johnny Kraaijkamp sr. is een naam die eigenlijk geen introductie meer behoeft, want daarvoor is zijn naam te groot. Hij was 1 van de meest geliefde en grootste komieken en acteurs in Nederland. Zijn carrière besloeg reeds maar liefst zo'n 50 (!!) jaar!

Jaren lang vormde hij een succesvol duo met Rijk de Gooijer (Johnny & Rijk).
Erg succesvol was hij ook o.a. in comedy series als "De Brekers" (met o.a. Rijk de Gooijer, Adèle Bloemendaal, Sacco van der Made, Ab Abspoel en Ben Hulsman), Laat maar zitten (dat zich in een gevangenis afspeelde met o.a. Haye van der Heyden, Coen Flink en Sacco van der Made).

De huidige generatie zal hem waarschijnlijk met name kennen van de comedy serie "Het zonnetje in huis" (met o.a. Johnny Kraaijkamp jr. en Martine Bijl).

Johnny Kraaijkamp was iemand die "de lach aan zijn kont had zitten", zoals mensen dat wel eens op die manier uitdrukken. Zulke mensen kom je niet (meer) zo vaak tegen. En...eigenlijk geldt dat laatste sowieso voor de hele persoon Johnny Kraaijkamp sr. an sich! Zulke mensen zijn zeldzaam!

Het einde zat er in principe natuurlijk al een poosje aan te komen. Johnny Kraaijkamp was hoog bejaard en werd verzorgd in het Rosa Spier Huis in het Noord-Hollandse Laren. Maar als het moment van afscheid daar dan toch daadwerkelijk is....dan krijg je toch een soort van rare kronkel in je maag.

Nog zeer regelmatig kijken wij met zeer veel plezier naar de dvd's van "Het zonnetje in huis" (dat we, als het goed is, als serie inmiddels compleet hebben).
Nog steeds brengt "ouwe Kraaij" je aan het lachen. Grandioze serie! (nog steeds)

Vandaag heb ik een filmpje gemaakt als ode aan Johnny Kraaijkamp sr. (zie onderaan)
Het is slechts een klein gebaar om mijn respect te betonen aan een groot Nederlands komiek/acteur.

Dank u wel, meneer Kraaijkamp! Dank u wel voor zoveel jaren lachplezier!
Groot respect. Rust zacht....

10 jaar na de sprong: Herman Brood (05/11/1946 - 11/07/2001)

2011-07-11T20:53:00.000+02:00

In Memoriam

Herman Brood

* 5 November 1946 - † 11 Juli 2001

Vandaag, maandag 11 juli 2011, is het exact 10 geleden dat Herman Brood zijn fatale sprong maakte vanaf het Amsterdamse Hilton Hotel.

Mijn aller vroegste herinneringen aan Herman Brood stammen al vanaf de tijd dat ik nog maar heel klein was. Eigenlijk had ik nog niet heel erg veel van Herman gehoord, maar...een oom van mij had fotograferen als hobby. In de huiskamer van die oom hing een rij foto's die hij zelf gemaakt had. Daartussen hingen 2 foto's van "bekende artiesten"; eentje van de Griekse zanger Demis Roussos...en....eentje van Herman Brood!
Op de foto was een Herman Brood te zien met de hoorn van een telefoon aan zijn oor.
Op 1 of andere manier was ik meteen altijd al een soort van gefascineerd door die foto.
Diep in mijn hart wilde ik die foto eigenlijk best wel hebben, maar mijn oom hield de foto natuurlijk zelf.

Helaas is er later brand geweest in dat huis, dus alles is verband. Mijn oom leeft inmiddels helaas niet meer. Het blijft dus bij slechts een herinnering aan die foto.

Toen ik wat ouder werd, bleef ik toch nog steeds een bepaalde "klik" hebben met Herman Brood. Ja, hij was drugsverslaafd en zijn leefwijze was er niet altijd bepaald eentje om "trots" op te zijn. Hij leefde een leven waar ik me totaal niet in zou kunnen vinden. Toch...ondanks dat ik dat gedeelte van Herman eigenlijk "niet zo leuk vond", bleef ik een soort van "zwak" voor Herman houden.
En...die "zwak" voor Herman is eigenlijk altijd gebleven. Ook na zijn dood.

Ik weet zijn muziek te waarderen en heb zelfs enkele "Herman Brood" attributen thuis.
Ik heb zelfs enkele jaren terug een originele zeefdruk van Herman Brood gekocht (toen nog redelijk betaalbaar). Dat is eigenlijk het meest "dierbare" dat ik heb van Herman. Diep in mijn hart zou ik best heel graag een echt schilderij van Herman Brood willen hebben, maar....helaas zijn die, vooral sinds Herman dood is, voor mij financieel onbetaalbaar geworden, dus ik ben bang dat die wens nooit zal uitkomen. Maar...ik ben eigenlijk al heel erg dankbaar dat ik ooit een zeefdruk heb kunnen kopen.

Herman Brood maakte me vaak "aan het lachen". Hij had een bepaalde humor en hij kon soms heel scherpzinnig uit de hoek komen. Er zijn ook heel veel dingen aan Herman, die ik niet zo weet te waarderen, zoals zijn drugmisbruik, dat hij naar de hoeren ging, dat hij zijn zoon (die een andere moeder heeft dan bijvoorbeeld Herman's dochter Lola Brood) jarenlang toch min of meer een soort van "verwaarloosd" heeft....dat soort dingen vind ik niet zo leuk.
Het schijnt dat je dat soort dingen niet mag zeggen, want...als iemand dood is, is iemand zogenaamd "heilig" plotseling of zo...dan hoor je alleen maar de "goede" dingen. Maar dat vind ik dus onzin! Herman was ook maar gewoon een mens, met goede dingen....maar ook "foute" dingen, net als dat alle andere mensen dat hebben. Dus...vind ik het onzin om dan ineens maar alles "goed" te vinden als iemand dood is. Dat slaat echt helemaal nergens op!
Maar...ondanks de kant die ik "niet zo leuk" aan Herman vond....waren er genoeg dingen aan Herman die ik wèl leuk vond.

Ik weet nog dat wij op 11 juli 2001 op bezoek bij mijn ouders waren en mijn broer binnen kwam en zei dat Herman Brood dood was. Wij dachten aanvankelijk dat het weer 1 of andere "flauwe mop" was of zo, maar...het bleek helaas waar te zijn.
Tja...dan heb je toch ineens wel een soort van brok in je keel of zo. En je zou verwachten dat hij misschien gestorven zou zijn aan een overdosis of zo, maar....van het Hilton Hotel afgesprongen???.... Heel onwerkelijk eigenlijk.

De dag van zijn begrafenis...de beelden op televisie....dat duizenden mensen langs de rouwstoet in Amsterdam luid de naam van Herman Brood scandeerden...kippenvel!!

En wat heb ik een groot respect voor Xandra Brood (zijn vrouw) en de bekende schrijver/dichter Bart Chabot, die Herman zo lang verzorgd hebben, toen het duidelijk niet zo goed meer ging met Herman, op het moment dat Herman werkelijk "op" was, als het ware. Dat hij letterlijk omviel, omdat hij bijna niet meer kon lopen. Dat hij toch min of meer een soort van "bedlegerig" begon te worden.
Herman had heel veel "vrienden" toen het goed met hem ging, maar....toen hij zowat letterlijk "naar de kloten" ging, zag je (zoals gewoonlijk) vrijwel niemand meer!
De mensen die nu zogenaamd Herman's "beste vriend" waren, die zijn dat nu waarschijnlijk allemaal "vergeten"!

De naam Herman Brood roept nog steeds de meest uiteenlopende reacties op. De 1 vind het "niets" en de ander heeft wèl een "zwak" voor die man. Ik behoor toch wel tot die laatste groep.
Herman Brood was misschien niet bepaald de "ideale schoonzoon", maar....ergens had hij toch een "hartje" zitten en dat hartje zat toch ook wel vaak op de juiste plek.

Het is jammer dat hij er niet meer is, want......met zijn aanwezigheid kon hij de boel wel vaak een soort van "opfleuren". Herman Brood toverde vaak op 1 of andere manier een "glimlach" op het gezicht van veel mensen. Dat is geweldig, als je daartoe in staat bent. De tekst op zijn grafsteen is dus toch wel een beetje waar: "Hij gaf licht".....

Neem nu die uitzending van "Villa Felderhof" met Herman Brood en Majoor Boshardt. Dat is absoluut mijn meest favoriete Villa Felderhof aflevering!
Die ene camerashot...van die fles drank van Herman op dat tafeltje bij het zwembad....en dan naast die fles drank....het Leger des Heils hoedje van Majoor Boshardt.. Hilarisch!! Echt geweldig!!!

Tja, Herman....toen hij nog leefde zag de televisie er soms veel vrolijker uit!

Op YouTube heb ik gisteren een filmpje geupload...voor de "vinyl community"...over Herman Brood;

YouTube - Vinyl Community

2011-07-11T19:46:00.000+02:00

Het is waarschijnlijk iets langer dan een jaar geleden dat zo'n beetje de 1e filmpjes op YouTube werden gezet van diverse vinyl-/muziekverzamelaars. Verzamelaars uit o.a. Amerika, Canada etc., ja zelfs uit Nederland.
Verzamelaars met een nog grotere collectie dan ik, dus...het kan nog "gekker" en...blijkbaar ben ik (gelukkig) niet de enige "prettig gestoorde" die nooit genoeg krijgt van het verzamelen van platen en cd's.

Mensen laten hun nieuwste aankopen zien of laten delen van hun verzameling zien. Er kwamen zelfs "threads" (dus zeg maar een soort van "topics", maar dan via video) van mensen die op elkaar reageren over 1 onderwerp of 1 vraag van iemand.
Langzamerhand begon het een soort van "clubje" te worden van eigenlijk steeds hetzelfde groepje mensen....en dat groepje mensen werd steeds groter en groter...sterker nog, dat groepje mensen is nog steeds groeiende.
Dat "clubje" mensen heeft inmiddels zelfs een "naam" gekregen: "The Vinyl Community".

Voor mensen die totaal niets met vinyl hebben, of...die de "verzameldrang" aangaande vinyl en cd's niet in zich hebben....zegt zo'n "Vinyl Community" waarschijnlijk helemaal niets. Men denkt waarschijnlijk dat het alleen maar "nerds" zijn die hun platen laten zien, maar dat is toch echt niet zo.
Mensen uit alle landen doen mee, mensen met allerlei beroepen, mensen van alle leeftijden, zelfs hele gezinnen (bijvoorbeeld vader en dochter of man en vrouw enzovoort) doen mee. Het leuke van deze "Vinyl Community" is dat iedereen elkaar ook respecteert, zelfs elkaars muzieksmaak. Ik heb eigenlijk nog nooit gezien of meegemaakt dat mensen elkaar lopen "af te zeiken" of zoiets dergelijks.
Dat maakt deze "Vinyl Community" eigenlijk vooral een heel "gezellig" clubje! Gewoon op een leuke manier met elkaar over muziek praten enzovoort.

Afgelopen maanden reageerde ik wel eens op een video en dan kreeg ik vaak een leuke reactie terug. Maar....wanneer je "echt" deel wilt nemen aan deze "Vinyl Community"....dan doe je dit toch eigenlijk het beste door zelf video's te gaan posten...

Lang heb ik er over getwijfeld...zal ik wel....zal ik niet...???
Uiteindelijk heb ik afgelopen weekend de spreekwoordelijke knoop doorgehakt.
Zekers...ik heb mijn 1e video voor de "Vinyl Community" gemaakt!

Dat valt nog niet mee....praten tegen zo'n camera...en dan ook nog in het Engels, want anders verstaat men je niet.... Het moest een paar keer opnieuw, ik heb hier en daar wat geknipt en geplakt, maar....volgens mij is mijn 1e video best leuk geworden. Ik kreeg meteen ook hele leuke reacties, met name van de mensen waar ik zelf ook vaak video's van kijk, dus...dat is natuurlijk helemaal fantastisch!
Ik krijg er zelfs meer "subscribers" bij op mijn "YouTube channel"! (leuk, leuk, leuk!!!)

Affin....hieronder mijn 1e video voor de "Vinyl Community", die ik afgelopen zaterdag maakte, onder het mom van "doe eens gek"....en doe eens iets spontaans in het leven, want...dat leven kan soms veel te kort zijn. Ja toch, niet dan? Nou dan! Zo niet, dan toch!! ;-)

Ik ben benieuwd naar reacties....en....misschien weet ik wel meer mensen enthousiaste te krijgen om filmpjes te uploaden voor de Vinyl Community? Dat zou leuk zijn!

In memoriam: Michel Terstegen (Da Capo Records - Utrecht) - 22/12/1960 - 04/07/2011

2011-07-06T15:34:00.004+02:00

"I like every minute of the day"

(uit "Blue, Red And Grey" van The Who, geschreven door Pete Townshend - van het album "The Who by Numbers" - 1975)

In memoriam

Michel Terstegen (Da Capo Records - Utrecht)

Haarlem, 22 december 1960 - † Utrecht, 4 juli 2011

Iedere fanatieke vinyl-/muziekverzamelaar is vast wel een keertje bij Da Capo Records geweest in Utrecht op Oudegracht nummertje 10.
De winkel is een begrip in Utrecht, maar ook elders in het land.
Op 1 augustus 1986 opende de winkel haar deuren, dus....op 1 augustus a.s. zou de winkel haar 25-jarige jubileum vieren.
Helaas is het oprichter en eigenaar van Da Capo Records, Michel Terstegen, niet meer gegund dit jubileum zelf mee te maken.
Michel was al een poosje terminaal ziek en afgelopen maandag 4 juli is Michel helaas overleden aan de gevolgen van kanker op slechts 50-jarige leeftijd.

Ik schrok enorm van het bericht dat hij terminaal ziek was en ook het bericht van zijn overlijden komt nog best onverwacht.

Als geboren Utrechtse ben ik best een beetje trots op wat Michel heeft opgebouwd.
Uiteraard ben ook ik wel eens in zijn winkel geweest.

Het leuke is, dat je een paar meter verderop (ook op de Oudegracht) de "Grammofoonwinkel" kunt vinden (die winkel bestaat ook nog steeds), net als Da Capo Records een winkel met Tweede hands platen e.d. en dat Michel ooit in die winkel begonnen is als verkoper. Maar in 1986 opende Michel zijn eigen winkel "Da Capo Records". Destijds nog niet op de Oudegracht, maar op de Jacobijnenstraat.

Michel zag er altijd een beetje excentriek uit...alsof hij zo per ongeluk met een tijdmachine rechtstreeks uit het Beatles tijdperk van de jaren 60 in het heden was beland. Michel had een groot hart voor muziek. Hij zat zelf ook in diverse bandjes en uiteraard was hij zelf ook een groot muziek verzamelaar (getuige o.a. het interview met hem in het boek "Vinylfanaten" van Robert Haagsma) (Dit boek is trouwens een absolute aanrader voor iedereen die een fanatiek muziek-/vinylverzamelaar is! Ik spreek uit ervaring.....ik had het boek in no-time uitgelezen, terwijl ik normaal gesproken toch niet zo'n "lezer" ben, dus dat wil wat zeggen....)
Tot 1994 was er bij Da Capo Records zelf een platenlabel ondergebracht: "Kelt Records". Op dit label werden platen uitgebracht van bands als The Otherside (waarin Michel Terstegen zelf speelde), The Comedown, The Kliek, Daryll-Ann en The Blue Guitars.

Da Capo Records zal a.s. donderdag en vrijdag nog wel open zijn, zaterdag is de winkel gesloten. Op die dag wordt Michel begraven.
Ik heb eerlijk gezegd geen flauw idee wat er, nu Michel er niet meer is, met de winkel zal gaan gebeuren.
Er zijn al steeds minder winkels die tweede hands platen verkopen, dus stilletjes hoop ik dat iemand het levenswerk van Michel voortzet....

Vaarwel Michel, rust in vrede...Da Capo Records zal zonder jou nooit meer hetzelfde zijn! Dit is een zwarte dag voor alle muziekliefhebbers!

Michael Jackson, 2 jaar na zijn dood (29/08/1958 - 25/06/2009)

2011-06-25T00:05:00.002+02:00

Dearly Missed But Always Remembered
Michael Joseph Jackson

* 29 Augustus 1958 - † 25 Juni 2009

Born to amuse, To inspire To delight,
Here one day, Gone one night….
Like a sunset dying with the rising of the moon, Gone too soon...

(uit "Gone too soon" van het album "Dangerous" - Michael Jackson 1991)

25 juni 2009, vandaag precies 2 jaar geleden, staat voor eeuwig in mijn geheugen gegrift.
Op die datum overleed Michael Jackson, 1 van de grootste entertainers die ooit bestaan heeft.
Voor anderen was hij misschien "gewoon" een "beroemde zanger", maar voor mij persoonlijk betekende Michael Jackson duidelijk veel meer.

Met de muziek van Michael Jackson leerde ik als tiener gaandeweg de popmuziek in het algemeen steeds beter kennen. Sterker nog....ik ben een kind van de jaren 70, maar een tiener van de jaren 80 en nadat ik als kind nog naar kinderprogramma's keek en naar compleet andere muziek luisterde en me destijds nog niet zo fanatiek in popmuziek verdiepte, denk ik dat het juist Michael Jackson is geweest, die voor mij persoonlijk een deur geopend heeft naar de uiteindelijke muziekkennis die ik tot op heden heb opgedaan.
Ik had wel wat singletjes op mijn kamer van eind jaren 70 (Luv, Boney M, dat soort dingen), maar...eigenlijk was de LP Thriller van Michael Jackson in 1982 feitelijk de allereerste pop LP (op vinyl uiteraard, cd's waren er nog niet) die ik ooit bewust uit eigen interesse en uit eigen keuze (samen met mijn moeder) kocht! (de winkel waar we hem kochten bestaat inmiddels niet meer)

Door de jaren heen heeft mijn muzikale smaak zich uiteraard steeds verder ontwikkeld. Ik leerde steeds meer stijlen kennen.
Hierin zijn de jaren 80 met name toch wel het meest bepalend geweest.
Nog steeds luister ik met veel plezier naar muziek uit die tijd.
De tijd dat je nog liedjes van de radio opnam met je cassetterecorder, inclusief het commentaar van de deejay erbij. Als het cassettebandje aan het einde van de A-kant was, moest je hem snel omdraaien naar de B-kant, dus miste je soms een stukje van een bepaald nummer. Het is eigenlijk nog steeds zo dat als ik nu een bepaald liedje op de radio uit die periode hoor, ik in mijn herinnering onmiddellijk het commentaar van de deejay van destijds er nog bij weet (Mogelijk herkennen meer generatiegenoten zich hierin?).
Eigenlijk was het "liedjes van de radio opnemen" op een cassettebandje toch een soort "voorloper" van het moderne "downloaden" van nu, zou je kunnen zeggen. Alleen zijn mp3's tegenwoordig natuurlijk van veel betere kwaliteit dan die oude cassettebandjes, maar dat is weer een heel ander verhaal waar ik nu niet over zal uitweiden (maar stiekem had het opnemen met cassettebandjes ook wel weer zijn charme...).

In het heden ben ik, zoals jullie weten, zangeres van een melodieuze hardrockband (After The Silence), dus zullen sommige mensen misschien nooit achter mij zoeken dat het punt waar ik nu ben aanbeland, qua muzikaal, toch echt allemaal ooit bij Michael Jackson is begonnen, hoe raar dat misschien ook klinkt.
Wat ook wel frappant is misschien, is dat de stijlen waar ik vandaag de dag zelf nog steeds het liefst naar luister, ook weer terug te vinden zijn in de muziek van Michael Jackson.
Ik houd van stevige rockmuziek, van stevige gitaren, maar....ik kan ook met veel plezier naar oude Soul muziek luisteren. Het liefst nog een combinatie van deze 2 stijlen.

Iemand die rock en soul bijvoorbeeld perfect weet te combineren is o.a. de originele/oorspronkelijke Journey zanger Steve Perry (die overigens ook enkele seconden te horen was in het nummer "We Are The World" van USA for Africa, een grote hit uit 1985, geschreven door de Amerikaanse zanger Lionel Richie en....Michael jackson! Zie YouTube fragment aan de linkerzijde van deze tekst).
Steve Perry is een rockzanger, maar....heeft wel degelijk heel erg goed naar soulzanger Sam Cooke geluisterd (als je erop gaat letten en de stemmen van die 2 gaat vergelijken, ontdek je zelfs steeds meer overeenkomsten, frappant genoeg).
Een andere artiest die rock & soul heel goed weet te combineren is bijvoorbeeld Lenny Kravitz. Zijn muziek ademt zeer zeker de oude "zwarte" soul uit, maar.....tegelijkertijd bevat zijn muziek ook heel veel rockgitaar.
Maar....eigenlijk gaat de combinatie Rock & Soul al veel verder terug, als je het fantastische nalatenschap van de legendarische Amerikaanse (blanke Rock, Soul en Blues) zangeres Janis Joplin meerekent. En....als we nog verder terug gaan zoeken....vergeet Ike & Tina Turner niet! Tina Turner is de perfecte combinatie van iemand die Rock & Soul fantastisch weet te combineren!
Ook de Amerikaanse zanger Little Richard is zeer zeker zo iemand! Zo zijn er vast nog veel meer bekende namen op te noemen.
En...uiteindelijk komt de oorsprong van Stevige Rock/Rock&Roll toch weer uit de oude "zwarte" blues (en zelfs oude zwarte "Gospel") vandaan (de muziek waar Elvis Presley ooit beroemd mee werd als "Rock&Roll" zijnde....komt uiteindelijk toch uit de "zwarte" muziek vandaan, luister maar eens naar hele oude zwarte Gospel platen!). Dus uiteindelijk...is er eigenlijk niet eens zo'n verschrikkelijk grote brug tussen "zwarte" muziek, zoals blues, gospel en soul......en aan de andere kant stevige Rock&Roll/Rockmuziek.

Michael Jackson is ooit als "jochie" van 5 jaar begonnen in de stal van Motown Records.
Motown Records is wereldberoemd vanwege de vele (destijds met name "zwarte") soul artiesten en de immens grote soul hits die dit label heeft voortgebracht, waaronder ook die van Michael Jackson & The Jackson 5.

Vanaf Michael's solo album Thriller was het echter vrijwel meteen duidelijk dat soulmuziek wel degelijk met stevige Rockmuziek gecombineerd kon worden! Nota bene 1 van werelds meest beroemde hardrockgitaristen is te horen op het album, want Eddie van Halen speelde de beroemdste gitaarsolo aller tijden in op het nummer "Beat it"!

Ook op de Michael Jackson albums die na Thriller werden uitgebracht, kwamen regelmatig stevige Rocknummers voor of nummers met een stevig Rock randje, stevige Rockgitaarpartijen of gitaarsolo's.
Eddie van Halen is niet de enige Rockgitarist waarmee Michael Jackson heeft samengewerkt, want ook Slash (destijds gitarist van de hardrockband Guns 'n' Roses) heeft op diverse Michael Jackson albums gitaarpartijen ingespeeld!
Ook tijdens live concerten nam Michael Jackson vrijwel altijd gitaristen mee die duidelijk (hard-)rock georiënteerd waren.
De bekendste is misschien wel de Amerikaanse gitariste Jennifer Batten. En...als Michael Jackson 2 jaar geleden niet was overleden en zijn "This is it" tour gewoon was doorgegaan, zou de Australische gitariste Orianthi Panagaris de belangrijkste gitaarpartijen voor haar rekening genomen hebben tijdens de live concerten. Ook zij is duidelijk "hardrock" georienteerd in haar spel. (haar 1e podium optreden gaf zij nota bene op 15-jarige leeftijd bij niemand minder dan de beroemde Amerikaanse hardrockgitarist Steve Vai!)

Ik vind het dus wel opmerkelijk dat Michael Jackson blijkbaar toch een bepaalde muzikale voorliefde had voor stevige gitaren in zijn muziek.
Het valt me ook vaak op via YouTube dat juist ook stevige rockbands...of zelfs metalbands....het aandurven om een nummer van Michael Jackson te coveren.
Zie enkele voorbeelden hieronder (enkele....want er zijn er nog veel meer!);

YouTube: Xerath - Speed Demon Michael Jackson METAL Cover;

YouTube: Jameson - Beat It (Michael Jackson Metal Cover);

YouTube: Billie Jean (Michael Jackson metal cover by Jotun6662 / Leo Peña);

Verder heb ik op YouTube ook soundclips gevonden van mensen die op een geniale wijze de muziek van Michael Jackson en de Amerikaanse metalband Metallica wisten te combineren/mixen!

Kijk hieronder bijvoorbeeld naar een mix van "Enter Sandman" van Metallica en "Scream" van Michael & Janet Jackson (ik persoonlijk vind het echt briljant gedaan!);

En hieronder wederom een mix van Metallica en Michael Jackson, respectievelijk "Sad But True" en "They don't care about us" (ik vind de combinatie echt geweldig gevonden!);

Verder vond ik werkelijk een briljante bewerking van iemand op het "Earth song" nummer van Michael Jackson, waar een heuse "metal" versie van is gemaakt!

YouTube: Michael Jackson - Earth Song [metal];

Bij bovenstaand YouTube filmpje plaatste iemand de opmerking "Good cover, MJ matches metal really well, shame he didn't actually do metal in the first place."
Daar zit wel wat in! Het is mij inderdaad al vaker opgevallen dat veel nummers van Michael Jackson op 1 of andere manier goed "matchen" met metal muziek!
Wat ik daar dan mee zeggen wil? Nou....aan 1 kant eigenlijk niets. Het is gewoon iets dat me opvalt. Aan de andere kant....voor de mensen die het wellicht vreemd vinden dat ik als zangeres van een hardrockband al jaren fan van Michael Jackson ben....is het op 1 of andere manier toch een soort van "bewijsje" om te laten zien dat de muziek van Michael Jackson en metal-/hardrockmuziek wel degelijk gewoon samen kunnen!

Wat dat betreft...had ik misschien best wel een soort van stilletjes gewild en gewenst dat Michael Jackson ooit eens een volledig goed ROCK album had gemaakt! Ik ben ervan overtuigd dat dit, Michael Jackson kennende (hij was een perfectionist, hij wilde dat alles tot in de puntjes verzorgd was en hij zou de allerbeste rock muzikanten van de wereld hebben ingehuurd!), echt werkelijk briljant had geklonken!

Voor mij persoonlijk blijft het een vreemd en raar idee dat Michael Jackson er toch gewoon echt niet meer is! Zodra de maand juni nadert word ik me daar steeds meer bewust van. De afgelopen dagen leef ik al een klein beetje iets meer in de "Michael Jackson mode control" dan de rest van het jaar.
Op andere momenten van het jaar heb ik ook wel ineens dat gevoel, maar in juni is het toch net iets sterker.

Ik merk dat de muziek en de stem van Michael Jackson toch iets meer in mijn "systeem" zit dan ik oorspronkelijk ooit had gedacht. Vorige week was er een schoolfeest op de school van onze dochter. Er werd een soort van karaoke gehouden, o.a. met orkestbanden van muziek van Michael Jackson. Zodra de muziek dan uit de boxen klinkt is het dan toch alsof je een soort van automatisch met die muziek meegetrokken wordt. Ik kan niet precies omschrijven hoe dat voelt, maar het gebeurt gewoon.
Deze muziek zit misschien net ietsje dieper "in mijn hart" dan andere muziek....zoiets!

Afgelopen week overigens nog een 4 cd-box gekocht met als titel "4 Original albums" van The Jackson 5. In deze box (blijkbaar uitgebracht in 2010, maar ik had hem nog niet eerder gezien) zitten de 1e 4 albums die ooit uitgebracht zijn door de Jackson 5, te weten: "Diana Ross presents The Jackson 5", "ABC", "Third album" en "Dancing Machine". Alleen ben ik niet zo heel erg te spreken over de kartonnen verpakking van deze cd-box. Ik vind de constructie namelijk niet zo goed verzonnen.
De bovenkant gaat zeer moeilijk open en gaat zelfs uit zijn voegen (en los, dat niet de bedoeling is). Men had beter een andere constructie kunnen bedenken, bijvoorbeeld dat het een doosje wordt met een deksel dat over elkaar heen schuift of zo. De verpakking krijgt van mij dus helaas een dikke onvoldoende! Maar.....wel leuk dat ik de albums, die ik ooit als kind op LP kocht (en nog steeds heb) nu ook op cd heb! Ik had van de 1e 3 albums overigens al wel "vinyl rips" op cd, dus....iemand die de oorspronkelijke LP's omgezet heeft naar digitale bestanden, zodat ze op cd konden worden gezet. Ik ben de oorspronkelijke albums namelijk nog niet eerder op originele cd tegengekomen.

Michael Jackson was absoluut 1 van de grootste entertainers van onze tijd!
Hij voegde net dat beetje "extra" toe aan zijn muziek waardoor het een soort van "magische" lading kreeg. Hoe geniaal de bijdrage van Michael Jackson was, blijkt bijvoorbeeld uit het nummer "Torture" dat hij ooit met The Jacksons opnam, afkomstig van het album "Victory" uit 1984. Wanneer het nummer begint en zijn broer Jermaine het 1e vers zingt, lijkt het een "gewone" typische jaren 80 R&B track. Maar...dan bij het 2e vers begint Michael te zingen. Dan is deze track geen "13 in 1 dozijn" "Top 40" "R&B" nummer meer, maar....Michael's bijdrage tilt het nummer onmiddellijk naar een compleet ander en hoger "level"! Dit geeft aan hoe uniek en speciaal Michael Jackson was als zanger, als artiest, als entertainer!
Michael Jackson is zo "groot" geworden als artiest, omdat hij met name "zichzelf" was als artiest. Het was in feite niet altijd de muziek die hem groot maakte, hij had niet een bepaald aangemeten "image" of zoiets dergelijks....Michael Jackson wás gewoon Michael Jackson! Hij was gewoon zichzelf en dát is hetgeen hem "uniek" maakte en waardoor hij wereldwijd zo'n enorm icoon geworden is.

Wat mij nog bijna het meest frustreert aan het feit dat Michael Jackson er niet meer is, is dat hij waarschijnlijk nog zo verschrikkelijk veel muzikale ideeën had, maar....dat hij die nooit meer heeft kunnen uitwerken of opnemen. Ik zou er nog uren over door kunnen praten.....

Still miss him......

YouTube: Tribute ~ Michael Jackson ~ Serenata Immortale ~ Immediate Music;

Farewell "Big Man" Clerence Clemons (11/01/1942 - 18/06/2011)

2011-06-19T13:14:00.001+02:00

In Loving Memory

"The Big Man" Clerence Clemons

*11 januari 1942 - † 18 juni 2011

You say you're tired and you just want to close your eyes And follow your dreams down

(uit "No Surrender" - Bruce Springsteen, van het album "Born in the U.S.A. - 1984)

Als tiener kocht ik in 1985 dat ene singletje (toen nog op vinyl) (ik heb hem overigens nog steeds): "You're a friend of mine" van Clerence Clemons en Jackson Browne. Het was en is nog steeds zo'n nummer waar je (ik tenminste wel) zo ontzettend vrolijk van wordt.

Clerence Clemons was eigenlijk met name bekend als saxofonist van de "E Street band", de band die de Amerikaanse zanger Bruce Springsteen begeleidt. Clerence Clemons, ook wel genoemd "The big man", zat al net zo lang bij die band als dat ik oud ben.....sinds 1971, dus...40 jaar lang!

Aan die 40 jaar trouwe dienst is sinds gisteren een einde gekomen.
Eerder deze week kreeg Clerence Clemons al een zware beroerte, waaraan hij gisteren, 18 juni 2011, uiteindelijk op 69-jarige leeftijd is overleden. Wat moet dat voor, met name Bruce Springsteen en zijn band, een ongelooflijk zwarte periode zijn nu, als je al 40 jaar met elkaar optrekt!

Bij deze, ook op Muziekfanaat.blogspot.com, een ode aan "The Big Man"!
Rest In Peace mister Big Man Clerence Clemons, thank you so much for your great music!

YouTube: Clarence Clemons - You're A Friend of Mine

Iron Maiden Live @ Gelredome Arnhem woensdag 8 juni 2011

2011-06-09T13:02:00.028+02:00

Nog een beetje "brak" na een nacht met veel te weinig slaap.... Echter onze zoon van 13 had de avond van zijn leven gisteren. Al geruime tijd is zijn slaapkamer behangen met posters, vlaggen, kalender e.d. van de Britse hardrockband Iron Maiden en ook in zijn kledingkast zijn enkele Iron Maiden T-shirts terug te vinden.
Ik heb bijna geen blijer kind gezien dan toen ik hem een aantal maanden terug vertelde dat we toegangskaartjes hadden gekocht voor het Iron Maiden concert, dat gisteren op 8 juni in het Gelredome te Arnhem plaats heeft gevonden.

Blijkbaar was onze zoon niet de enige "jeugdige" concertbezoeker gisteren, want ik heb aardig veel "jong grut" voorbij zien lopen dat beslist een aantal jaartjes jonger was dan onze puberende zoon. Kinderen vanaf misschien hooguit 7 á 8 jaar liepen er met glunderende oogjes rond. Vooral het moment waarop, tijdens het live-concert, de levensgrote Iron Maiden mascotte "Eddie" op het podium verschijnt, geeft bijna Efteling-achtige taferelen en de kinderen vinden het schitterend.... Maar...datzelfde geldt eigenlijk ook voor de wat "grotere" kinderen die ruimschoots de 40 gepasseerd zijn ;-)

Het voorprogramma werd opgeluisterd door de (eveneens Britse) band "Rise To Remain", met op leadvocals "Austin Dickinson"....inderdaad.....de in 1990 geboren zoon van Iron Maiden zanger Bruce Dickinson! In de muziek van deze band waren af en toe ook gitaarpartijen te horen die soms enigszins aan Iron Maiden deden denken, maar voor wat betreft muzikale stijl zat de muziek toch iets meer in de richting van bijvoorbeeld een (andere Britse) band als Bullet For My Valentine.
Het geluid van de band was, op zijn zachtst gezegd, erbarmelijk. Dat lag absoluut niet aan de band, maar het zaalgeluid was absoluut "too much", te veel overstemd, te veel "door dreunen" van de basgeluiden, het bandgeluid in de zaal was dus helaas niet in balans. Dat is jammer, want de band speelde absoluut strak (de drummer en gitarist sprongen er voor wat ons betreft echt uit) en gaf een goede show weg. We hoopten dat het "slechte zaalgeluid" zich niet zou voortzetten tijdens het Iron Maiden concert....

Uiteindelijk was het moment daar waar wij voor gekomen waren: Iron Maiden!
De tour van de Britse band is vernoemd naar hun laatste album "The Final Frontier" en het concert werd dan ook, middels videobeelden op grote schermen en een lichtshow, aangevangen met "Satellite 15", de intro van het Final Frontier album. Dit intro is op het album eigenlijk al enigszins "langdradig" (is onze mening) en...tijdens het live-concert was dit eigenlijk van hetzelfde laken een pak. Voor ons gevoel begon het concert dus eigenlijk pas echt toen de bandleden zelf op het podium verschenen en de titelsong van hun Final Frontier album inzetten.

Tijdens het concert lag duidelijk de nadruk op het spelen van "nieuwe nummers", maar aan de reacties van het publiek te merken was het toch duidelijk dat men toch met name gekomen was om de "klassiekers" van de band te horen.
Toen de band de klassieker "2 Minutes to midnight" inzette, schoten mijn man (tevens gitarist van mijn band After The Silence), onze zoon en ik eventjes in de lach, en we grapten dat Iron Maiden dit nummer natuuuuurlijk "gejat" heeft van ons After The Silence nummer "King of Hate" ;-) (een nummer dat eigenlijk al stamt uit de tijd van onze voormalige band "Septic Child")

Andere klassiekers als "The Trooper" en "Fear of the Dark" (een nummer dat zeer enthousiaste reacties opleverde en waardoor het zittende publiek op de tribunes zelfs ging staan!) gingen erin als koek, evenals het nummer "Iron Maiden" (voor mensen die niet bekend zijn met Iron Maiden, het betreft inderdaad een nummer dat vernoemd is naar hun eigen bandnaam), "The Evil that man do" en "Running Free". Een absolute uitsmijter van de avond was natuurlijk de klassieker "The number of the beast".
Toch zijn er ook minstens 2 klassiekers die wij absoluut gemist hebben tijdens de setlist van gisterenavond, namelijk "Wasted Years" en....een nummer dat eigenlijk, vinden wij, gewoon niet mag ontbreken is "Run to the hills", dus...dat was op zich wel jammer dat juist deze nummers niet voorbij kwamen. Ondanks dit kleine minpuntje was de show van Iron Maiden er eentje om je vingers bij af te likken!

Gisteren werden de heren van Iron Maiden door de NOS nog gebombardeerd tot "bejaarde rockers"..... Ondanks dat Bruce Dickinson (zang, 07/08/1958), Dave Murray (gitaar, 23/12/1956), Adrian Smith (gitaar, 27/02/1957), Janick Gers (gitaar, 27/01/1957), Steve Harris (bas, 12/03/1956) en Nicko McBrain (drums, 05/06/1952) misschien niet zo "piep" meer zijn, was er gisterenavond bar weinig te merken van een "bejaardensoos"!
De band komt nog steeds zeer energiek en springlevend over en deed de grondvesten van het Gelredome schudden!

Ondanks dat zanger Bruce Dickinson zeer binnenkort de leeftijd van 53 jaar behaalt, maakte hij een duidelijk "afgetrainde" indruk en de bewegingen die hij op het podium maakte hadden bijna iets weg van een "Capoeira"-achtige vecht-dans. Bruce Dickinson hanteert zeer zeker een gedegen zangtechniek, want dat zie ik (uit persoonlijke ervaring) aan de manier waarop hij de "klinkers/medeklinkers" van de songteksten pakt. Het klinkt misschien gek, maar....ik vind zelfs dat de zangtechnieken Bruce Dickinson in de loop der jaren sterk verbeterd zijn. Vooral nu hij iets "ouder" wordt, zie ik duidelijk dat hij "leunt" op zijn technieken.
Volgens anderen zingt Bruce Dickinson niet meer met zoveel "overgave" als pakweg 20 jaar geleden, maar...ik denk dat hij daarentegen wel veel beter technisch verantwoord is gaan zingen en bovendien vind ik dat hij nu veel minder "valse noten" laat vallen, iets dat pakweg 20 jaar geleden nog wel eens het geval was tijdens live concerten.
En dan terugkomend op het "bejaarde rockers" verhaal van de NOS....voor een stelletje "ouwe lullen" hebben de heren van Iron Maiden gisterenavond anders wel een topprestatie geleverd met een non-stop show van anderhalf uur! Ik geef het je te doen... N.a.v. het concert van gisteren kunnen wij van deze kant absoluut beamen dat Iron Maiden als band nog lang niet is uitgeblust!

Tja....of de heren over pakweg 10 jaar nog steeds zo energiek rondhuppelen en dezelfde geoliede rockmachine laten zien als gisteren het geval was, durf ik niet te zeggen. Bruce Dickinson ging wat vaker "backstage" dan we van hem gewend waren, misschien om op adem te komen? Drummer Nicko McBrain zette af en toe iets te vroeg in en/of vertrok met zijn drumstel ineens met de sneltrein, waardoor Bruce Dickinson af en toe moeite had om het plotseling onverwachte versnelde tempo bij te houden, maar dat deert allemaal niet. Wij zijn gisterenavond getuigen geweest van een groot stuk Rock legende en we zijn misschien nog een beetje brak, maar het was het allemaal absoluut meer dan waard!

Op verzoek van de fotograaf, zijn alle in Arnhem gemaakte foto's die bij deze blog gepubliceerd stonden, verwijderd!
De huidige gepubliceerde concert foto's zijn afkomstig van FLICKR - Fotograaf: Mike Lawrence (Creative Commons-licensed content, dus de foto's mogen met naamsvermelding gepubliceerd worden.
De foto's betreffen helaas geen foto's van het concert in Arnhem, maar....wellicht geven de foto's toch een kleine impressie van hoe het concert in Arnhem geweest is....)

The Garden of Love (Down met Johnny Rocks)

2011-06-07T00:27:00.008+02:00

Zo 1 keer in de zoveel tijd verschijnen er tv-programma's waar ik persoonlijk zowaar nog steeds echt blij van word. Tussen alle "crap" van tv-programma's van de laatste tijd, met de meest banale en ordinaire "spelletjes", waarin soms BN'ers of andere mensen bereid zijn heel erg veel te doen voor heel veel geld, zijn er zowaar toch nog programma's te vinden die er, vind ik persoonlijk, ècht toe doen!

Sinds de allereerste aflevering van 10 mei j.l. stem ik elke dinsdagavond om 20.30 uur steevast af op Veronica TV voor het programma "Down met Johnny Rocks".
"Down met Johnny Rocks" wordt gepresenteerd door Johnny de Mol (junior) die in dit programma een groepje van 5 jongeren met een verstandelijke beperking helpt om een heuse Rockband te vormen. Ook grote Nederlandse artiesten als Kane, Di-rect en Miss Montreal dragen hun steentje bij aan het programma d.m.v. de jongeren advies te geven.
De bandnaam van de groep luidt "The Garden of Love". Een naam die eigenlijk perfect past bij de jongeren die de band vormen.

Er zijn enkele andere tv-programma's op tv te zien of te zien geweest waarin mensen met een verstandelijke beperking centraal stonden. Programma's die mij eerlijk gezegd niet echt aanspreken. Zo bestaat er bijvoorbeeld een zogenaamde "soap" die gespeeld wordt door verstandelijk gehandicapten, of het programma "Upside down" waarin jongeren met een verstandelijke beperking "grappen" uithalen met anderen....
Ik zou er een ellenlange discussie over kunnen voeren, maar....het komt er uiteindelijk op neer dat ik me niet helemaal "happy" voel bij dit soort programma's, omdat ik me toch een beetje afvraag in hoeverre er door de programmamakers enigszins rekening wordt gehouden met de integriteit van deze jongeren. Misschien zijn mijn gevoelens t.o.v. deze programma's geheel of gedeeltelijk onterecht volgens anderen, maar....ik kan me er in ieder geval niet helemaal in vinden.

Hoe anders is dit met het programma "Down met Johnny Rocks".
Ik heb het gevoel dat dit programma "eerlijker" overkomt, dat de jongeren die in dit programma centraal staan niet 1 of ander "kunstje" hoeven te doen om het programma "interessanter" te maken. Down met Johnny Rocks is gewoon "echter" of zo...de reacties van iedereen in het programma zijn oprecht, inclusief die van de mensen die géén verstandelijke beperking hebben, krijg ik het gevoel. Dat maakt het dat ik me iets "happier" voel t.o.v. dit programma.

Een andere grote motivatie voor mezelf om naar het programma te kijken, is natuurlijk "muziek"! Ik draai en verzamel ontzettend veel muziek en ik zing natuurlijk in mijn band After The Silence. Als er een enigszins interessant tv-programma op tv is dat over muziek gaat, bijvoorbeeld een mooie muziek documentaire of zo (zoals afgelopen week over Simon & Garfunkel op Nederland 3 bij Het Uur van de Wolf - NTR), of ieder jaar zo rond de jaarwisseling met de Top 2000 a gogo, dat soort dingen.....dan ben ik er, als het ware, als de kippen bij....om het zo maar uit te drukken.
Bij het zien van voorstukjes van het programma "Down met Johnny Rocks" en het interview en optreden van "The Garden of Love" bij de MaDiWoDo show van Paul de Leeuw, was mijn nieuwsgierigheid gewekt om in ieder geval de 1e aflevering van Down met Johnny Rocks een kans te geven, om eens te kijken wat het voor een soort programma was...

Het programma was absoluut boven verwachting! Wat een heerlijke, vrolijke, leuke, eerlijke/oprechte (en soms ook ontroerende) televisie! Wat een enthousiasme van deze jongeren in hun beleving van muziek! Wat wel grappig is misschien, is dat wij thuis voor de buis....bij de "audities" voor de drummers...de juiste drummer eruit gepikt hadden die uiteindelijk ook door de selectie heen is gekomen. Puur afgaande eigenlijk op ons eigen "muzikale gehoor", dus dat is wel weer geinig op zich.

Tot nu toe schijnt het programma nog steeds niet al te hoge kijkcijfers te halen. Ik vraag me af waar dit door komt. Waarschijnlijk hebben mensen veel mensen het programma nog geen kans gegeven en hebben zij nog niet de moeite genomen om een aflevering te bekijken, want ik vind dat dit programma absoluut de moeite waard is om te kijken! Het is absoluut het soort programma dat een "smile" op je gezicht tovert! Van welk ander programma kun je dat heden ten dage nog zeggen? (dat zijn er nog maar weinig tegenwoordig)
Het enthousiasme van de bandleden uit The Garden of love werkt heel erg aanstekelijk, hun oprechte niet geveinsde reacties naar mensen toe. Ook in hun reacties naar "bekende Nederlanders" toe kennen zij geen enkele gêne en reageren zij oprecht. Geweldig om dat stukje "eerlijkheid" te zien die mensen zonder verstandelijke beperking vaak al hebben verleerd of afgeleerd.
Bovendien laat Down met Johnny Rocks deze 5 jongeren in hun waarde. Men benadrukt juist de sterke punten van deze 5 personen en laat ze "schitteren" met hetgeen waar ze goed in zijn en je voelt het enthousiasme van het "muziek maken", de lol die de 5 bandleden er zelf aan beleven.
Juist dát maakt het programma zo leuk en juist dát bewaart te integriteit van deze 5 jongeren (in tegenstelling tot veel andere programma's over mensen met een verstandelijke beperking).

Het programma is afkomstig van producent Blazhoffski, waarvan Erik van der Hoff (bekend als presentator van het NET5-programma Het Blok en...uit mijn eigen tienertijd beter bekend als zanger van "Roberto Jacketti & The Scooters" van de grote hit "I save the day" uit 1984) mede-eigenaar is.

Ik vind persoonlijk dat dit programma heel integer gemaakt is (al hoop ik ergens ook dat er goed voor "The Garden of Love" gezorgd wordt als de tv-camera's straks weer weg zijn, als het programma afgelopen is....als je begrijpt wat ik bedoel) en ik vind dat dit programma absoluut meer kijkers verdient! Sterker nog.....ik vind dit programma, oprecht gemeend, absoluut een nominatie waard voor de Televisierring!

In het weekend van 11 t/m 13 juni a.s. zal The Garden of Love optreden tijdens het Pinkpop festival (ze traden op 5 mei j.l. al reeds live op tijdens het Bevrijdingsfestival in Zwolle).

Er zijn mensen die vinden het "niet nodig" dat The Garden of Love op Pinkpop optreedt, omdat je mensen "niet moet voortrekken" vanwege hun "verstandelijke beperking". Misschien moeten dan juist deze mensen die een soortgelijke mening hebben, toch maar eens naar het tv-programma gaan kijken of gaan luisteren op welke wijze The Garden of Love muziek maakt, want....zeg nu zelf....als je puur en alleen op de muziek afgaat, moet je toegeven dat, als je het niet zou weten, je nergens uit op kunt maken dat deze muziek gemaakt wordt door mensen met een "verstandelijke beperking". Sterker nog....ik heb de afgelopen jaren beslist beroerdere bandjes op Pinkpop gehoord.

En als we dan toch gaan lopen zeiken of een band "Pinkpop waardig" is....dit jaar staat verdorie Coldplay geprogrammeerd als hoofdact! Naar horen zeggen, schijnt dit de DUURSTE band ooit op Pinkpop te zijn. En....als ik dan eigenlijk vrijwel continu waarneem dat de liedjes van deze zogenaamde "top" band aan elkaar hangen van 1 en al PLAGIAAT (en vervolgens doet de band alsof men die liedjes zelf geschreven heeft), dan ben je voor mij een zwaar overgewaardeerde band! (en dan druk ik me nog zachtjes uit) Of zoals ik zelf zeg: Coldplay is gewoon 1 van de grootste NEP bands ooit! En dan zijn ze schijnbaar nog de duurste band ooit op Pinkpop??? Als dat zo is, dan is dat een hoop geld voor een hoop "nep"!
Er zullen vast weer mensen zijn die het niet met me eens zijn of wellicht kost deze mening me weer enkele volgers op Twitter, maar het zij zo....ik zeg gewoon wat ik vind!
Dan duizend maal liever kijken en luisteren naar The Garden of Love op Pinkpop, dan weet je tenminste zeker dat je naar een band kijkt en luistert die WEL echt is!

The "Line up" (zoals dat zo mooi heet) van The Garden of Love bestaat uit:

Albertine van Walsem (29) - Zang
Albertine is na de zangaudities door de bandleden verkozen tot de nieuwe zangeres van The Garden of Love. Albertine zingt al sinds haar zesde jaar en woont zelfstandig-begeleid in Den Haag.

Ze heeft een vorm van autisme. Onder autisme heb je verschillende categorieën:
PDD-nos, asperger, klassiek autisme, ASS etc. De vorm van autisme die Albertine heeft heet PDD-nos. Ze heeft door deze vorm van autisme vooral moeite met communiceren.
Momenteel heeft Albertine geen werk. Op internet is te lezen dat Albertine het nummer "Black Widow Girl" voor The Garden of Love schreef, maar Albertine schreef dit nummer reeds eerder in 2008 (voor zichzelf) en het nummer is van origine zelfs een blues/jazz liedje! (zie YouTube)’.

André Reimes (34) – zanger, gitarist en tekstschrijver
André woont in Velserbroek en heeft een aangeboren licht verstandelijke beperking. Desondanks woont hij op zichzelf, maar dan wel onder begeleiding.

Twee dagen in de week werkt André in Haarlem bij cadeauwinkel en lunchroom ‘De wereld van

Jansje’. De andere drie dagen werkt hij in Heemskerk bij Juma, een winkel waar hoofdzakelijk houten speelgoed en decoraties worden verkocht.
Zijn muzikale talent komt niet uit de lucht vallen. Andre heeft namelijk al in meerdere bandjes gezongen. Zijn specialiteit is het zogeheten grunten, maar zingen doet hij ook. Hij schrijft zijn eigen songteksten, die uit het leven gegrepen zijn. Daarnaast schrijft hij graag gedichten.

Mike Walker (26) – gitarist
Mike is de gitarist van de band en is tevens de zanger van het nummer Walking in theDogshit, dat hij ook zelf schreef. Hij speelt al jaren gitaar. Mike komt uit Castricum waar hij zelfstandig-begeleid in een woongroep leeft. Op 9 mei start Mike met zijn nieuwe baan bij de kringloopwinkel in Beverwijk.

Mike heeft het Sotos-syndroom, dat zich kenmerkt door een versnelde lengtegroei en een licht verstandelijke beperking

Nils Moor (36) – drummer
Drummer Nils is door Mike en André als eerst bij de band gekozen. Hij woont bij zijn ouders in het Zuid-Hollandse plaatsje Monster. Drie dagen per week gaat Nils naar dagbesteding De Lier, waar hij aan houtbewerking doet. Hij is op dit moment echter op zoek naar een nieuwe baan.

De beperking die Nils heeft, heet het Williams-Beuren-syndroom, dat is veroorzaakt door een chromosoomafwijking. Vanwege dit syndroom heeft Nils een verstandelijke beperking.

Drummen doet Nils al sinds zijn elfde jaar. Dit is ook te merken aan zijn talent. Hoewel hij geen noten kan lezen, heeft hij een uitstekend muzikaal gehoor en speelt hij alles wat hij hoort eenvoudig na. Drummen is dan ook niet voor niets zijn lust en zijn leven.

Tobias Rabelink (17) – basgitarist
Tobias is de benjamin van de band en zit nog op school. Hij woont thuis bij zijn ouders in Naarden.

Tobias heeft – net als Nils – het Williams-Beuren-syndroom, een aangeborenontwikkelingsstoornis die gekenmerkt wordt door een verstandelijke beperking en bepaalde gelaatstrekken. Een uitstekend gehoor en muzikaliteit zijn andere kenmerken die bij dit syndroom horen.

Niet verwonderlijk dus dat Tobias naast de basgitaar ook goed overweg kan op het drumstel. Bovendien rapt hij graag.

The Garden of Love....gaat dat zien (en vooral beluisteren)! Op Pinkpop 2011...of ongetwijfeld binnenkort ook op andere podia.....of iedere dinsdagavond om 20.30 uur op televisie bij Veronica TV!

YouTube: (uit het tv programma Down met Johnny Rocks)
The Garden of Love - Evan (She Fucked All Your Friends) - Official Video:

In loving memory: Andrew Gold (02/08/1951 - 03/06/2011)

2011-06-05T11:12:00.004+02:00

He was born on a summer day 1951
And with a slap of a hand
He had landed as an only son
(uit "Lonely Boy" - Andrew Gold - van het album "What's Wrong with This Picture"- 1976)
In Loving Memory
Andrew Gold

* 2 augustus 1951 - † 3 juni 2011

Afgelopen donderdag overleed Willem Duys (82 jaar), een icoon van de Nederlandse televisie en radio. Een ander icoon dat eigenlijk nog steeds dagelijks op die radio te horen was en is, was de Amerikaanse zanger Andrew Gold. Andrew Gold is, naar nu blijkt, een dag later dan Willem Duys overleden: Vrijdag 3 juni 2011.

Ongetwijfeld heeft iedereen zijn liedjes gehoord tijdens Arbeidsvitaminen of op Arrow Classic Rock en talloze andere radiozenders. Andrew Gold was eigenlijk zo'n zanger waarvan niet iedereen exact wist wie hij was, maar....zodra je 1 van zijn liedjes opnoemt, krijg je vrijwel onmiddellijk reacties als "oh ja, die!".

Eind jaren 70 scoorde Andrew Gold hits als Lonely Boy (1977), Never Let Her Slip Away (1978) en Thank You For Being a Friend (1978) (dat laatste nummer werd de herkennings-/openingstune voor de comedyserie "The Golden Girls").
Een andere zeer bekende "herkenningstune" dat van Andrew Gold afkomstig is, is "Final Frontier" van de comedyserie "Mad About You"

In de jaren 80 scoorde hij hits met Graham Gouldman van 10cc onder de naam Wax.

Met Wax werden bekende hits uitgebracht, zoals Right Between The Eyes en de nummer 1-hit Bridge to Your Heart. Inmiddels zijn al deze nummers, stuk voor stuk, klassiekers in de popmuziek, oftewel "all time radio classics"!

Andrew Gold overleed aan een hartstilstand en is slechts 59 jaar geworden.

Hieronder enkele video's met "all time radio hits" uit het muzikale oeuvre van Andrew Gold:

YouTube: Andrew Gold - Lonely Boy:

YouTube: Andrew Gold - Never let her slip away:

YouTube: Andrew Gold - Thank you for being a friend (bekend van "The Golden Girls):

YouTube: Andrew Gold - THE FINAL FRONTIER (bekend van "Mad About You"):

YouTube: Wax (with Andrew Gold) - Building a bridge to your heart:

YouTube: Wax (with Andrew Gold) - Right between the eyes:

Big salute to Ronnie James Dio (10/07/1942 - 16/05/2010)

2011-05-16T01:57:00.000+02:00

In Loving Memory

The man on the silver mountain....

Ronnie James Dio

* 10 Juli 1942 - † 16 Mei 2010

Wat gaat een jaar toch snel! Het is alsof het gisteren net gebeurd is, maar het is vandaag toch echt alweer precies 1 jaar geleden dat 1 van de grootste Rockzangers "all time" op 67-jarige leeftijd overleed aan de gevolgen van kanker. Ik heb het natuurlijk over Ronnie James Dio.

Al toen ik slechts ongeveer 3 jaar oud was, was Ronnie James Dio achteraf gezien 1 van de eerste hardrockzangers die heel veel indruk op mij maakte, hetgeen te maken had met de video-/animatieclip van het nummer "Love is all" uit 1974 van Roger Glover, ingezongen door Ronnie James Dio.
Nog steeds behoort het nummer absoluut tot mijn "all time favorites".

"Je beseft pas wat je hebt als je het kwijt bent" is een gezegde die zeer zeker van toepassing is nadat Ronnie James Dio is overleden. Pas dan besef je nog meer dan voorheen wat voor een begenadigd zanger Dio was. Zijn stemgeluid zit meer in "mijn systeem" dan ik had gedacht. Afgelopen week draaide ik nog een Black Sabbath cd, getiteld "The Dio Years" (absolute aanrader als je hem nog niet hebt!). Wat zat er een "power" in de stem van dat "kleine mannetje".....(Dio was slechts ongeveer 1.63 meter lang)
Nog steeds als ik echt besef dat Dio er niet meer is, krijg ik een soort van rare knoop in mijn maag.
Ik heb hem helaas nooit live gezien, iets dat eigenlijk wel op mijn verlanglijstje stond, maar die wens is helaas nooit uitgekomen. Hij leek mij een hele vriendelijke toegankelijke man.

Ronnie James Dio was voor mij persoonlijk 1 van de grootste en beste hardrockzangers die de wereld ooit gekend heeft.
Ronnie James Dio was 1 van die iconen die eigenlijk gewoon nooit dood zou gaan, zo iemand waarvan je het idee had dat hij het eeuwige leven had. Helaas blijken ook beroemde zangers sterfelijk te zijn....
Zijn muziek zal echter bij vele generaties voort blijven leven, daar ben ik van overtuigd!
Muziek van Dio (ook tijdens de Rainbow en Black Sabbath periode etc.) zal bij ons thuis nog zeer regelmatig gedraaid worden!

Long live Rock & Roll, Long live Ronnie James Dio, Love is all!!

YouTube: DIO - Long Live Rock 'n' Roll:

YouTube: LOVE IS ALL - ROGER GLOVER (Leadvocals: DIO):

YouTube: Heaven & Hell - Neon Knights (Ronnie James Dio R.I.P) [Live at Wacken 2009 - HD DVD]:

YouTube: 1983 Ronnie James Dio "Rainbow In The Dark" (Rock Palace):

Je vecht nooit alleen

2011-05-14T18:03:00.000+02:00

Afgelopen donderdag, op die 12e mei, was het niet alleen de dag van de halve finale voor het Songfestival waarin "onze" 3JS voor de leeuwen werden geworpen (zie mijn vorige blog).
Het was ook de datum waarop het precies een jaar geleden was dat die verschrikkelijke vliegtuigcrash in Tripoli plaatsvond die de Nederlandse Ruben (inmiddels 10 jaar oud) als enige overleefde.

De 3JS brachten bij de halve finale van het Songfestival de Engelse versie van hun liedje ten gehore, dat dus "Never alone" werd. De oorspronkelijke Nederlandse versie "Je vecht nooit alleen" was ik nog eens aan het terugluisteren en....opeens viel de tekst van dit nummer zo ongelooflijk op zijn plaats in combinatie met de situatie waarin Ruben zich verkeert. Alsof de tekst voor hem geschreven was, zo voelde het...
Pas toen drong het echt tot mij door: "Wat is dit eigenlijk een prachtig nummer!"
De Nederlandse tekst vind ik zelfs eigenlijk nog beter "gelukt" dan de Engelse, op 1 of andere manier.

Lees die tekst van "Je vecht nooit alleen" woord voor woord door....en als je de kracht van het liedje dan niet begrijpt....dan weet ik het ook niet meer.

De tekst van "Je vecht nooit alleen" wil ik bij deze graag opdragen aan Ruben....

Weet je schat,
we zien het soms een beetje zwart
Soms lijkt de wereld om je heen,
koud en gemeen
En je strijdt,
omdat de aarde lijdt
Maar zelfs als de zon voorgoed verdween
Je vecht nooit alleen

Want je hebt de tijd de eeuwigheid
De verbeelding aan je zij
En je weet daar zal ik altijd zijn
Als je mij belooft, dat je blijft geloven
Dat een mens krijgt wat hij geeft
In je grootste zorg, zit de hoop verborgen
Dat wie lief heeft overleeft

Stil maar lief,
je piekert want het wil maar niet
Ga waar de wind je vleugels vindt, ontstijgt je verdriet
En je vraagt wie dan de aarde draagt
Kijk naar de zon, de bron, ze scheen
Je was nooit alleen

Want je hebt de tijd, de eeuwigheid
De verbeelding aan je zij
En je weet daar zal ik altijd zijn
Als je mij belooft, dat je blijft geloven
Dat een mens krijgt wat hij geeft
In je grootste zorg, zit de hoop verborgen
Dat wie lief heeft overleeft

In je grootste zorg, zit de hoop verborgen
Dat wie lief heeft overleeft
Dat wie lief heeft overleeft.

(Je vecht nooit alleen - 3JS)

3JS - Je Vecht Nooit Alleen (Eurovision Songfestival Germany 2011 - Netherlands):

Het Euro-visie-loze Song-Carnaval

2011-05-14T17:40:00.001+02:00

Als de website van Blogger/Blogspot een aantal dagen "down" is, merk je pas hoe frustrerend het is voor een blogger als je heel graag je gedachten van je wilt "afschrijven", maar..."het kan niet"... Ontwenningsverschijnselen? Geen idee, maar....oef!...wat is het erg als je een verhaal in jezelf naar boven voelt borrelen en je kunt het niet opschrijven! Vreselijk!
Tot mijn grote opluchting doet Blogger/Blogspot het na ongeveer 3 dagen weer, dus....er moet bij deze eventjes wat "achterstallige frustratie" uit mensen ;-) Here we go...

Bij voorbaat excuses, maar ik voel al een aantal dagen toch nog steeds de behoefte om iets van me af te schrijven over het Eurovisie Songfestival. Er is de afgelopen dagen al veel over geklaagd, gemopperd en "gezeken", want daar zijn we als Nederlanders ontzettend goed in.

Moet mijn verhaal er dan ook nog eens een keertje bij? Na mijn frustratie van een niet werkende Blogspot.com? Jazeker! ;-)
Voor wie het absoluut niet meer wil hebben over het Eurovisie Songfestival, voor wie ervan moet braken, voor wie er absoluut "niets mee heeft"...die kunnen nu beter wegklikken..want ik wilde toch nog graag óók nog eventjes een duit in het zakje doen! Als je naderhand toch nog gaat zeiken....ik heb je gewaarschuwd!

Toen Nederland de laatste keer als "winnaar" uit de bus kwam op het Eurovisie Songfestival, 1975 met Teach In - Ding-a-dong, zat ik nog op de kleuterschool.
Het vreemde is dat ik heel veel nummers van...misschien wel langer dan 20 jaar geleden?....soms nog wel herinner en misschien nog zelfs letterlijk kan meezingen.
Alles wat daarna is gemaakt? Ik zou het absoluut niet weten!
Of dat aan mijn geheugen ligt of aan de kwaliteit van de liedjes? Tja....wie zal het weten?

Ik heb oorspronkelijk eigenlijk helemaal NIETS met het songfestival. Laat ik dat voorop stellen. Ik vind het iets vreselijks! Bovendien....volgens mij draait het songfestival al zo'n 20 jaar allang niet meer waar het om zou móeten draaien: de LIEDJES!!
Sinds het verdwijnen van het "live orkest", sinds de steeds meer futuristisch ogende verlichte decorstukken, heeft dit me eigenlijk al heel lang geleden doen besluiten dat het songfestival niet meer "mijn ding" is.
Ik zou zelf nooit, maar dan ook NOOIT aan zo'n festival meedoen! (en artiesten die zeggen "Zeg nooit nooit", die zijn gewoon niet eerlijk, die liegen dat ze barsten, zeg dan gewoon eerlijk hoe je erover denkt!)

Het Songfestival is al jaren niet meer het "gezellige" festijn waarvoor je met het hele gezin thuis bleef met chips op de bank. Net als bijna alles dat met muziek te maken heeft, is ook het Songfestival inmiddels doorspekt met corruptie, eigenbelangen, politiek en commercie! Het heeft allang niets meer met muziek te maken, laten we eerlijk zijn!

Ach...niet alleen het Songfestival heeft hier "last" van. Het gebeurt ook dichter bij huis hoor. Neem nu alleen al de "belangen behartiger" van alle Nederlandse artiesten, BUMA/STEMRA. Tja...je kunt jezelf zo langzamerhand steeds meer afvragen wiens belangen ze daadwerkelijk behartigen. Steeds meer geld overal voor vragen, steeds meer overal aan willen verdienen, met plannen komen om geld te vragen voor wanneer mensen bijvoorbeeld YouTube filmpjes ergens op willen plaatsen (Hyves bijvoorbeeld), dat soort rare dingen. Denk je nu echt dat de artiest daar iets van terugziet?! Tja....Sinterklaas bestaat ook echt!
Inmiddels weten we met zijn allen allang en breed wat de directie van BUMA/STEMRA verstaat onder "belangen behartigen"......met een jaarsalaris van 300.000 euro per directielid (bijna 4 ton in 8 maanden zelfs, om preciezer te zijn) waarschijnlijk namelijk toch iets meer hun EIGEN belangen???

Hoe schrijnend is het eigenlijk dat de "belangen" van mensen die wèl van muziek houden in feite toch uiteindelijk weer worden "behartigd" door mensen die helemáál geen muziek liefhebbers zijn, maar puur op die post zitten om er zelf beter van te worden!

Zo heeft ook het Songfestival allang NIETS meer met muziek te maken, maar slechts met eigenbelangen, corruptie, wie/welk land het meeste geld inlegt, hoe meer geld we kunnen opstrijken hoe beter!

Het mag niet hardop gezegd worden, maar het EUROvisie Songfestival is toch allang geen EUROPESE aangelegenheid meer? Als afsluiter van de uitzending staat er tegenwoordig nog nèt geen shot in beeld gebracht van "Mede mogelijk gemaakt door het Oostblok"....
Dit jaar had het Songfestival een "nieuwe methode" voor wat betreft de puntentelling.
Buurlanden mochten zogenaamd niet meer op elkaar stemmen. Er werd niet meer gebeld namens/met alle landen. De telling kwam zogenaamd via de computer door, zogenaamd met een enveloppe. Ja hoor!! Zo kan dus helemáál niemand meer checken waar de punten vandaan komen! (en of punten dan misschien gewoon alsnog namens buurlanden afkomstig zijn) Wel frappant overigens dat de vlaggen van bepaalde landen al in beeld kwamen, doen de enveloppe officieel nog niet geopend was....
En dan mocht je als kijker zogenaamd SMS-en... Niet op je eigen land.
Wie gaat er nu in vredesnaam op een ander land stemmen? En....denk nu echt niet dat die SMS-jes nu ècht meetellen voor de punten! Zo naïef zijn we toch hopelijk niet?

En ja hoor....wat we eigenlijk min of meer al verwachtten....Nederland zit wederom (voor de 7e keer) NIET bij de finale! Voor veel mensen blijkbaar nog steeds een verrassing, maar...lieve mensen, sprookjes bestaan alleen in de Efteling!

Ik begrijp eerlijk gezegd niet waarom Nederland nog meedoet aan het Songfestival.
Grote bedragen geld storten in een bodemloze put alsof je een muntje in een fruitautomaat gooit, terwijl je van te voren al weet dat je gewoon ècht geen "Jackpot" zult winnen.
Mijn tante had vroeger een restaurant/café, waar zo'n fruitautomaat stond.
Dat ding werd regelmatig geleegd!
Dan kun je er nog zoveel muntjes in stoppen, maar...wat er niet in zit, komt er ook niet uit!!
Zo werkt het met het songfestival misschien ook wel een beetje?
Tenzij er bij de directie van de TROS wat gokverslaafden zitten die door geen enkele verslaafdenkliniek te helpen zijn?

En dan....de muziek die naar het songfestival wordt gestuurd.
Meestal zijn die liedjes nóg erger dan de programmering van een hele dag Q music of Sky Radio. Liedjes waar zelfs een Armin van Buuren of een Tiësto geen chocolade meer van zouden kunnen maken als ze het door de mixer/computer gooien!

Echter...de opmerking van iemand dat er altijd alleen maar "B" artiesten naar het Songfestival worden gestuurd, daar ben ik het niet mee eens. Ik bedoel...kom op zeg! Een Edsilia Rombley...een Ruth Jacott...een Gerard Joling...B artiesten? Dat geloof je toch zeker zelf niet?
Daarentegen vond ik het liedje van de Toppers 2 jaar geleden afgrijselijk! Het nummer was, naar mijn smaak, veel te "overgeproduceerd". Te veel beats, te veel "rampestamp"...als ik het zo mag uitdrukken. Maar goed...er worden wel gekkere "afgrijselijke" liedjes naar het Songfestival gestuurd, dus....zou je bijna gaan denken dat het dan wel een "kanshebber" zou kunnen zijn.
Vorig jaar de inzending met Sieneke. Ach Sieneke...een jong meisje die waarschijnlijk nog heel erg veel moet leren in het leven en in deze muziek business...bijna "groen" nog naar de "leeuwenkuil" van het Songfestival gestuurd. Wat heeft dat meisje een kritiek gekregen. Bijna iets om medelijden te krijgen met haar. Het hele land kraakte het liedje af, de kranten stonden er bol van, een overvloed van kritiek op internet in diverse fora en social media....zelfs op de werkvloer waren de negatieve opmerkingen niet van de lucht.
Vreemd genoeg stond echter wèl iedereen dat "Shalalie" liedje mee te zingen! (dus...als zo'n liedje in je hoofd blijft hangen, hoe "slecht" is het dan daadwerkelijk?)

Dit jaar stonden de mensen weer te klagen dat de 3JS in het "Engels" zongen, dat ze dit beter "in het Nederlands" hadden kunnen doen...
Sieneke zong in het Nederlands...en bracht als decor zelfs een oer-Hollands draaiorgel mee! Nederlandser kan het bijna niet, zou je dan denken. Toch?
Dus....Nederlands of Engels zingen? Het maakt volgens mij echt geen bal uit!

Voor iemand die in principe "niets" met het Songfestival heeft, maak ik me redelijk druk, zou je kunnen zeggen. Misschien zit daar wel wat in... Toch is het echt zo dat ik al jáááren geen Songfestival meer kijk. Zelfs de voorrondes in Nederland niet. Het interesseert me niet, de muziek is meestal bagger en ik ben gewoon helemaal wars van dat hele corrupte Songfestival zooitje, dus...voor mij hoeft het niet! Ook dit jaar had ik de voorrondes met de 3JS niet gezien! Eigenlijk ging ik er gewoon vanuit dat de liedjes ook weer "bagger" zouden zijn.

Totdat ik een paar dagen erna naar de radio luisterde (Radio 2) en daar het liedje "Je vecht nooit alleen" voorbij hoorde komen. Wist ik veel dat het van de 3JS was!
Ik hoorde het liedje en dacht bij mezelf "Klinkt niet verkeerd"....
Pas daarna werd vermeld dat dit nummer het gekozen liedje voor het Songfestival was...
Wat? Is dit een Songfestival liedje? OK dan...!

Ik weet bij voorbaat al dat ik weer kritiek ga krijgen van diverse mensen. Het zal me waarschijnlijk ook wel weer wat "followers" gaan kosten op Twitter, maar...als mensen daadwerkelijk zo flauw zijn, dan doen ze dat maar. Ik deins er niet meer voor terug om mijn mening te zeggen. Of mensen het er nu mee eens zijn of niet!

Ik wist aanvankelijk niet dat "Je vecht nooit alleen" een Songfestival liedje was.
Ik ben dus alleen puur op het liedje afgegaan en ik moest eerlijkheidshalve toegeven dat ik het eigenlijk gewoon een heel goed liedje vind!
Ook al denken sommigen daar misschien anders over, ik neem daar dus geen enkel woord van terug! Ik vind wat ik vind en daarmee basta! Het liedje "klopt" gewoon. Mooie opbouw, structuur is goed, kop en staart, mooie tekst! Nederlandstalig inderdaad, maar in dit geval vind ik de tekst gewoon erg goed gelukt! (eigenlijk nog beter dan de Engelse "Never Alone" versie!)

Met mijn eigen band, After The Silence, schrijven we ook muziek. Weliswaar van een hele andere orde dan dat van de 3JS, maar....het gaat erom dat ik zelf weet hoe moeilijk het kan zijn om een goed liedje te schrijven waaraan alles klopt!
En als het gaat om de "compositie" van "Je vecht nooit alleen" dan vind ik gewoon dat dit wel degelijk een goed geschreven liedje is!

Ik heb het via mijn Twitter ook al gezegd...het klinkt misschien heel erg vreemd, maar...als je aan "Je vecht nooit alleen / Never Alone" iets meer rockgitaar zou toevoegen, eventueel een bijpassende gitaarsolo, een iets ander arrangement...dan krijg je volgens mij een prachtig AOR (Adult Oriented Rock) nummer in de traditie van bands/artiesten als Giant, Heartland/The Distance (met o.a. Chris Ousey), Bad English, Stan Bush, Terry Brock, Strangeways, The Storm, Gotthard...en misschien zelfs Journey (alhoewel Journey voor mij persoonlijk nog net niet "heilig" is...). Het zou eventueel zelfs een prachtig "Bon Jovi" nummer kunnen worden als je er de juiste "ingrediënten" aan toevoegt. Zonder dollen!

De melodielijn van "Never Alone" an sich zou in ieder geval bijzonder geschikt zijn voor een nummer in AOR stijl! Dat meen ik serieus. Ik draai veel AOR thuis, altijd gedaan....en ik hoor het er eerlijkheidshalve wel in terug of zo..... Ik ben dus eigenlijk best wel eens benieuwd hoe "Never Alone" zou klinken als je er een AOR "sausje" overheen gooit ;-)
Het klinkt misschien absurd dat je in een liedje van de 3JS "AOR" mogelijkheden terug hoort, maar toch vind ik wel dat het qua melodie enigszins naar "AOR" zou kunnen neigen...als je er maar het juiste arrangement aan zou toevoegen!

Er zijn natuurlijk altijd tegenstanders van de "3JS"...mensen die bij voorbaat al een "vooroordeel" hebben tegen zo'n groep "omdat ze uit Volendam komen", of..."omdat ze Nederlandstalig zingen" of om wat voor reden dan ook.
Natuurlijk kan het je persoonlijke smaak zijn of niet, maar....ik moet zeggen dat ik dit jaar overal, zelfs op de werkvloer, weinig negatief commentaar heb gehoord op het nummer van de 3JS, terwijl dit op Nederlandse Songfestival inzendingen van voorgaande jaren wèl het geval was!
Blijkbaar hadden meerdere mensen dus wel een enigszins "goed gevoel" over het nummer.

En ja...voor het eerst sinds jaren hebben in feite de 3JS ervoor gezorgd dat ik weer eens een keertje naar het Songfestival ben gaan kijken... Niet vanwege het festival, maar toch een beetje om te kijken hoe ze het er vanaf zouden brengen en....misschien toch ergens stiekem de "hoop" hebbend dat ze toch in de finale zouden komen, omdat ik eigenlijk gewoon vond dat er dit jaar niets op het liedje aan te merken was!

Ik denk dat de 3JS best wel nerveus waren. Zelf zit je toch ook op de bank half je adem in te houden omdat je hoopt dat de zenuwen niet op de zang slaan of zo, maar...ik vond dat ze het er beslist naar behoren vanaf hebben gebracht! Aan hun optreden heeft het dus volgens mij niet gelegen...
Maar goed...vervolgens zie ik dan weer allerlei "circusacts" voorbij komen, kabouters met enorme puntmutsen, harlekijntjes waar nog net geen trektouw aan hangt, ADHD figuren waar geen enkele dosis ritalin tegen opgewassen is, de één zong nog valser dan de ander....vreselijke liedjes die voor mijn part meteen door de plee gespoeld kunnen worden...een soort mislukte gejatte "Michael Jackson - Smooth Criminal" act waarin superslecht gezongen werd....wat een dikke crap jongens!

En dan....Nederland...die volgens mij als 1 van de weinige deelnemers...gewoon WEL een goed liedje had....maar alleen de pech had dat de jongens van 3JS helaas geen rond stuiterende ADHD patiënten zijn die zich in een glitterpakje hijsen waarbij vergeleken de Gay parade in Amsterdam een grijze muizen party is....en de 3JS dan vervolgens niet doorgaan naar de finale, dan is ieder greintje, wellicht inderdaad naïeve, "hoop" dat er misschien nog èrgens iets van "eerlijkheid" op het Songfestival aanwezig zou kunnen zijn, toch echt wel vervlogen!

Het is duidelijk...nu gewoon ECHT duidelijk....voor zover het eigenlijk al niet duidelijk was al die jaren....dat het Songfestival gewoon ECHT niet meer om de liedjes gaat! Volgend jaar kunnen we beter een act van Circus Renz sturen! Misschien dat we dan nog enigszins kans maken?
Het gaat er duidelijk om welk land het meeste geld inlegt om in de finale te mogen staan, het gaat erom wie de meeste politieke belangen bij elkaar heeft. En in dat geval is Nederland nog geen stipje meer op die Europese kaart, nog geen pietepeuterig millimetertje! Dat moge wel weer duidelijk zijn.

Lieve beste 3JS...jullie kunnen, als het aan mij ligt, inderdaad gewoon met opgeheven hoofd terugkomen naar Nederland.
Ga er maar aan staan, voor de leeuwen geworpen worden voor miljoenen kijkers, je ding zo goed mogelijk doen tussen half labiele rond stuiterende kabouters bij dit zonder meer Euro-visie-loze Song-Carnaval...en intussen maar een dikke olifantenhuid opbouwen voor al die kritiek die je ongetwijfeld in overvloed krijgt van al die klagende, mopperende, zeikende Nederlanders.

Tja...voor wat dat betreft...als er een Europees klaagfestival zou bestaan....dan weet ik nu al welk land er met stip zou winnen!
Reken maar dat we de winnaars dan ongetwijfeld met grote getale mensen, natuurlijk in oranje gehuld, zouden komen onthalen aan de Amsterdamse grachten!

Get up, stand up for Bob Marley (6 februari 1945 – 11 mei 1981)

2011-05-11T15:29:00.000+02:00

Vandaag, woensdag 11 mei 2011, zou het best wel eens zo kunnen zijn dat je iets meer muziek van Bob Marley op de radio of elders hoort dan op andere dagen.
Ook hier in onze huiskamer klinken de relaxte reggae klanken van dit Jamaicaanse icoon gemoedelijk door de speakers.

Vandaag is het namelijk precies 30 jaar geleden dat Bob Marley overleed aan de gevolgen van kanker en een hersentumor.

In 1977 bleek een wondje aan zijn grote teen huidkanker te zijn, vanwege zijn geloofsovertuiging (het rastageloof) wilde hij zijn teen niet laten amputeren.
De kanker sloeg vervolgens over naar zijn longen, maag en hersenen. Op 11 mei 1981 stierf hij op slechts 36-jarige leeftijd.

Halverwege jaren 70 betekende het succes van Bob Marley & The Wailers de grote doorbraak voor de reggaemuziek. Toen Bob Marley 30 jaar geleden overleed, had waarschijnlijk bijna niemand kunnen bedenken dat zijn muziek 3 decennia later nog steeds "springlevend" is en dat zijn muziek nog steeds een grote inspiratiebron vormt voor heel veel mensen, waaronder ook veel muzikanten. Ondanks dat Bob Marley op veel te jonge leeftijd is overleden heeft hij de wereld toch veel waardevols nagelaten.

Bob Marley hoort thuis in het rijtje namen zoals John Lennon, Elvis Presley en Michael Jackson. Iconen die ons, stuk voor stuk, op veel te jonge leeftijd ontvallen zijn. Iconen waarvan de muziek nog steeds gedraaid zal worden door vele generaties na ons. Ook als we vanaf vandaag gerekend wederom 30 jaar verder in de tijd zullen reizen, zal de muziek van bovengenoemde iconen nog steeds gedraaid worden. Daar ben ik van overtuigd!
Als je dat kunt bereiken, dat jouw nalatenschap aan de wereld, nog steeds "springlevend" is bij talloze generaties na jouw dood.....dan heb je toch werkelijk iets groots in werking gezet.

Reggaemuziek heeft in zekere zin wel bepaalde overeenkomsten met hardrockmuziek.
Het zijn beiden muziekgenres die eigenlijk niet echt bij iedereen populair zijn. Het is toch meestal een select publiek dat zich geheel in deze muziekgenres verdiept, waarvoor deze muziekgenres een manier van leven is.
Heel veel muziek uit beide genres blijft toch vaak in de "undergroundscene" hangen of blijft slechts bekend bij de "kenners".

Toch is er uiteindelijk toch wel weer wat verschil tussen beide muziekgenres.
Hardrockmuziek, de muzieksoort die bij ons thuis toch redelijk veel gedraaid wordt (en bovendien zijn mijn husband en ik ook muzikaal actief in een hardrockband) is toch meestal niet geschikt voor alle gelegenheden.
Als wij bijvoorbeeld een verjaardag hebben, dan zijn er mensen op bezoek die niet allemaal hardrockliefhebbers zijn, dus...houd je daar rekening mee en draai je toch enigszins andere muziek.
Hoe anders is dit vaak met "reggaemuziek"! Zet een cd op van UB40 (al is dat misschien ook wel weer de wat commerciëlere reggaemuziek) of van Bob Marley en het werkt vrijwel altijd! Eigenlijk werkt reggaemuziek wel bij alle gelegenheden...in de auto, feestjes, barbeque met andere mensen....en...misschien zelfs begrafenissen? Probeer het maar eens uit, reggaemuziek "werkt" op 1 of andere manier gewoon altijd, bij jong en oud!

Tot mijn "schaamte" moet ik bekennen dat ik jarenlang een "gekopieerd" cdtje van Bob Marley in de kast had staan. Maar...eigenlijk vond ik dat zo'n icoon die na 30 jaar nog steeds zoveel betekent in de muziekwereld wel een plekje in mijn cd verzameling verdiende met "originele" releases, dus....afgelopen week heb ik de daad bij het woord gevoegd en heb mijn "gekopieerde" cd van "Bob Marley - Legend - Best of" vervangen voor een origineel exemplaar, plus nog een 3cd box van Bob Marley & The Wailers met 50 Reggae Classics, waar de iets minder bekende, iets minder commerciële nummers op staan. Het voelt toch wel weer een beetje alsof ik een soort van "goede daad heb verricht" ;-)

Ik doe dit overigens ook wel met andere artiesten/bands die ik in mijn cd-kast heb staan hoor....dat ik sommige gekopieerde exemplaren uiteindelijk toch vervang voor originele releases. Eigenlijk heb ik een grondige hekel aan kopiëren uiteindelijk, maar...vaak is het toch een financiële kwestie, dat ik gewoon niet altijd alles in 1 keer kan kopen dat ik zou willen hebben, want dan zou ik eerst 1 of andere loterij moeten winnen of zo, als je begrijpt wat ik bedoel. Ik heb nu eenmaal de "handicap" dat ik heel erg véél muziek leuk vind, dus....ik kan gewoon niet alles kopen. Althans niet in 1 keer. Maar soms heeft het ook "voordelen" als je eventjes wacht met kopen, want dan komt vanzelf wel een keertje het moment dat je bijvoorbeeld eens 3 cd's voor 25 euro kunt kopen i.p.v. 1 voor die prijs. Dan is het leuk te doen soms.
Zo heb ik inmiddels ook mijn Lenny Kravitz collectie weer compleet kunnen maken met alle originele cd's of Bon Jovi. Op het moment ben ik ook aan het proberen om mijn Bryan Adams collectie compleet te krijgen met alle originele releases. Er zijn nog enkele titels die ik "moet hebben"....maar alles op zijn tijd, zullen we maar zeggen ;-)

Maar goed, ik dwaal een beetje af.... Enkele favoriete Bob Marley nummers zijn voor mij o.a. "Stir it up" of "Three little birds", "One Love", "Could you beloved" etc., maar met het nummer "Get up stand up" ben ik soms ook luidkeels mee aan het "blèren" (sorry huisgenoten....).
Het zijn uiteindelijk dan toch wel weer de "commerciële" Bob Marley nummers, die voor de "echte" reggaefans waarschijnlijk allang niet meer zo interessant zijn als de wat meer onbekendere nummers. Aan de andere kant kun je op die manier ook constateren dat Bob Marley de reggaemuziek ook bij mensen heeft gebracht die normaal gesproken misschien nooit zo naar reggae zouden luisteren.
Mensen van alle huidkleuren, jong en oud, rijk en arm, vrijwel iedereen houdt van Bob Marley. Als je dat weet te bewerkstelligen, zelfs 30 jaar na je dood, dan is dat misschien nog wel de mooiste erfenis die je nalaat aan de wereld!

YouTube Video: Bob Marley - Stir it up:

YouTube Video: Bob Marley - Get up, stand up (live):

The Baseballs - Strings 'n' Stripes (2011)

2011-05-06T14:57:00.005+02:00

Vorig jaar maart schreef ik al een review over de cd "Strike" van The Baseballs (http://bit.ly/kJSj4T), het uit Duitsland afkomstige trio dat het afgelopen jaar wereldwijd grote populariteit oogstte middels "nieuwe nummers" in een "oud jasje" te stoppen in "fifties" stijl.

Ik was persoonlijk erg benieuwd hoe lang de populariteit van The Baseballs zou aanblijven. Vandaag de dag heb ik nog steeds datzelfde gevoel. Nog steeds vraag ik me, net als in mijn vorige review, af hoe lang mensen daadwerkelijk geboeid zullen blijven door het "kunstje" van "nieuwe nummers in een oud jasje stoppen". Daar moet toch wel een keertje een einde aan komen, zou je denken.

Voorlopig is de populariteit van The Baseballs echter nog lang niet voorbij, want vandaag plofte bij mij het nieuwe album van The Baseballs op de deurmat, getiteld "Strings 'n' Stripes".
Officieel gezien is dit hun 2e release na het "Strike" album, als je de "Strike Back!" release niet mee zou rekenen (deze release bevat dezelfde nummers als het "Strike" album, met daaraan nog een 2e cd met 5 muziektracks toegevoegd + video materiaal).
Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik al best een poosje naar het nieuwe "Strings 'n' Stripes" album heb uitgezien en dat ik heel erg nieuwsgierig was naar de "inhoud".

De release van deze nieuwe cd (die inmiddels overigens ook als vinyl versie op LP te verkrijgen is!) bevat eigenlijk hetgeen we van The Baseballs kunnen en mogen verwachten, dus niet echt veel "nieuws onder de zon". De cd ademt echter een bepaalde vrolijkheid uit die uitstekend past bij het zonnige weer van de laatste dagen!

Er zijn diverse versies van de cd op de markt gebracht, ik heb geen idee hoeveel dat er daadwerkelijk zijn en of er in het buitenland ook nog weer andere versies uitgebracht zijn. In principe bevat de "normale" release 14 tracks. Echter zijn er voor de Nederlandse markt 2 versies beschikbaar.
Je kunt kiezen voor de gewone "Dutch Edition", die 15 tracks bevat. Die 15e track is in dit geval "This Is A Night", de Engelse versie van "Het Is Een Nacht" van onze eigenste Guus Meeuwis! Extra leuk detail: Guus Meeuwis zelf is ook op de track te horen (die overigens zijn tekst gewoon in het Nederlands zingt)!
(Het nummer staat trouwens zowel op het nieuwe album van The Baseballs als op de Deluxe Editie van "Armen Open"; het nieuwe album van Guus Meeuwis dat vanaf 13 mei in de winkels ligt)

Naast de "Dutch Edition" bestaat er ook nog de "Dutch Deluxe Edition".
Die laatst genoemde versie heb ik dus aangeschaft. De "Dutch Deluxe Edition" bevat maarliefst 20 tracks! Naast het nummer van Guus Meeuwis als 20e track, bevatten tracks 15 t/m 19 "live" opnames van The Baseballs.
Het intro van nummer 15, een live versie van "When Love Takes Over" (de oorspronkelijke versie van dit nummer is van de Franse dj David Guetta en R&B-zangeres Kelly Rowland) bezorgt me enigszins kippenvel en een glimlach, omdat het intro duidelijk een knipoog maakt naar het intro van "CC rider" in de versie van wanneer Elvis Presley altijd opkwam tijdens zijn live concerten. Overigens....gebruikt men deze "knipoog" ook weer als "uitro" ter afsluiting van het 19e live nummer. Ik kan deze "knipoog" wel waarderen en zie er wel enigszins de humor van in.

Verder natuurlijk op de cd de "nieuwe liedjes in een oud jasje", zoals we dat van The Baseballs gewend zijn. Zo zijn bijvoorbeeld nummers te horen die vrij recent nog in de hitparade stonden, maar dan uitgevoerd door de originele artiesten, zoals bijvoorbeeld "California Girls" (dat in de uitvoering van The Baseballs opeens enigszins de "Beach Boys" sound uit de 60's uitademt) van Katy Perry, "Hello" van Martin Solveig (een nummer dat me in de oorspronkelijke versie best wel "irriteert" als ik zo eerlijk mag zijn, maar....in de versie van The Baseballs wordt het plotseling een héél ander nummer en vind ik het wèl prettig om naar te luisteren, terwijl het in principe om hetzelfde liedje gaat... Misschien is "Hello" zelfs nog wel het meest aanstekelijke nummer van deze nieuwe Baseballs cd!). Ook een in "fifties" stijl gehulde "Paparazzi" van Lady GaGa komt voorbij.
Persoonlijk vind ik ook "Candy Shop" dat oorspronkelijk van rapper 50cent is, heel erg goed gelukt. Misschien nog wel het best gelukte "arrangement" tot op heden, omdat het gewoon werkelijk een totáál ander nummer is geworden en je het origineel bijna niet meer herkent. The Baseballs zijn er met dit nummer dus daadwerkelijk in geslaagd om er iets "eigens" van te maken!

Naast fifties arrangementen voor vrij recente "nieuwe" nummers is er op dit album ook gekozen voor wat "oudere nieuwe" nummers, zoals bijvoorbeeld "Quit Playing Games (With My Heart)" van The Backstreetboys, "Bitch" van Meridith Brooks of "Ghetto Superstar" van Pras Michel & Ol’ Dirty Bastard (met een melodielijn die we oorspronkelijk overigens al kenden in de uitvoering van Dolly Parton en Kenny Rogers met het nummer "Island in the Stream").

Tja...net als hun 1e release "Strike"...bevat "Strings 'n' Stripes" wederom geen wereldschokkende vernieuwende nummers. Ik denk ook niet dat je dan reëel zou zijn als zoiets dergelijks in je verwachtingspatroon zou liggen als het om The Baseballs gaat. Vooralsnog vraag ik mezelf daarom wederom af hoe lang de populariteit van The Baseballs zal blijven aanhouden, omdat het merendeel van het publiek het op een gegeven moment "wel gehoord" zal hebben, vrees ik. Maar....dat dacht ik een jaar geleden ook, dus de tijd zal het leren, zoals altijd.

Vrolijk van de muziek word je wel. Misschien dat dit het voornaamste uitgangspunt is als je de muziek van The Baseballs beluistert. Vooral in deze prachtige zonnige lentedagen sluit de cd van The Baseballs naadloos aan op het "feel good" geheel. En voor liefhebbers van 50's/60's muziek is deze nieuwe Baseballs cd een absolute must!

Tracklist (Dutch Deluxe Edition)
1. Intro (Feat. Scott Mills)
2. Candy Shop
3. Not A Girl, Not Yet A Woman
4. Hello
5. Quit Playing Games (With My Heart)
6. Paparazzi
7. Bitch
8. Ghetto Superstar
9. California Gurls
10. Hard Not To Cry
11. Coming Home
12. Tik Tok
13. Follow Me
14. Miami
15. When Love Takes Over (Live)
16. She Hates Me (Live)
17. Torn (Live)
18. Let Me Love You (Live)
19. I'm Yours (Live)
20. This Is A Night (Het Is Een Nacht) (Feat. Guus Meeuwis)

YouTube: The Baseballs: "Hello" (Official Video):

YouTube: The Baseballs: "Candy Shop" (Official Videoclip):

Oorlog is mensenwerk... Vrede ook! - 4 en 5 mei - Imagine

2011-05-04T20:13:00.002+02:00

Imagine there's no heaven
It's easy if you try
No hell below us
Above us only sky
Imagine all the people
Living for today...

Imagine there's no countries
It isn't hard to do
Nothing to kill or die for
No religion too
Imagine all the people
Living live in peace...

You may say I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will be as one

Imagine no possessions
I wonder if you can
No need for greed or hunger
A brotherhood of man
Imagine all the people
Sharing all the world...

You may say I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will live as one

(Imagine - John Lennon)